Αλλοπάρ*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οταν ο δικός μου ανακοίνωσε ότι θα πάει στον «Χολαργό» για ένα θέμα με τις πινακίδες του, δήλωσα εθελόντρια και με ένα σάλτο κάθισα στη θέση του συνοδηγού. Κάναμε μια ώρα να φτάσουμε στο υπουργείο Μεταφορών -αυτό θα πει «Χολαργός»- και άρχισε η περιπέτεια που λέγεται «ψάξιμο θέσης πάρκινγκ». Τελικά παρκάραμε στου… Παπάγου, διότι περισσότερες πιθανότητες έχεις να βρεις το Αγιο Δισκοπότηρο παρά θέση πάρκινγκ στον Χολαργό.

Με γρήγορο βάδην μισής ώρας φτάσαμε στη μεγάλη αίθουσα του υπουργείου, οπότε άρχισε να ρωτάει δεξιά αριστερά πού θα έπρεπε να στηθεί για τη δουλειά του. Και πήγε στο αρμόδιο γκισέ, όπου, όμως, ήδη περίμεναν άλλοι 14. Σύστημα με αριθμό προτεραιότητας δεν υπήρχε, οπότε στήθηκε όρθιος και περίμενε.

Κανονικά θα έπρεπε να αρχίσει την γκρίνια -επειδή τον ξέρω. Περιέργως το φιλοσόφησε: «Η ορθοστασία γυμνάζει το σώμα ενώ το καθισιό κάνει κοιλιές», είπε και δεν πίστευα στα αυτιά μου. Δίψασε, αλλά νερό και κυπελλάκια δεν υπήρχαν. «Με σκληραγωγούν για όταν αυξήσουν την τιμή του νερού», είπε κι εγώ άρχισα να τρελαίνομαι.

Κι όταν θέλησε να πάει τουαλέτα -μετά από μία ώρα ορθοστασία!- βγήκαμε έξω και την ψάχναμε. Οταν τη βρήκαμε διαπιστώσαμε ότι δεν είχε χαρτί -θα τα ‘χε πάρει όλα η Βούλτεψη- και ότι οι πόρτες δεν είχαν χερούλι και δεν κλείνανε. Και τι είπε ο δικός μου; «Δεν τις κλείνουν διότι δεν έχουν να κρύψουν τίποτα!». Κι εγώ πήρα τα χάπια μου… (Τουλάχιστον οι τουαλέτες ήταν καθαρές).

Το πιο περίεργο από όλα ήταν ότι ο δικός μου ξεμπέρδεψε σε δύο λεπτά όταν έφτασε η σειρά του. «Ελάτε σε μία βδομάδα και τελειώσατε», του είπε ο υπάλληλος και ο δικός μου τον πίστεψε. Επιστρέψαμε, που λέτε, στον Μαραθώνα και μία βδομάδα μετά να ’μαστε πάλι στο γκισέ, το οποίο, όμως, ήταν άδειο: ούτε ουρά ούτε και υπάλληλοι. «Μας χάλασε το Ιντερνετ», του είπαν. «Ελάτε ξανά σε μία βδομάδα και βλέπουμε…».

Εκεί ακριβώς άρχισε τα… γαλλικά. Και τον χάρηκα.

*Η Αλλοπάρ μου είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει το πώς ένας πολίτης, που πάει υγιής και ευδιάθετος σε ένα υπουργείο, μπορεί να φύγει άρρωστος και ζοχαδιασμένος παρ’ όλη την ευγένεια και την καλή διάθεση των υπαλλήλων. Και το ερώτημα είναι: Πότε θα γίνουμε σοβαρό κράτος;