«Για την Ελλάδα και το ευρώ δεν γνώριζα από την πρώτη μέρα τι πρέπει να κάνω, ενώ όλοι μου ασκούσαν πίεση να δράσω άμεσα… Πρέπει να έχω καταλάβει τα πράγματα πριν αποφασίσω. Πριν βεβαιωθώ ότι μια απόφαση θα μπορεί να σταθεί και μετά από τρεις μέρες, δεν την εκστομίζω», είπε η μεταξύ άλλων η Ανγκελα Μέρκελ σε συνέντευξή της στη Sueddeutsche Zeitung, σε έναν απολογισμό για τα 30 χρόνια από την πτώση του Τείχους.
Μπορεί η καγκελάριος να μιλάει ειλικρινά και να πιστεύει αυτά που λέει. Αλλά το να αποδώσει κανείς τη γερμανική στρατηγική για την Ελλάδα και τις καταστροφικές της συνέπειες στην αναβλητική ιδιοσυγκρασία της κινείται μεταξύ πολιτικής πλάνης και πολιτικής απάτης (διαλέξτε…).
Οπως έχουν ομολογήσει σε πλήθος εκθέσεων και αποτιμήσεων το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το -γερμανικό -παιχνίδι της καθυστέρησης στις αποφάσεις «διάσωσης» της Ελλάδας είχε ένα κριτήριο: να δοθεί χρόνος στις γερμανικές -και στις γαλλικές- τράπεζες να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα, να διασφαλιστεί ότι η Γερμανία δεν θα επιμολυνθεί από την κρίση.
