Η παρωδία, συνδυασμένη ή όχι με την ειρωνεία, αποτελεί συστατικό στοιχείο της μεταμοντέρνας καλλιτεχνικής παραγωγής σε όλους τους τομείς. Συχνά έχει χιουμοριστικό περιεχόμενο αλλά σπανίως χαρακτηρίζεται από προσβλητική διάθεση προς τα έργα που παρωδούνται. Περισσότερο θέλει να σχολιάσει το κοινωνικό, πολιτικό, καλλιτεχνικό γίγνεσθαι του παρόντος, ιδιοποιούμενη αναγνωρίσιμες εικόνες και γνωστά κείμενα του παρελθόντος.

Μία από τις πολλές μεθόδους που εφαρμόζει είναι η οικοδόμηση ενός κλίματος ανοικείωσης και ανατροπής του καθιερωμένου και του αναμενόμενου. Συνδυάζει φαινομενικά αταίριαστα στοιχεία για να αφηγηθεί νέες ιστορίες που κάνουν τον θεατή και αναγνώστη τους να νιώσει «άβολα» στην αρχή, να προσπαθήσει να προσαρμοστεί σε νέες συνθήκες αναλογιζόμενος τον «παραλογισμό» στη συνέχεια και να γελάσει στο τέλος. Η ανοικείωση εγκαθιδρύει ένα πελώριο «What if?» (όπως η γνωστή σειρά της Marvel) στην πρόσληψη των ιστοριών και χτίζει εναλλακτικούς κόσμους, δυνητικούς «Elseworlds» (όπως η αντίστοιχη σειρά της DC). Σε κάθε περίπτωση, τα crossovers που επινοούνται και δημιουργούνται μπορεί να είναι απολαυστικά. Οι Simpsons στο σύμπαν του Futurama, o Μίκυ Μάους στη Μητρόπολη του Φριτς Λανγκ, ο Deadpool να σκοτώνει τον Γκρέγκορ Σάμσα κι ο Superman ως ξένος του Καμί είναι προτάσεις που δεν προσβάλλουν τα πρωτότυπα αλλά ανοίγουν νέα μονοπάτια στην κατανόησή τους.

Στο κλίμα αυτό της τεχνητής ανοικείωσης εντάσσεται το «Sketchfighter» (εκδόσεις Web Comics) που παρουσίασαν στο πρόσφατο The Athens Con δύο ιδιαίτερα παραγωγικοί και επινοητικοί Ελληνες δημιουργοί, ο Γιώργος Μελισσαρόπουλος και ο Νικόλας Στεφαδούρος. Πάντα γελούσα στην ιδέα να καταβροχθίζει ο καρχαρίας του Σπίλμπεργκ τον Νταρθ Βέιντερ και να ξυλοφορτώνει τον Τζέιμς Μποντ ο Αστερίξ. Μπορεί να μην περιλαμβάνονται στο Sketchfighter αυτές οι «διασταυρώσεις» αλλά υπάρχουν άλλες, εξίσου ανατρεπτικές και αστείες: Λούκυ Λουκ εναντίον Flash, Σκούμπι Ντου εναντίον Ραν Ταν Πλαν, Ποπάυ εναντίον Κόρτο Μαλτέζε. Ακόμα και ο ταλαίπωρος Μπομπ Σφουγγαράκης που απειλείται από τον ασυγκίνητο Aquaman. Σε μια παρωδία που μετά το πρώτο ξάφνιασμα μιλάει για τον κυνισμό και τον πραγματισμό. Και το κάνει με χιούμορ. Οπως μόνο τα κόμικς μπορούν.