«Μελέτη με υπαναχωρήσεις στην προστασία του Υμηττού» τιτλοφορείται ρεπορτάζ της Χαράς Τζαναβάρα στην προχθεσινή «Εφ.Συν.». Οπου «μελέτη» είναι «η πολυαναμενόμενη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων», που κρατάει με αναμμένες μηχανές τις μπετονιέρες, καθώς τα προσωρινά μέτρα προστασίας λήγουν οριστικά στις 30 Σεπτεμβρίου, οπότε, με νέο προεδρικό διάταγμα, επανακάμπτουν οι άδειες οικοδομών.
Και ως γνωστόν, οσάκις άδειες οικοδομών επανακάμπτουν, ο χώρος επί του οποίου εκτελούνται ουδέποτε ανακάμπτει. Είναι να μην μπει στο μάτι. Και ο Υμηττός είναι… ματιασμένος χρόνια και ζαμάνια. Και τσιμεντωμένος αρκούντως και τεμαχισμένος δεόντως. Τον καμάρωνα το Σάββατο, που είχα χρόνο και τον περπάτησα σχεδόν τρεις ώρες, και απορούσα, πώς μπορεί ακόμα και υπάρχει. Ιδίως τώρα που όλα τα καλά μας πέσανε μαζεμένα: Ανάπτυξη. Επενδύσεις. Επιτελικά κράτη. Κανονικότητες… Τι να πρωτοπιάσεις…
Ελεγα τις προάλλες σε φίλους ότι, εκ πείρας, όσο πιο εύκολη γίνεται η δουλειά του χρονογράφου, του ευθυμογράφου, του επιφυλλιδογράφου, του γελοιογράφου –του κάθε «ελεύθερου σκοπευτή» που σχολιάζει τα τρέχοντα με πένα ή με πενάκι…– τόσο δύσκολα γίνονται τα πράγματα για τον τόπο. Πήγε κι αυτός ο Υμηττός και φύτρωσε μες στη μέση («ο πιο σημαντικός ορεινός όγκος στο Λεκανοπέδιο», λέει…).
Τι να σου κάνει κι ο Χατζηδάκης, ο υπουργός Περιβάλλοντος, που το υπουργείο του επεξεργάζεται (άλλη σημασία έχει το απεργάζεται) το νέο προεδρικό διάταγμα (ο ίδιος, που σε παλαιότερη υπουργία, στο Μεταφορών, είχε λύσει μια χαρά εις βάρος του Δημοσίου το θέμα της Ολυμπιακής· το πιστοποιητικό θανάτου της φέρει την υπογραφή του). Πάντως τώρα, παρότι έχει μόλις έξι μήνες στη διάθεσή του, ώσπου το σχέδιο νόμου να γίνει νόμος, δεν έχει χάσει την ψυχραιμία του: Το ρεπορτάζ λέει ότι ασχολείται με προγράμματα για μονοπάτια! Μια χαρά τον βρίσκω!
