Οικοδομούμε το αύριο στο σαθρό χθες

Με άλλα λόγια: Τ’ είχες Γιάννη, τ’ είχα πάντα. Οικοδομής το ανάγνωσμα. Παρελθόν, άσ’ τα να πάνε. Μέλλον… φωτοαντίγραφο· ή copy paste (αντιγραφή επικόλληση) στα νεότερα ψηφιακά. Δεν το βλέπουν; Και ποιος δεν το βλέπει!

Τι κάνουν; Τα γνωστά: Πάλι, με μέτρα και κίνητρα στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο, πάνε να δώσουν τον πρώτο ρόλο στην οικοδομή, που τη βλέπουν (από όσο κατάλαβα και τόσο έχουν καταλάβει…) σαν μοχλό –«κινητήρια δύναμη», «λοκομοτίβα»– της (προσδοκώμενης) «ανάπτυξης» μέσω της αναθέρμανσης της οικονομίας και της (συνεπαγόμενης) αύξησης του ΑΕΠ.

Στην πεπατημένη δηλαδή (ήμουνα νιος και γέρασα…), που οδήγησε σε αδιέξοδα και τέλματα, όχι μόνο περιβαλλοντικά και οικιστικά, αλλά και ηθικά (ό,τι μπορεί να σημαίνει πια αυτή η πολύπαθη λέξη· να θυμηθούμε το… κορυφαίο «ηθικό είναι το νόμιμο», παλιού υπουργού της παράταξης που κυβερνάει σήμερα) και διαμόρφωσε ένα κράτος μες στο κράτος και πάνω από το κράτος, που πολλές φορές έως τώρα έχω αποκαλέσει –και στην «Εφ.Συν.» και παλιά στην «Ελευθεροτυπία»– «εργολαβιστάν».

Γιατί και τώρα, ποιοι νομίζουμε ότι επαναφέρουν το (ίδιο) σενάριο και επιχειρούν να «νεκραναστήσουν» την (από χρόνια και πολλαπλώς «ενταφιασμένη») οικοδομή; Οι ίδιοι που τη γέννησαν και την επέβαλαν τότε –μετά τον πόλεμο και μες στη χούντα–, οι ποικιλώνυμοι εργολάβοι. Που είδαμε τα χαΐρια τους (και μάλιστα σε «προστιθέμενη αξία»: ακόμα πληρώνουμε…) και στα δημόσια έργα και στα ιδιωτικά (κάτ)εργα των αντιπαροχών και των πολεοδομικών υπερβάσεων και αλλοιώσεων. Ολα για την οικοδομή! Κι ας έκλειναν εργοστάσια. Κι ας μέναμε «από λάστιχο» στις νέες τεχνολογίες. Κι ας χάναμε τα τρένα το ένα πίσω στ’ άλλο.

Πάλι για κει τραβάμε… Θα φύγουν τα κίνητρα (έτσι κι αλλιώς, δυο-τρία χρόνια θα μείνουν) και… τσιμέντο να γίνει!