Καθρέφτης της κοινωνίας

Ως περιφερειακοί σύμβουλοι στον Βόρειο Τομέα μαζί με τον Γ. Μπαλάφα παρακολουθούμε στενά τις τελευταίες μέρες το θέμα της φιλοξενίας 100 έφηβων Αφγανών προσφύγων στο κτήμα Μπόμπολα του «Αμ. Φλέμιγκ» στα Μελίσσια. Ο υπουργός ανακοίνωσε την απόφαση της μετακίνησης των προσφύγων.

Η τοπική δήμαρχος φοβούμενη την έλλειψη σχεδίου και τις αντιδράσεις έβγαλε ανακοίνωση λέγοντας ένα μεγάλο «όχι», ζήτησε τη στήριξη της κυβέρνησης, της περιφέρειας και των πολιτών και κάλεσε τους δημότες για ενημέρωση. Σε μια γεμάτη αίθουσα, αφού εξέφρασε την άποψή της η δήμαρχος, τον λόγο πήραν οι πολίτες και ακούστηκαν φράσεις «να τους πάνε σε ξερονήσια και να τους πετάνε φαγητό με ελικόπτερα», «να τους πάνε αλλού», «να τους πάρουν σπίτια τους», «θα πάρουμε όπλα», «να τους δείξουμε ποιοι είμαστε για να μην έρθουν άλλοι» -όλα αυτά μέσα σε ζητωκραυγές και επευφημίες.

Μια διαφορετική άποψη ακούστηκε και ο συντονιστής τη σταμάτησε με το επιχείρημα ότι τους διχάζει! Η δήμαρχος έκλεισε λέγοντας ότι εκφράζει το 100% των πολιτών (!) και σε μια ένδειξη ευαισθησίας είπε ότι, αν είναι λίγοι και μικρά παιδιά, τότε εκείνη προτίθεται να πάρει ένα σπίτι της! Με το σχόλιο του πολίτη «μόνο αν είναι από τη Συρία!» (για κουτάβια να μιλούσαμε, πιο σοβαροί θα ήμασταν). Ελλάδα 2019. Φόβος και άγνοια. Ετσι ζούμε, έτσι μας χειρίζονται.

Η θέση μου είναι ξεκάθαρη: Ναι στους πρόσφυγες και μαζί με τους πολίτες. Οταν κάποιος βρίσκεται σε ανάγκη και σου χτυπάει την πόρτα, δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν είσαι μέσα. Οφείλεις να πράξεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να έχει ένα καλύτερο μέλλον. Με σωστή υποστήριξη, σωστές δομές και ασφάλεια, για τους ίδιους αλλά και για την υπόλοιπη κοινωνία, με τη μεγαλύτερη ευθύνη να ανήκει στην πολιτεία.

Το προσφυγικό είναι καθρέφτης της κοινωνίας, είναι δείγμα πολιτισμού και δίνει το στίγμα τού πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία τις αδύναμες ομάδες. Αυτό το βαρύγδουπο «όχι» δεν είναι στους πρόσφυγες, είναι όχι στην αλληλεγγύη, όχι στην παιδεία, όχι στον πολιτισμό.