ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η Γαλλία του Μακρόν, με δεδομένη την έλλειψη ανταπόκρισης της Γερμανίας στις προτάσεις της για εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δραστηριοποιείται στο επίπεδο εθνικής εξωτερικής πολιτικής από τη Βαλτική μέχρι τη Μεσόγειο.

Ο συμβολισμός είναι κάτι παραπάνω από φανερός, καθώς ο Μακρόν ολοκληρώνει σήμερα τη διήμερη επίσκεψή του στην Πολωνία, την πρώτη εκτός συνόρων μετακίνησή του μετά το Brexit, σε μια χώρα που αποκλίνει από την ευρωπαϊκή κανονικότητα και δεν κρύβει τον μινιμαλισμό της ως προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Προφανώς το Παρίσι αναζητά αύξηση της επιρροής του στην Ανατολική Ευρώπη και επενδύει στην επιθυμία των κρατών της περιοχής για εξισορρόπηση της προνομιακής επιρροής του Βερολίνου.

Εκεί όμως που Γαλλία και Γερμανία αποκλίνουν στα όρια της αντιπαράθεσης είναι στον ρόλο της Τουρκίας στη Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Τόσο στη Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη, όσο και στην επίσκεψή της στην Τουρκία λίγες μέρες μετά, η Μέρκελ αποδέχτηκε χωρίς προσχήματα τον περιφερειακό παρεμβατικό ρόλο που διεκδικεί ο Ερντογάν, αλλά και συνολικά την Αγκυρα ως αντιπρόσωπο και εγγυητή των ευρωπαϊκών συμφερόντων από τη Συρία μέχρι τη Λιβύη.

Στους αντίποδες του Βερολίνου σε σχέση με την Τουρκία βρίσκεται η Γαλλία του Μακρόν:

● Πρώτον, δεν πιέζεται όσο η Γερμανία από τους εκβιασμούς του Ερντογάν για ανεξέλεγκτες προσφυγικές ροές καθώς η παρουσία Τούρκων και τουρκικής καταγωγής ατόμων στην επικράτειά της είναι μικρή.

● Δεύτερον και σημαντικότερο, η παρεμβατική υπερδραστηριοποίηση του Ερντογάν υλοποιείται σε χώρες προνομιακού ενδιαφέροντος της Γαλλίας: στη Συρία, η οποία μαζί με τον Λίβανο βρισκόταν στην περίοδο 1918-41 υπό γαλλική διοίκηση, αλλά και στη Λιβύη, προς Δυσμάς της οποίας βρίσκονται τρεις πρώην γαλλικές αποικίες, το Μαρόκο, η Αλγερία και η Τυνησία, ενώ προς Νότον βρίσκονται γαλλόφωνες πρώην γαλλικές αποικίες της Κεντρικής Αφρικής.

Ολα τα παραπάνω εντείνουν την απαισιοδοξία για το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, καθώς παραπέμπουν ευθέως στους ιστορικούς περιφερειακούς ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης, που υποτίθεται ότι ήταν ένα κεφάλαιο που είχε κλείσει.