Ξανάρχισε η παλιά, καλή ιστορία. Με το παλιό, γνωστό ρεφρέν. «Κάτω τα χέρια από τα μουσεία μας», φωνάζει ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων. Τα οποία μουσεία μας, ως γνωστόν, λειτουργούν τόσο τέλεια, με ανοιχτές αίθουσες επί ώρες πολλές, φουλ προσωπικό, πωλητήρια ξέχειλα, εκατομμύρια επισκέπτες και άρα έσοδα, άνοιγμα στην κοινωνία, όλο πρωτοβουλίες και ιδέες.
Ουδεμία ανάγκη έχουν. ‘Η, κι αν έχουν, τους φτάνει και τους περισσεύει μία και μόνο συνθήκη: να παραμένουν απολύτως κρατικά, απολύτως συνδεδεμένα με το υπουργείο Πολιτισμού, που να τα χρηματοδοτεί, να τα ελέγχει, να τους εξασφαλίζει μια ζωή, νωχελική ή τσιτωμένη, αδιάφορο -ο κρατισμός είναι για τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων κάτι σαν ιδεολογικός παράδεισος. Αλλιώς θα πέσουν τα μουσεία μας στα γαμψά νύχια των ιδιωτών, που θα τα κάνουν σαν τα μούτρα τους, με το μυαλό στο κέρδος.
Τον ξανάδωσαν σκληρά τον ίδιο αυτό αγώνα οι αρχαιολόγοι και ηττήθηκαν οικτρά. Τότε που το Μουσείο Ακρόπολης, το εθνικό μας καμάρι, αυτονομήθηκε, να το πούμε απλά, από το ΥΠΠΟ και έγινε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Και λειτούργησε θαυμαστά (προβλήματα πάντα υπάρχουν), με μια ζηλευτή ευελιξία (σε προσλήψεις, ωράρια κ.λπ.), που κανένα άλλο μουσείο μας δεν έχει. Και τι περίεργο; Δεν έγινε ιδιωτικό, όπως άλλωστε ούτε και η Λυρική, που και γι’ αυτήν, όταν άρχισε να μεταφέρεται στο Νιάρχος, το ίδιο γελοίο παραμύθι κυκλοφορούσε.
Πέτυχε το πείραμα με το Μουσείο Ακρόπολης; Ποιος θα πει «όχι»; Θα πέσει ο ουρανός να τον πλακώσει. Αξίζει να το δοκιμάσουμε και σε μερικά άλλα μουσεία μας, αυτά τα δέκα που εξήγγειλε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, από το πολύπαθο Εθνικό Αρχαιολογικό μέχρι το Νομισματικό; Αυτή είναι η ουσία. Αλλά, αντί να γίνει σοβαρός διάλογος, άρχισε πάλι η σύγκρουση. Ερήμην της κοινωνίας -αν και η αρχαία μας κληρονομιά είναι δημόσια, όχι κρατική ή συντεχνιακή υπόθεση. Και ερήμην, φοβάμαι, των μεγάλων ονομάτων του χώρου, αρχαιολόγων και διευθυντών μουσείων. Γιατί δεν λένε δημόσια, ευθαρσώς την άποψή τους;
