Μπορεί μια τράπεζα να καταπατά μία ιδιωτική συμφωνία που έχει κάνει με το προσωπικό της; O ΛΕΠΕΤΕ -μέσω του οποίου περίπου 17.000 συνταξιούχοι συμπληρώνουν το συνταξιοδοτικό τους εισόδημα, έναντι υψηλών κρατήσεων που είχαν στη διάρκεια του εργασιακού τους βίου- είναι καταθετικός λογαριασμός, όπως μαρτυρούν τα ιδρυτικά αλλά και άλλα έγγραφα, ή αλληλοβοηθητικό Ταμείο, όπως υποστηρίζει η Εθνική Τράπεζα;
Κι αν πρόκειται για καταθετικό λογαριασμό, πώς είναι δυνατόν να εμφανίζει ελλείμματα; Κι αν η τράπεζα επικαλούμενη χρηματο-οικονομικούς λόγους δεν μπορεί να εκπληρώσει τη συμφωνία που έχει συνάψει με το προσωπικό της, είναι νόμιμο και… ηθικό το βάρος αυτό να πέσει στις πλάτες των ήδη επιβαρημένων μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, με τη μετακύλιση στον ΕΦΚΑ μέρους της οφειλόμενης υποχρέωσης;
Αυτά είναι τα ερωτήματα τα οποία καλείται να εξετάσει ο Αρειος Πάγος, μετά και τη χθεσινή συνεδρίασή του, στην οποία οι δύο πλευρές που εμπλέκονται στην υπόθεση Λογαριασμού Επικούρησης Προσωπικού Εθνικής Τράπεζας ανέπτυξαν τα νομικά τους επιχειρήματα, με εκατοντάδες από τους συνταξιούχους, στους οποίους η ΕΤΕ οφείλει περίπου 70 εκατ. ευρώ, να πραγματοποιούν μια πολύ δυναμική συγκέντρωση διαμαρτυρίας.
Η υπόθεση ήρθε στον Αρειο Πάγο με πρωτοβουλία της Εθνικής Τράπεζας, η οποία έπειτα από μια πρωτόδικη -υπέρ των συνταξιούχων- απόφαση έφερε το θέμα στο Ανώτατο Δικαστήριο. Η τράπεζα σταμάτησε το 2017 να καταβάλλει το μέρισμα με μονομερή απόφασή της.
Οι νομικοί των συνταξιούχων, και ειδικότερα το γραφείο του Ιωάννη Κυριακόπουλου, αξιοποιώντας και το σκεπτικό της πρωτόδικης απόφασης, επέμειναν ότι από την επισκόπηση του κανονισμού λειτουργίας του ΛΕΠΕΤΕ, αλλά και του σκοπού που εξυπηρετούσε η σύσταση και η λειτουργία του, προκύπτει ότι ο Λογαριασμός αποτελούσε μια μισθολογική εργοδοτική παροχή την οποία οι εργαζόμενοι εισέπρατταν από το 1949 έως το 2017.
Αναπτύσσοντας τα νομικά επιχειρήματά τους οι συνταξιούχοι υποστήριξαν ότι η απόφαση της τράπεζας να παραβιάσει μία ιδιωτική συμφωνία αφορά τη συνταγματική τάξη της χώρας, το υπερεθνικό Δίκαιο και την προστασία των περιουσιακών δικαιωμάτων.
Αντικρούοντας δε τα επιχειρήματα της ΕΤΕ σχετικά με τις δυσκολίες ικανοποίησης της υποχρέωσής της προς τους συνταξιούχους, οι νομικοί κατέθεσαν τις οικονομικές καταστάσεις που δημοσίευσε η διοίκηση Μυλωνά, καταδεικνύοντας ότι ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας της τράπεζας έχει συνεχή αύξηση κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες από το 2017 έως το 2019, τόνισαν ότι τα κέρδη αυξήθηκαν κατά 423 εκατ. ευρώ μέσα στο τελευταίο εννεάμηνο, ενώ το 2018 είχε καθαρή κερδοφορία 50 εκατ. ευρώ.
Η απόφαση του Αρείου Πάγου αναμένεται να εκδοθεί όχι νωρίτερα του τριμήνου.
Κακοβουλία ή ανοησία;
Και μία υποσημείωση: Η «Εφ.Συν.» είναι ένα από τα ελάχιστα ΜΜΕ που, βασισμένη σε στοιχεία και επιχειρήματα, τόλμησε στις 7/12/2019 να μιλήσει για διαχρονικό σκάνδαλο του ΛΕΠΕΤΕ, να δημοσιεύσει την εξώδικη πρόσκληση που εστάλη στον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εργασίας, θυμίζοντας και τη δίωξη κατά του πρώην διευθύνοντος συμβούλου κ. Φραγκιαδάκη.
Σε εκείνο το δημοσίευμα -για το οποίο δεν λάβαμε ούτε μία διάψευση- γράφαμε ότι «έπεται συνέχεια», εννοώντας ότι το θέμα έχει δημοσιογραφική εξέλιξη, την οποία θα παρακολουθήσουμε χωρίς φόβο, αλλά με πάθος για την αλήθεια, όπως κάνουμε για όλα τα θέματα που άπτονται δικαιωμάτων και εργασιακών σχέσεων.
Επομένως, μας προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι κάποιοι, άλλοι λόγω κακοβουλίας και άλλοι λόγω απλής… ανοησίας, συνέδεσαν διαφήμιση της Εθνικής Τράπεζας στις σελίδες του επόμενου φύλλου της εφημερίδας μας με πιθανό συμβιβασμό μας μπροστά στην αδικία που υφίστανται και οι συνταξιούχοι της ΕΤΕ. Οσοι μας γνωρίζουν, κι ευτυχώς σ’ αυτήν τη μικρή χώρα μάς γνωρίζουν πολλοί, ξέρουν ότι η «Εφ.Συν.» και οι συντάκτες της δεν εξαγοράζονται και αναγνωρίζουν μόνο έναν εργοδότη: τους αναγνώστες μας.
