Δεν έχει και πολλή σημασία αν το νομοσχέδιο που το είπαν, γενικά, «αναπτυξιακό» είναι πλέον νόμος, αφού υπερψηφίστηκε από τη Ν.Δ. και το κόμμα του Βελόπουλου. Κάποια «ανεπίκαιρα» παραμένουν σταθερά επίκαιρα, προπαντός αυτά που μπλέκονται με τα καθημερινά μας και –επιτυχώς ή ατυχώς– τα ρυθμίζουν.
Το εν λόγω «αναπτυξιακό» (τώρα «αναπτυξιακός») που το φόρτωσαν ένα κάρο διατάξεις –περίπου όπως μεταμεσημβρινό κλείσιμο λαϊκής αγοράς στο ξεπούλημα–, ανάμεσά τους έχει και μια που δίνει δικαίωμα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στην καθαριότητα (παιδικές χαρές και πάρκα) να συμβάλλεται με ιδιωτικές εταιρείες. Αυτός ήταν ο λόγος που οι δημοτικοί υπάλληλοι στην καθαριότητα απεργήσανε ένα 48ωρο την περασμένη βδομάδα, και ξανάδαμε, μετά από πολύ καιρό, σωρούς από σκουπίδια. Με τους δημότες συνεχώς να τους «εμπλουτίζουν», λες και μετείχαν σε διαγωνισμό!
Προσωπικά, είμαι εναντίον όσων διατάξεων επιτρέπουν σε ιδιωτικές εταιρείες να υποκαθιστούν Δημόσιο και Αυτοδιοίκηση εκεί που είναι απολύτως απαραίτητα. Και στην καθαριότητα, όπως και στα μέσα μαζικής μεταφοράς (δύο πρόχειρα παραδείγματα), είναι απολύτως απαραίτητα. Αλλο να αναδιοργανώσεις δημόσιες και δημοτικές υπηρεσίες, ώστε να τις κάνεις πιο χρήσιμες, αποδοτικές και οικονομικά συμφερότερες. Και άλλο να ιδιωτικοποιείς. Ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι ο ελεήμων που επενδύει από αλτρουισμό, κι ας χάσει.
Ομως οι απολύτως αναγκαίες δημόσιες/δημοτικές κοινωνικές υπηρεσίες, με απολύτως κοινωνικά κριτήρια, είναι ελλειμματικές και καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό, διότι το έλλειμμα έχει λιγότερο κοινωνικό κόστος από όποιο οικονομικό όφελος μπορεί να αποφέρει η όποια ιδιωτικοποίηση. Ας ανοίξουν επενδυτικές ευκαιρίες στο ιδιωτικό κεφάλαιο σε άλλους τομείς. Τόσοι υπάρχουν! Ούτε κατάλαβα γιατί συντάχθηκε με την επίμαχη διάταξη ο δήμαρχος Αθηναίων. Αν και το είχε στο πρόγραμμά του, ακόμα κι έτσι, πρόλαβε και μελέτησε το θέμα; Ή τον πρόλαβαν;…
