Διπλή πρόκληση

Διπλή πρόκληση για το Πεκίνο συνιστά η παρατεταμένη εξεγερσιακή αναταραχή στο Χονγκ Κονγκ, καθώς όλες οι επιλογές και μορφές καταστολής εμπεριέχουν υψηλό ποσοστό κινδύνων.

Παράταση των διαδηλώσεων και των καταλήψεων οδηγεί και στην αύξηση της καταστολής και στην περαιτέρω εξεγερσιακή ριζοσπαστικοποίηση, αλλά κυρίως στον κίνδυνο μετάδοσης της αμφισβήτησης του καθεστώτος σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα της Κίνας.

Ομως η άλλη επιλογή της γενικευμένης καταστολής πριν το μικρόβιο της εξέγερσης περάσει τα σύνορα του Χονγκ Κονγκ προβάλλει να έχει μεγαλύτερο κόστος, καθώς απειλεί τη στρατηγική ειρηνικής ενσωμάτωσης της Ταϊβάν στην Κίνα στο πλαίσιο της φόρμουλας «Ενα κράτος, δύο συστήματα» που διατύπωσε ο Ντενγκ Χσιάο Πινγκ.

Μέχρι πριν από λίγους μήνες, η για είκοσι και πλέον χρόνια πορεία του Χονγκ Κονγκ ως αυτόνομης περιοχής ήταν το υπόδειγμα, το επιτυχές παράδειγμα που απέβλεπε να πείσει την ηγεσία αλλά και την κοινή γνώμη της Ταϊβάν να στηρίξουν τη σταδιακή πορεία προς την ειρηνική ενσωμάτωση στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Αν το Χονγκ Κονγκ μέχρι πρόσφατα ήταν το υπόδειγμα που πρόβαλλε το Πεκίνο προς την Ταϊβάν, η φόρμουλα «ένα κράτος, δύο συστήματα» συμπυκνώνει και την πολιτική της Κίνας απέναντι στην εκτόνωση της έντασης στην Κορεατική Χερσόνησο μέσω της σταδιακής προσέγγισης της Βόρειας και της Νότιας Κορέας.

Η φόρμουλα «ένα κράτος, δύο συστήματα» κωδικοποιήθηκε από τον Ντενγκ Χσιάο Πινγκ αλλά έχει βαθιές ρίζες.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 ο Μάο Τσε Τουνγκ υιοθέτησε μια Ρεαλπολιτίκ στενών σχέσεων με τις κινεζικές κοινότητες στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις ελέγχουν το τοπικό εμπόριο.

Η εξέλιξη της εξεγερσιακής διαμαρτυρίας στο Χονγκ Κονγκ δεν θέτει μόνον το ερώτημα αν μπορεί να έχει αποσταθεροποιητικές παρενέργειες σε άλλες περιοχές της Κίνας.

Απειλεί να ακυρώσει τη (μέσω της σταδιακής προσέγγισης–ενσωμάτωσης της Ταϊβάν) στρατηγική ανάδειξης της Κίνας σε ηγεμονική δύναμη στην ευρύτερη περιοχή της Ασίας – Ειρηνικού.