«Δεν υπάρχουν επαρκείς μονάδες αίματος για τις προγραμματισμένες μεταγγίσεις σας». Αυτή ήταν η ενημέρωση που έλαβαν στις αρχές της εβδομάδας 750 ενήλικες ασθενείς στους οποίους οφείλει να κάνει μεταγγίσεις το Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία». Η ανησυχία των ανθρώπων αναζωπυρώθηκε, αφού τα προβλήματα με τις ελλείψεις αίματος δεν έχουν τέλος.
Οι έντονες ελλείψεις αίματος στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» και οι αναβολές των προγραμματισμένων μεταγγίσεων έχουν αποτέλεσμα στους πάσχοντες από μεσογειακή αναιμία και δρεπανοκυτταρική νόσο να μη γίνονται επαρκείς μεταγγίσεις, καταγγέλλει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία (ΠΑΣΠΑΜΑ). Ταυτόχρονα, θυμίζει πως ελλείψεις παρατηρούνται και σε άλλες μονάδες μεσογειακής αναιμίας και μάλιστα σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Η μεσογειακή αναιμία (θαλασσαιμία) και η δρεπανοκυτταρική νόσος είναι κληρονομικές μορφές βαριάς αναιμίας που η θεραπεία τους βασίζεται σε τακτικές μεταγγίσεις αίματος ανά δεκαπενθήμερο από τη βρεφική ηλικία των πασχόντων και η ζωή τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εθελοντική και τακτική προσφορά του αίματος από τους συνανθρώπους μας.
Η βασική αυτή θεραπεία, ωστόσο, υπονομεύεται λόγω της έλλειψης αίματος, με τραγικές συνέπειες για την ήδη επιβαρυμένη υγεία τους, όπως αδυναμία, κόπωση, καρδιολογικές επιπλοκές (αρρυθμίες, ταχυκαρδίες, κολπική μαρμαρυγή ή και ανακοπή), εστίες εξωμυελικής αιμοποίησης, παραμορφωτικές σκελετικές ανωμαλίες, ενδοκρινικές διαταραχές, ισχαιμία των οργάνων, θρομβοεμβολικά επεισόδια και επώδυνες αγγειοαποφρακτικές κρίσεις. Εκτός αυτών, αποδιοργανώνεται τελείως και η προσωπική ζωή των ασθενών (εκπαίδευση, εργασία, οικογένεια), καθίστανται δέσμιοι του νοσοκομείου και θίγεται η αξιοπρέπειά τους.
«Είναι αδιανόητο στη σημερινή εποχή να οδηγούνται σε περιθωριοποίηση και ιδρυματοποίηση, ζητιανεύοντας το δικαίωμά τους σε μια αξιοπρεπή ζωή, προσπαθώντας οι ίδιοι να καλύψουν τις ανάγκες τους σε αίμα από το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον», σημειώνει η ΠΑΣΠΑΜΑ, που ζητά άμεση συνάντηση με τον υπουργό Υγείας για το θέμα και προσθέτει πως «οι ετήσιες ανάγκες σε αίμα των θαλασσαιμικών ασθενών είναι απόλυτα γνωστές, ανελαστικές και οι μεταγγίσεις τους οφείλουν να είναι τακτικές και προγραμματισμένες».
