Η αναγγελία, τα σύμβολα, η επικοινωνία

O,τι και να νιώθουν στην αντιπολίτευση μετά την αναγγελία από τον πρωθυπουργό του ονόματος μιας γυναίκας ως υποψήφιας για τη θέση του ανώτατου άρχοντος θα αναγκαστούν να το επεξεργαστούν καλά πρώτα και στη συνέχεια να προβούν σε επισημάνσεις, κριτική, ενστάσεις και τα λοιπά. Πρώτη φορά υποψήφια γυναίκα, δεν παύει να έχει τη γοητεία της πρώτης φοράς, αυτό δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ακόμη κι αν αυτή η υποψηφιότητα δεν ξεφεύγει από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και το βαρύ και αινιγματικό πεδίο του συμβόλου [γυναίκα: μάνα, ζωοδότρα, δημοκρατία, ελευθερία -κι άλλα, αλλά αυτά αρκούν].

Ολοι δα γνωρίζουν ποιος είναι ο ρόλος του [της] Προέδρου της Δημοκρατίας σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό πολιτικό σύστημα: διακοσμητικός, έως μηδενικός, άνευ ουσίας και αρμοδιοτήτων. Δεν παύει όμως να εκπροσωπεί το κράτος και τις εθνικές του υποθέσεις. Βγαίνουν κάποιοι κουφιοκεφαλάκηδες στην αγορά και αναρωτιούνται: «Μα ποια είναι η κυρία αυτή; Ποιος τη γνωρίζει στο διεθνές στερέωμα;». Μα δεν είναι θέμα αναγνωρισιμότητας της προσωπικότητας, είναι θέμα αν η προταθείσα θα επιδείξει σθένος και παρρησία κατά την άσκηση των καθηκόντων της, εάν και εφόσον…

Ακόμη και όσες δηλώνουν φεμινίστριες ή γυναίκες της Θράκης ή οτιδήποτε άλλο, δηλωτικό της γυναικείας αλληλεγγύης [ίσως και υπερηφάνειας;], δεν εξεδήλωσαν τον ενθουσιασμό τους επειδή Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναγγέλθηκε ότι θα είναι γυναίκα [θα σπάσουν τα στεγανά τάχα και διάφορα, αδιάφορα εντέλει]. Και στις ΗΠΑ έχει διατελέσει έγχρωμος ως πρόεδρος για δύο μάλιστα θητείες χωρίς να αλλάξει κάτι στην κοινωνική ζωή των Αμερικανών ή στη νοοτροπία τους, ή στον ρου του κόσμου – οι διακρίσεις σε βάρος των έγχρωμων συνεχίστηκαν και συνεχίζονται.

Τα σύμβολα όμως σύμβολα -αδιατάρακτα, αμετακίνητα από τον ψυχισμό των πολλών [πώς ο ψυχισμός επηρεάζεται από αυτά εννοείται], άρα πρέπει να ληφθεί υπόψη αυτό πριν από την οποιαδήποτε κριτική τοποθέτηση, είτε θετική, είτε αρνητική -θεατρική, στο τέλος, αλλά τα έχει αυτά η επικοινωνία του ευτελούς και του ανούσιου. Μπορεί η κυρία αυτή να αναβαθμίσει με τη στάση της και τη συμπεριφορά της τον καταφρονεμένο θεσμό; Αυτό είναι ένα στοίχημα για την ίδια αλλά και για τους πολίτες που νιώθουν εξόριστοι [οι περισσότεροι] από το πολιτικό σύστημα.

Ο Ελληνας πρωθυπουργός θέλησε να φανεί εξομολογητικός, γενναιόδωρος και ειλικρινής, δεν θέλησε να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του, προτρέποντάς μας να το πράξουμε μαζί του και να δούμε τελικά ότι η γυναίκα γενικά δεν έχει πάρει ακόμη τη θέση που της αξίζει στην ελληνική κοινωνία. Με την κίνησή του αυτή θέλει να μας διαβεβαιώσει ότι αρχίζει πλέον μια νέα εποχή για τις γυναίκες -χαράς ευαγγέλια για τις Ελληνίδες.

Ποιος ξέρει τι άλλο έχει στο μυαλό του ο κ. Μητσοτάκης -πάντως, έστω και συμβολικά, πρωτοτύπησε, μεταστρέφοντας το πολιτικό ενδιαφέρον από την ανεπάρκεια της κυβέρνησής του στο προσφυγικό [περί ανετοιμότητας και ανικανότητας πρόκειται] στη θεατρικότητα της ανακοίνωσης της πρότασής του για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με θαυμαστή μάλιστα επιτυχία. Τα δύσκολα όμως είναι μπροστά του, τώρα μάλιστα που αποδεικνύεται ότι όλη αυτή η «κανονικότητα» και η επιστροφή σε αυτήν δεν είναι παρά μια φούσκα -την εξουσία θέλουν οι άνθρωποι, που τη θεωρούν αποκλειστικότητά τους.