Της πολυϊδιοκτησίας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και, όχι μόνο δεν γελά όπως θέλει τo λαϊκό ρητό, αλλά, ενώ καμώνεται την ενοχλημένη, ουσιαστικά τα καλωσορίζει! Τώρα, στο πρόσφατο παρελθόν της «παράγκας» του ποδοσφαίρου μας, στο απώτερο παρελθόν του, τότε που εν χορώ βοούσαν οι εξέδρες για «τσάτσους» ενός εκ των ισχυρών αφεντικών, με μια λέξη: πάντα!
Πολυϊδιοκτησία; Μπα, πιο εύστοχη διατύπωση είναι η πολυαποικιοκρατία! Εκ μέρους του σύγχρονου Ολυμπιακού, του αληθινού -και όχι του ξεπεσμένου των ημερών μας- Παναθηναϊκού, παραδοσιακά κυρίως αυτών, με…παρεμβολές της, ενίοτε διοικητικά ισχυρής, ΑΕΚ, στην εποχή μας του ΠΑΟΚ…
Καπνός; Σε όλες τις προαναφερθείσες εποχές υπήρχε, αλλά η απουσία ισχυρής πολιτικής βούλησης (αλλιώς, ανοικτού πολέμου με κεντρικούς οικονομικούς πυλώνες της κοινωνίας μας, επειδή αυτοί συνηθέστερα είναι οι ιδιοκτήτες των «μεγάλων» ομάδων, και απαρέγκλιτης εφαρμογής των νόμων), παρά την παρουσία, λοιπόν, καπνού, ακόμη και στα όρια της… ασφυξίας, δεν αποκάλυπτε τη φωτιά!
Χαμένες ευκαιρίες εξυγίανσης, επειδή αυτή κυρίως είχε, έχει και θα συνεχίσει να έχει πολιτικό κόστος και βέβαια θα έπληττε τις πελατειακές σχέσεις-γάγγραινα ποδοσφαιρικών αφεντικών και πολιτικών, κυρίως κυβερνώντων κάθε χρώματος-κόμματος…
Τώρα; Δεν εννοούμε -επειδή, όπως τόσοι και τόσοι τις τελευταίες μέρες, δεν θα παραστήσουμε τους δικαστές- πως βρισκόμαστε μπροστά στην πλέον σύγχρονη κόπρο του Αυγείου στο ποδόσφαιρό μας…
Αυτό, ακόμη κι αν βοούσαν οι ενδείξεις, μόνο η διεξοδική έρευνα θα το καταδείξει! Τώρα, αναρωτιόμαστε αν οι προσεκτικές διατυπώσεις των πρώτων ημερών, άλλο όνομα αμηχανίας εκ μέρους αξιωματούχων του ποδοσφαίρου, της πολιτικής ηγεσίας του, βεβαίως παραγόντων ομάδων που σιωπούν ενώ γνωρίζουν (επειδή αποκτούν λόγο ύπαρξης μέσω της ανομίας…), θα αποδειχθεί πως ισοδυναμούν πάλι, ουσιαστικά, με συγκάλυψη, όπως συνέβη στο παρελθόν με άλλες, αποχρώσες ενδείξεις ή, και αποδείξεις που έδειχναν τον δρόμο αλλά αγνοήθηκαν επειδή κυοφορούσαν πολιτικό κόστος, μα και διασάλευση ανομίας που υποδύεται το ισχυρό κατεστημένο παντός καιρού και επιβιώνει-αναπαράγεται…
Η πιεστική κοινωνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων και οι συνέπειές της, άρα όχι μόνο αμιγώς ποδοσφαιρικοί λόγοι, απαιτούν διαλεύκανση με ιδιότητα ανασύστασης της ποδοσφαιρικής πραγματικότητας… Ρωτάμε και πάλι, όπως και τους προηγούμενους όλων των σύγχρονων εποχών, αν, κατ’ αρχήν, υπάρχει ισχυρή πολιτική βούληση που θα αγνοήσει αρχικούς κραδασμούς και θα προχωρήσει σε γκρέμισμα και ανοικοδόμηση;
