Παρότι ευαγγελίζεται την «ανεξαρτησία» του φιλελεύθερου πνεύματος…

Tα διάφορα γεγονότα, όσο και να μπορούν να προβλεφθούν, αντιμετωπίζονται με διαφορετικούς τρόπους την ώρα που λαμβάνουν χώρα. «Ψυχρό αίμα» έχουν μόνο όσοι έχουν βγάλει μόνιμο διαβατήριο για τη χώρα της αδιαφορίας και όσοι έχουν προσχεδιάσει και περιμένουν με περισσή σιγουριά αυτό που ξέρουν πως θα γίνει. Στην επικαιρότητα του ελλαδικού χώρου δεσπόζει η όξυνση της κρατικής καταστολής, που τις τελευταίες ημέρες έχει προκαλέσει πολλές και δικαιολογημένες αντιδράσεις.

Σε ένα κοινωνικό πεδίο, όσες συνειδητότητες ανεξαρτησίας, αυτονομίας και ατομικής επάρκειας και να σμιλεύονται, ποτέ δεν παύει να υπάρχει αλληλεπίδραση και κάποιας μορφής εξάρτηση με το ευρύτερο, το συνολικό. Παλιότερα, θα έλεγα δυστυχώς. Στο σήμερα λέω, ξεκάθαρα, ευτυχώς. Γιατί η ολιστική θέαση των πραγμάτων εμπλουτίζει τη σκέψη, γεμίζει το «οπλοστάσιο» των αντιδράσεων και αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχούς διευθέτησης των υποθέσεων. Όσο περισσότερο κάποιος εισχωρεί στο πνεύμα και στην ψυχή κάποιου αντιπάλου ή στο μεδούλι των γενικών συνθηκών τόσο πιο πολύ δυναμώνει…

Αν μία κυβέρνηση δεν υπολογίζει τις αντιδράσεις-συνέπειες, και μάλιστα σε μάκρος χρόνου, των κινήσεων της (που θίγουν σημαντικο κομμάτι πληθυσμού, είτε συνειδησιακά, είτε πιο άμεσα) μόνη της θα στενέψει τα μελλοντικά περιθώρια ελιγμών της. Αν, μάλιστα, το επίπεδο του αυταρχισμού κινηθεί στα «όρια του κόκκινου», τότε κάποια στιγμή δεν θα έχει άλλο δρόμο, παρά το πέρασμα του ορίου… Μονάχα που αυτός, μάλλον, θα είναι γεμάτος «νάρκες» και «παγίδες». 

Από την άλλη πλευρά, αν οι αρνητές μίας εξουσιαστικής τάξης πραγμάτων αδιαφορήσουν εντελώς για τις διαμορφωμένες συνειδητότητες των ενδιάμεσων, το πιθανότερο είναι πως θα γίνουν αργά ή γρήγορα περισσότερο ευάλωτοι σε κατασταλτικές επιθέσεις. Γιατί είπαμε: άλλο πράγμα οι απελεύθερες ατομικές συνειδητότητες και άλλο το στέκομαι με επάρκεια στη ζούγκλα του κοινωνικού πεδίου και των διαρκών και ευρύτερων ανταγωνισμών που το διακρίνουν. 

Διαχωρίζουμε το ενεστωτικό από το μακροπρόθεσμο. Το γενικό από το ειδικό. Το στενά πολιτικό με το ευρύτερα κοινωνικό. Γιατί κάθε τι χρειάζεται διαφορετική διαχείριση. Γιατί μπορεί κάποιος να νομίζει πως κατακτάει συνεχείς (μικρές) νίκες, αλλά η φθορά που του δημιουργείται σταδιακά να μην επιτρέψει την τελική (μεγάλη) νίκη. Η Νέα Δημοκρατία με το κατασταλτικό κρεσέντο στο οποίο επιδίδεται μπορεί πχ να αδειάζει καταλήψεις, αλλά ταυτόχρονα δίνει επιχειρήματα στους πολλούς αντιπάλους της και «επιστρατεύει» πολέμιους της, κρατώντας αναμμένη τη φλόγα των αντιδράσεων.

Θα ήταν πιο φρόνιμο για την ίδια και τη μακροημέρευσή της να το πήγαινε λάου-λάου… Όμως, τότε θα πήγαινε κόντρα στο dna της. Γιατί σε όλα αυτά μπορεί να βρει κάτι να ξεχωρίσει και να κερδίσει την εύνοια του κοινού της. Υπό την έννοια της ανάπτυξης μαζικών συσπειρωτικών συνειδητοτήτων. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, λοιπόν… Απλά δεν φταίει κανένας και καμία να πληρώνει στο κορμί και στην ψυχή του/της τα υπαρξιακά και στρατηγικά ζητήματα μίας μερίδας του πολιτικού φάσματος που άγεται και φέρεται από τις ιδεοληψίες του. Παρότι ευαγγελίζεται την «ανεξαρτησία» του φιλελεύθερου πνεύματος… Πραγματική ανεξαρτησία μπορεί να υπάρξει μόνο υπό όρους, σε μετρημένες ποσότητες και ποιοτικές υποστάθμες, και κυρίως μέσα από δυναμικές και μπεσαλίδικες υπερβάσεις του είναι μας…