Ολοι θέλουν να προσγειώνονται σε ουδέτερα και φιλικά εδάφη∙ αρκεί να είναι και χλιδάτα. Αυτά σκεφτόταν ο Τζόρνταν Μπέλφορντ όταν έφτανε στην Ελβετία. «Στο ελβετικό έδαφος υπήρχαν ωραία ελβετικά πράγματα – βελούδινες σοκολάτες γάλακτος, πρώην δικτάτορες, ρολόγια ακριβείας, ο κρυμμένος χρυσός των Ναζί, απόρρητοι τραπεζικοί λογαριασμοί, ξεπλυμένο χρήμα, νόμοι περί προστασίας τραπεζικού απορρήτου, ελβετικά φράγκα, ελβετικές αμφεταμίνες! Μια υπέροχη μικρή χώρα…»
Ο Μπέλφορντ ήταν ο πρωταγωνιστής μιας μεγαλειώδους χρηματιστηριακής απάτης 200 εκατ. δολαρίων τη δεκαετία του 1990. Τα ξόδεψε με τους κολλητούς του σε κόκες, ιερόδουλες και σε ένα γιοτ που πριν από αυτούς ανήκε στην Κοκό Σανέλ. Μετά έγινε φιλάνθρωπος. Ο Λεοντάρνρο ντι Κάπριο τον υποδύθηκε καλά στον «Λύκο της Γουόλ Στριτ», την ταινία του Σκορτσέζε. Το καλούπι, όμως, της υπόθεσης των «λύκων που γίνονται φιλάνθρωποι» είναι παλιότερο.
Το 1971, ο Κλάους Μ. Σβαμπ, καθηγητής επιχειρηματικής πολιτικής και στρατηγικής των επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, προσκάλεσε 444 ανώτερα στελέχη δυτικοευρωπαϊκών επιχειρήσεων στο πρώτο Ευρωπαϊκό Συμπόσιο Μάνατζμεντ στο νεόδμητο Συνεδριακό Κέντρο του Νταβός, με σκοπό «να συμβάλλουν στην επίλυση των προβλημάτων της εποχής μας». Υπό την ομπρέλα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των Ευρωπαϊκών Βιομηχανικών Ενώσεων, ο Σβαμπ θέλησε να εισαγάγει τις αμερικανικές πρακτικές διαχείρισης στις ευρωπαϊκές εταιρείες.
Τα γεγονότα του 1973, δηλαδή, η κατάρρευση του μηχανισμού των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών του Μπρέτον Γουντς και ο Αραβο-ισραηλινός πόλεμος λειτούργησαν ώστε η ετήσια συνάντηση να διευρύνει την εστίασή της από τις επιχειρήσεις, σε γενικότερα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Αποτέλεσμα αυτής της διεύρυνσης, ήταν η συμμετοχή πολιτικών ηγετών οι οποίοι προσκλήθηκαν για πρώτη φορά στο Νταβός τον Ιανουάριο του 1974.
Από το 1987 το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Μάνατζμεντ μετονομάστηκε σε Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός (World Economic Forum, WEF) διευρύνοντας το όραμά του για να περιλάβει περαιτέρω την παροχή μιας πλατφόρμας για την επίλυση των διεθνών συγκρούσεων. Κάθε χρόνο η ατζέντα των συζητήσεων καλύπτει τρέχοντα ζητήματα.
Αναμφισβήτητα, στο Νταβός, στους χώρους συναντήσεων, ανταλλαγών, μυστικών διαπραγματεύσεων περιφέρονται οι ίδιοι πρωταγωνιστές (μαζί με «γραμματείς» πολυτελείας), διαμορφώνονται οι αναλύσεις και οι δεσμεύσεις οι οποίες συχνά προηγούνται των μεγάλων αποφάσεων.
Αρκετοί ηγέτες έχουν χρησιμοποιήσει το Νταβός ως ευκαιρία ουδέτερης πλατφόρμας για να επιλύσουν τις διαφορές τους. Η «Διακήρυξη του Νταβός» υπογράφηκε το 1988 από την Ελλάδα και την Τουρκία που βρίσκονταν στα πρόθυρα σύρραξης. Το 1992, ο Νοτιοαφρικανός τελευταίος πρόεδρος του απαρχάιντ Φρεντερίκ Ντε Κλερκ συνάντησε τον Νέλσον Μαντέλα και τον ηγέτη των Ζουλού Μανγκοσούθου Μπουθελέζι –έναν από τους αναπληρωτές προέδρους της κυβέρνησης εθνικής ενότητας που ανέλαβε εξουσία το 1994. Στη ετήσια συνάντηση του 1994, ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ Σιμόν Πέρες και ο ηγέτης του PLO Γιάσερ Αραφάτ πέτυχαν ένα σχέδιο συμφωνίας για τη Γάζα και την Ιεριχώ.
Το 2008 ο Μπιλ Γκέιτς εισήγαγε στο Νταβός την ιδέα του «δημιουργικού καπιταλισμού» (creative capitalism). Λ.χ., το φιλανθρωπικό πρόγραμμα με την επωνυμία «Κόκκινο Προϊόν», που είναι γνωστό και ως «Εκστρατεία RED» για την καταπολέμηση του AIDS με την κόκκινη… κάρτα φιλανθρωπίας που έδειχνε ο γνωστός ροκ σταρ Μπόνο στο Νταβός, ήταν ένας δημιουργικός καπιταλισμός ‒ ένα όμορφο πλυντήριο ιδεών και χρήματος για την American Express, οίκους μόδας (όπως η Gap, Giorgio Armani και Converse, θυγατρική της Nike) τη Microsoft κ.ά. … για την καταπολέμηση του AIDS.
Στο Νταβός κατατέθηκε και η πρωτότυπη ομολογουμένως, ομιλία του Αρτ ντε Γκέους, της εταιρείας Synopsis. Ο ντε Γκέους επισήμανε ότι η Αλ Κάιντα, είναι «μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φίρμες στον κόσμο, και τα προγράμματα στράτευσης των μελών της μπορούν να συγκριθούν με εκείνα τα οποία εφαρμόζουν οι μεγάλες ανώνυμες εταιρείες». Με δόσεις ειλικρίνειας είχε τονίσει ότι «η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στις εταιρείες και τις τρομοκρατικές οργανώσεις είναι ότι οι τρομοκράτες προσλαμβάνουν ανθρώπους για να πεθάνουν γι’ αυτούς, ενώ οι εταιρείες προσπάθησαν να κάνουν ακριβώς το ίδιο, αλλά όχι επιτυχώς!»
Ολοι στο Νταβός (το 1% του κόσμου), υποστηρίζουν ότι ο κόσμος γίνεται καλύτερος. Ο πλούτος τους όμως αυξάνεται με μεγαλύτερους ρυθμούς απ’ ότι αυξάνεται το πραγματικό παγκόσμιο ΑΕΠ. Το εξηγεί πολύ καλά ο Τομά Πικετί στο «Κεφάλαιο για τον 21ο αιώνα» (εκδ. Πόλις). Το λέει το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ – το αντι-Νταβός. Ποιος ακούει;
Θα μπορούσα να αντιστρέψω τον τίτλο και να τον κάνω «Πολιτική με μπλόφες» ‒ένεκα της εκεί συμμετοχής όλων των Ελλήνων πρωθυπουργών‒ χωρίς να αλλάξει η ουσία του υποδείγματος. Όταν τα πάντα μοιάζουν με ελβετικούς πολυσουγιάδες «όλα πάνε καλά». Πάνε; Για ποιους;
