Δεν θα μιλήσω για συνωμοσία, αλλά ας πούμε για σύμπτωση. Τυχαιότητα: Στο γραφείο, ανοιχτό το βιβλίο του Γιάννη Παντελάκη για τη «Χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας»*, για τον ρόλο των (ορισμένων) ΜΜΕ και (ορισμένων) δημοσιογράφων(;) στον διασυρμό, μέχρις αυτοχειριασμού, ανθρώπων που έπεσαν επάνω τους τα ανεύθυνα, απειλητικά μικρόφωνα και παραβιάστηκαν οι ζωές τους, η καθημερινότητά τους.
Από δίπλα η τηλεόραση, να μάχεται να ενημερώσει για τα πολιτικά «πιστεύω» των… δημοσιογράφων της, ορισμένοι εκ των οποίων βγαίνουν σαν βαμπίρ αχόρταγα για αίμα κατευθείαν από το βιβλίο του Παντελάκη, οι ίδιοι ακριβώς, χωρίς ντροπή, χωρίς αιδώ, σαν να μη συνέβη τίποτα… Κι από δίπλα οι νεότεροι μιμητές τους. Δεν ακούνε, μόνο «τοποθετούνται» (αργότερα και σε θέσεις, διαπιστωμένο).
Και λίγο πιο κει η εφημερίδα, γυρισμένη στη σελίδα για την απύθμενη διαφθορά στη Μάλτα, όπου κυβερνητικοί, πρόεδροι, αξιωματούχοι, φρουροί και παρατρεχάμενοι στόχευσαν την ερευνητική δημοσιογραφία και δολοφόνησαν την Γκαλίσια. Στις ιστοσελίδες έρχονται με καταιγιστικό ρυθμό οι απαλλαγές και παραγραφές γενικώς. Ποια Νοβάρτις, ποια Ζίμενς, ποιος πολιτευτής παιδεραστής, ποια ναρκωκάραβα; Ολοι αποδόθηκαν πεντακάθαροι στη μειωμένων αντανακλαστικών κοινωνία κι όσοι δεν πρόλαβαν, δεν ανησυχούν, θα έρθει η σειρά τους. Λευκότης…
Τουλάχιστον στη Μάλτα βγήκαν οι άνθρωποι στους δρόμους, να φωνάξουν, να διαμαρτυρηθούν, όσο αντέξουν. Πόσο αλήθεια αντέχουν οι άνθρωποι, τα κινήματα, οι διαμαρτυρίες, η αντίσταση;
Πώς να μην υπομειδιάσουν ειρωνικά οι Μαλτέζοι (κι εμείς) όταν ενημερώνονται ότι «…το Ευρωκοινοβούλιο στέλνει επειγόντως διερευνητική ομάδα αξιωματούχων με αποστολή να εξετάσουν την κατάσταση του κράτους δικαίου στη μικρότερη χώρα της Ε.Ε. που κλυδωνίζεται συθέμελα από την πρωτοφανή [!] πολιτική κρίση»; Αεί κολοιός παρά κολοιώ ιζάνει (κολιός και κολιός από το ίδιο βαρέλι).
Η τηλεόραση κλείνει. Οι ειδησεογραφικές ιστοσελίδες επίσης. Μια αναζήτηση στο youtube, για να μοιραστώ τις παραδοσιακές μαλτέζικες μελωδίες με την Γκαλίσια, που ίσως θα τις άκουγε ακόμα, αν προτιμούσε να αποκρύψει την έρευνά της. Οι φωνές από ένα «għana» (άανα) γεμίζουν τον χώρο. Μαλτέζοι αυτοσχεδιάζουν στίχους και τους λένε τραγουδιστά, εκεί που ενώνονται οι αραβικές με τις ναπολιτάνικες επιρροές. Είναι δύο ή τρεις και… συζητάνε, αντιπαρατίθενται, πειράζονται, ο καθένας με τη σειρά του. Η κιθάρα συνοδεύει. Δεν καταλαβαίνω ούτε λέξη, κι όμως νιώθω…
Το βιβλίο περιμένει ανοιχτό να συνεχίσω το διάβασμα. Περίμενε, του γνέφω, δεν μπορώ ακόμα να πάρω ανάσα από την τόση βρομιά. Θα τη στολίσω χριστουγεννιάτικα και θα καλυφτούν όλα.
