Είχαν περάσει 44 χρόνια από τα τελευταία ολυμπιακά μετάλλια της Ελλάδας στον στίβο – από το χρυσό στο μήκος άνευ φοράς και το χάλκινο στο ύψος άνευ φοράς του Κώστα Τσικλητήρα το 1912. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Μελβούρνης το 1956 δεν υπόσχονταν επιτυχίες για τα ελληνικά χρώματα.
Η αποστολή αποτελούνταν από μόλις 12 αθλητές, μειωμένη σημαντικά σε σύγκριση με τους 53 που βρέθηκαν τέσσερα χρόνια νωρίτερα στο Ελσίνκι. Το ταξίδι στην Αυστραλία ήταν απαγορευτικά δαπανηρό.
Μεταξύ των 12, όμως, ήταν ο Γιώργος Ρουμπάνης. Γεννημένος το 1929 στην Τρίπολη, ο αθλητής του Πανελληνίου είχε ξεκινήσει –λόγω ύψους– από το μπάσκετ και κατόπιν αφοσιώθηκε στον στίβο. Πρώτα ασχολήθηκε με τις ρίψεις και αργότερα, στα 22 χρόνια του, επικεντρώθηκε στο επί κοντώ, αγώνισμα στο οποίο η Ελλάδα δεν είχε παράδοση.
Το 1955 έφυγε για σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες και εκεί προετοιμάστηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, έχοντας παράλληλα το πανελλήνιο ρεκόρ με 4,30 μ.
Στις 26 Νοεμβρίου 1956, ύστερα από έναν επτάωρο αγώνα στο Ολυμπιακό Στάδιο της Μελβούρνης, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με 4,50 μ., πίσω από τους Αμερικανούς Ρίτσαρντς (4,56 μ.) και Γκουτόφσκι (4,53 μ.). Ηταν το μοναδικό μετάλλιο της ελληνικής ομάδας σε εκείνη τη διοργάνωση…
