Της Αλλοπάρ*

Αποτελεί παράδοση στην αγέλη μας, κυρίες και κύριοι, να μην κοιμόμαστε όλα τα μέλη της μέσα στο σπίτι, αλλά μόνο ένα ή το πολύ πολύ δύο. Οι υπόλοιποι (σκύλοι) βολεύονται στην αποθήκη του πίσω κήπου, στην οποία πάντα υπάρχει μια παλιά μοκέτα, ώστε να μην ξαπλώνουμε κατάχαμα στο τσιμέντο.

Το ποιος ή ποιοι θα είναι οι εκλεκτοί που θα κοιμούνται μέσα ήταν απόφαση πάντα των δικών μας και συνήθως ήταν δίκαιη. Πώς να αφήσεις έξω νυχτιάτικα τη μικροσκοπική Λούνα ή τη Λου την πινέζα ή, ακόμα, τη σπιθαμιαία Κιττάρα; Πολύ περισσότερο, που τις νύχτες όλο και κάποιες αδέσποτες γάτες, αλλά και κουνάβια(!) σουλατσάρουν στον κήπο μας. Ετσι, απ’ τα μικρομεσαία σκυλιά μας μόνο ο Αρης, η Φέη, η Μαρίκα και ο Σούρτας -όλοι μακαρίτες, πια- είχαν αυτό το προνόμιο. Και εγώ, φυσικά.

Και ενώ τα μικρόσωμα κοιμούνταν επάνω στο κρεβάτι των δικών μας, παλεύοντας κάθε βράδυ να βρουν χώρο μεταξύ των ποδιών τους, εμείς, οι πιο μεγαλόσωμοι, αράζαμε σε κάποιο χαλί -συνήθως μπροστά στο τζάκι που αργόσβηνε. Εκεί μας άφηναν όταν πήγαιναν αυτοί για ύπνο. Και μας έβρισκαν το πρωί πάνω στον καναπέ ή σε κάποια πολυθρόνα! Κάτι που δεν τους άρεσε καθόλου.

Ετσι, αποφάσισαν να μας εμποδίζουν την πρόσβαση σε καναπέδες και πολυθρόνες, βάζοντας επάνω ό,τι μπορείτε να φανταστείτε: καρέκλες, τραπεζάκια, βιβλία, μέχρι και κατσαρόλες. Το κόλπο αυτό είχε μεν τα αποτελέσματα που ήθελαν, πλην όμως ήταν βαρετό και κουραστικό. Ασε που με τόση προσπάθεια τους έφευγε ο ύπνος.

Τον τελευταίο χρόνο, από τότε που έφυγε ο Σούρτας, ο δικός μου επέτρεψε σε μένα να κοιμάμαι μέσα, αφήνοντας όλη την αποθήκη για τον Ταρζάν. Αλλά κι εγώ κάθε βράδυ έκανα ότι κοιμάμαι στο χαλί, μόλις όμως πήγαινε για ύπνο έδινα μία κι ανέβαινα στην πολυθρόνα του. Μιλάμε για άλλον ύπνο!

Είδε και απόειδε, που λέτε, ο δικός μου και μου πήρε… κρεβάτι! Ενα μαλακό, ντιζαϊνάτο και σούπερ-ντούπερ γενικώς κρεβάτι, το οποίο τοποθέτησε στο λίβινγκ ρουμ, σε ωραία θέση. Μόλις το είδα παραξενεύτηκα. Το πλησίασα, το μύρισα, το ακούμπησα με το χέρι μου διστακτικά και… ανέβηκα και ξάπλωσα. Αυτό ήταν! Από τότε το αφήνω μόνο για βόλτα, μαμ, κακά και πάλι νάνι.

Και ο δικός μου ενθουσιάστηκε που δεν με ξαναβλέπει ξαπλωμένη στην πολυθρόνα του, αν και κάθε πρωί τώρα πρέπει να καθαρίζει το κρεβάτι και το μαξιλάρι απ’ τις τρίχες μου. Ε, ας μην τα θέλει κι όλα δικά του.

* Το Αλλοπαράκι μου είναι ξετρελαμένο με το κρεβατάκι του. Τι λέω; Ερωτευμένο! Αυτή και το κρεβάτι έχουν γίνει αυτοκόλλητοι. Νιώθω σαν να ανακάλυψα την Αμερική, μιας και κρεβατάκια σκύλων υπήρχαν πάντα και παντού, αλλά ποτέ δεν τα ‘χα σκεφτεί. Πόσο μ’ αρέσει να τη βλέπω να κοιμάται εκεί, ευτυχισμένη, τη γλυκιά μου γριουλίτσα.