Φίλη μου έκανε δώρο ένα μεταλλικό κουτί μπισκότα, γαλλικά, διάσημα (όπως το γκουγκλάρισα): La Mère Poulard, της Νορμανδής σεφ και ξενοδόχου Ανιέτ Πουλάρ (1888) στο νησί και καστροπολιτεία της Νορμανδίας Mont-Saint-Michel που είναι και μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς (UNESCO). Και τι δεν μαθαίνει πια κανείς σήμερα με το Διαδίκτυο! Πετάχτηκα (διαδικτυακά) ώς εκεί κι έριξα μια ματιά σε πόλη, ξενοδοχείο και εστιατόριο· πρώτο στη λίστα προτιμήσεων δεν είναι τα μπισκότα, είναι η ομελέτα της μαντάμ Πουλάρ!
Θυμήθηκα τότε ότι ομελέτες περίφημες έκανε και ο πρωθιερέας της γαλλικής κουζίνας, Μπριγιά Σαβαρέν,1795-1825. Νομικός, δημόσιος λειτουργός, λόγιος και καλοζωιστής. Είπε το περίφημο (μεταφέρω από μνήμης): Επέζησα τριών αυτοκρατοριών, τεσσάρων επαναστάσεων και πέντε δημοκρατιών. Κανένα από αυτά τα καθεστώτα δεν στάθηκε ικανό να μου χαλάσει την όρεξη! Μεταξύ επιστημονικών (νομικών) συγγραμμάτων συνέγραψε και το «ευαγγέλιο» της γαστρονομίας: Η Φυσιολογία της Γεύσης, οκτώ τόμοι παρακαλώ! Μέρος του εκδόθηκε και στα ελληνικά: Η Γαστρονομία ως Καλή Τέχνη, Στοχαστής (2009).
Ομελέτες φημισμένες έκανε και ο Τζοακίνο Ροσσίνι, ο γνωστός του Κουρέα της Σεβίλλης (1792-1868). Που εκτός από το πάνθεον της μουσικής τον διεκδικεί –ίσως περισσότερο!– το πάνθεον της γαστρονομίας. Εζησε και δημιούργησε και στο Παρίσι (Περίοδος Παρισιού, 1824-1829). Ομως, προς μεγάλη έκπληξη, εγκαταλείπει, μόλις στα 38 του, τη μουσική και επιδίδεται, σχεδόν αποκλειστικά, σε… γαστρονομικές συνθέσεις!
Οταν πια εγκαθίσταται οριστικά στο Παρίσι (1855), εκεί τα δίνει όλα: Μαγειρεύει ο ίδιος, είτε επιστατεί, παραθέτοντας στην έπαυλή του λουκούλλεια γεύματα σε διασημότητες της τέχνης (ανάλογη περίπτωση συναντάμε έναν και πλέον αιώνα μετά στον Λουτσιάνο Παβαρότι!) Το δε γαστρονομικό πάθος του τον… απογειώνει έως τη σύνθεση διάσημων πιάτων, όπως π.χ τα Tournedos Rossini (κομμάτια βοδινού φιλέτου μαγειρεμένα με μπέικον ή λαρδί). Και καλή μας όρεξη…
