Της Αλλοπάρ*

Πριν από μερικά χρόνια, κυρίες και κύριοι, όταν ακόμα τα κινητά και το ίντερνετ δεν είχαν αλλάξει εντελώς τις συνήθειές μας, τις μέρες των Γιορτών κατέφταναν στα γραφεία μας -στην «Ελευθεροτυπία»- δεκάδες ευχετήριες κάρτες φίλων και γνωστών. Τις παίρναμε, τις περνάγαμε σε κορδόνια και έτσι σχηματίζαμε υπέροχες γιρλάντες που, μαζί με τα στολισμένα δεντράκια, έδιναν μια γιορταστική εικόνα στα γραφεία και σε μας μια όμορφη και ευχάριστη διάθεση.

Πείτε με παλιομοδίτισσα, αλλά ναι, νοσταλγώ εκείνη την εποχή. Βέβαια και σήμερα έρχονται ευχές, αλλά ηλεκτρονικές: πατάς το πληκτρολόγιο και ξεμπερδεύεις. Μόνο που δεν είναι το ίδιο. Δεν ξέρω. Αλλο πράγμα η κάρτα, που τη διάλεγες, σκεφτόσουν τι θα γράψεις, την ταχυδρομούσες -ολόκληρη διαδικασία, που έδινε στις ευχές διαφορετικό νόημα.

Και όμως, να και μια περίπτωση ευχής από έναν φίλο που τη χάρηκα πολύ κι ας ήταν ηλεκτρονική -μέσω e-mail. Αποστολείς, ο αγαπητός συνάδελφος (πολιτικός μηχανικός, ιστορικός της Μουσικής, κριτικός Μουσικής και εσχάτως και παραγωγός ντομάτας!) Γιώργος Μονεμβασίτης και η πιανίστα Ντιάνα Βρανούση. Την αναδημοσιεύω για να την απολαύσετε:

«Γιορτές φτάνουν… Σε λίγο και η καινούργια χρονιά, που είναι δίσεκτη. Ας την υποδεχτούμε με λόγια παλιά, πολύ παλιά, που μας προτρέπουν να απολαμβάνουμε κάθε στιγμή, υπενθυμίζοντάς μας συνάμα το πεπερασμένο του βίου. Θα παραξενευτείτε βεβαίως όσοι μάθετε, αν δεν το γνωρίζετε ήδη, ότι τούτα τα λόγια γράφτηκαν σε μια επιτύμβια στήλη και είναι γνωστά ως “Ο Επιτάφιος του Σεικίλου”. Η προέλευση όμως λίγη σημασία έχει μπροστά την ουσία. Και η ουσία είναι…

“Οσον ζης, φαίνου, μηδέν όλως συ λυπού, προς ολίγον εστί το ζην, το τέλος ο χρόνος απαιτεί.

(Οσο ζεις λάμψε… καθόλου μη λυπάσαι.

Η ζωή είναι μικρή, ο χρόνος απαιτεί την πληρωμή του.)

Το μέλος αυτό -γιατί για τραγούδι πρόκειται- έγραψε ο Σείκιλος λίγο μετά το 200 π.Χ. Μαζί με τις λέξεις, με το διαχρονικό μήνυμα, έγραψε και τη μουσική του, σε αρχαιοελληνική σημειογραφία. Η στήλη ανακαλύφθηκε το 1883 στο Αϊδίνιο (αρχαίες Τράλλεις) της Μικράς Ασίας. Μετά από πολλές περιπέτειες εκτίθεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Είναι το αρχαιότερο παγκοσμίως γνωστό τραγούδι του οποίου σώζονται πλήρως και οι στίχοι και η μουσική.

Για να το γνωρίσουμε καλύτερα…

Να ‘ναι αισιόδοξες οι σκέψεις, καθώς η νέα χρονιά ανατέλλει

Και να ‘ναι η ελπίδα οδηγός για το 2020»

                                                                                                                                          Ντιάνα Βρανούση

                                                                                                                             Γιώργος Β. Μονεμβασίτης

* Το Αλλοπαράκι και ο Ταρζανάκος ευχαριστούν τους φίλους-φίλες τους για τις (ηλεκτρονικές ή έντυπες) ευχές τους -και αντεύχονται. Μακάρι η νέα χρονιά να είναι καλύτερη, αν και, μεταξύ μας, χλομό το βλέπω…