ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Ιάσων Τριανταφυλλίδης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Από τον Δημήτρη Χορν άκουσα για πρώτη φορά για την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Και από τότε, γύρω στα 30 χρόνια πλέον, αυτή η μοναδική γυναίκα δεν έχει πάψει να με εκπλήσσει και να με γοητεύει.

Με τις επιλογές της δεν συμφωνώ πάντα. Αλλά είναι τέτοιο το ταλέντο, τέτοια η λάμψη και η προσωπικότητά της, που καταφέρνει να με κάνει να ενδιαφερθώ και για πράγματα που κανονικά δεν θα έπρεπε να με ενδιαφέρουν…

Οπως τώρα, με την ταινία «Ευτυχία» του Αγγελου Φραντζή, όπου υποδύεται την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Νομίζω πως η ερμηνεία της σε αυτήν την ταινία είναι από τις σημαντικότερες που έχουν καταγραφεί ποτέ σε ελληνική ταινία. Με απίστευτο μέτρο καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο χιούμορ και στο τραγικό. Νομίζω πως η ερμηνεία της όταν μαθαίνει πως πέθανε η κόρη της θα πρέπει να διδάσκεται στις κινηματογραφικές σχολές, όχι μόνο για τον σπαραγμό, αλλά και για το μέτρο αυτού του σπαραγμού. Οσο για τα βουβά γκρό πλαν της, αυτά πραγματικά ουρλιάζουν…

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη σε αυτήν την ταινία καταφέρνει κάτι πραγματικά πολύ δύσκολο. Να σε κάνει να προτείνεις σε ανθρώπους να πάνε να δουν μια κατά τα άλλα πάρα πολύ κακή ταινία, η οποία, εκτός από την ερμηνεία της Καραμπέτη, την εξαιρετική δουλεία του Δρακουλαράκου στη φωτογραφία και του Μίνου Μάτσα στη μουσική και στα τραγούδια, συν δυο-τρεις ηθοποιούς ακόμα –όχι παραπάνω– με πρώτο και καλύτερο τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, προδίδει και την προσωπικότητα και το έργο της Παπαγιαννοπούλου.

Να έχεις στα χέρια σου τη ζωή μιας τέτοιας γυναίκας και να φτιάξεις ένα τέτοιο «πιλάφι»!

Ενα σενάριο τόσο κακό, που σε φέρνει σε αμηχανία. Ανιστόρητο και κακογραμμένο. Που είναι φανερό πως αυτός που το έχει γράψει δεν έχει καταλάβει τίποτα για τη βασική ηρωίδα, τη ζωή, το έργο και την προσωπικότητά της. Ούτε καν ξέρει για αυτή τη ζωή, εκτός ίσως από κάποια ανέκδοτα και φήμες. Δεν κατάλαβε το βασικό χαρακτηριστικό της, πως δηλαδή η ζωή και το έργο της Παπαγιαννοπούλου δεν ήταν παράλληλα, αλλά ήταν η ζωή της που εκεί, προς το φινάλε της, μετά τα 60, γέννησε το έργο της, τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής της.

Ο σκηνοθέτης, αν και προσπαθεί, προφανώς λόγω έλλειψης πείρας, δεν καταφέρνει να σώσει τίποτα, σε κάποια σημεία μάλιστα χειροτερεύει τα πράγματα, όπως π.χ. στον τρόπο που παρουσιάζονται τα τραγούδια, τα οποία είναι μια χαρά όσον αφορά τις ερμηνείες, αλλά χάλια στον τρόπο που κινηματογραφούνται. Γενικά, η όλη σεναριακή αλλά και σκηνοθετική άποψη της ταινίας θυμίζει έντονα το βασικό κόνσεπτ από το «All that jazz» του Μπομπ Φόσι, φαντάζομαι όχι τυχαία, αλλά με πολύ αρνητικά έως φτηνά αποτελέσματα…

Δεν έχω πολύ χώρο για να το αναπτύξω περισσότερο… Ας το κλείσω εδώ, επαναλαμβάνοντας πως πηγαίνετε να δείτε την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, έστω κι αν η ταινία δεν είναι αντάξιά της. Αλλωστε, είναι και δύσκολο να είσαι αντάξιος ενός τέτοιου θαύματος…