Ο μετακλητός «έκαψε» τον υφυπουργό

Aποπέμφθηκε τελικά χθες από την κυβέρνηση ο υφυπουργός για θέματα Απόδημου Ελληνισμού Αντώνης Διαματάρης, ο οποίος επί σειρά ημερών βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας με αλλεπάλληλες αποκαλύψεις που προκάλεσαν σάλο.

Για το ζήτημα της ψευδούς του δήλωσης ότι διαθέτει μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο Columbia των ΗΠΑ, ο πρωθυπουργός αποφάσισε να τον καλύψει και σε αυτό το πλαίσιο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας δήλωσε την περασμένη Τρίτη, κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, ότι «το θέμα έχει λήξει για την κυβέρνηση». Αλλά μετά και την αποκάλυψη της «Εφ.Συν.» (4.12.2019) για τον διορισμό στο γραφείο του κ. Διαματάρη του Τάσου Φιλιππάκου, πρώην διευθύνοντος συμβούλου της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας, ο οποίος είχε εμπλοκές με τη Δικαιοσύνη, ο Κυρ. Μητσοτάκης υποχρεώθηκε να τον αποπέμψει.

Ετσι, το πρωθυπουργικό γραφείο επικοινώνησε με τον Αντ. Διαματάρη, ο οποίος εν τω μεταξύ πετούσε σε επίσημο ταξίδι στην Αυστραλία, και όταν τον βρήκε στο τηλέφωνο, σύμφωνα με κύκλους του μεγάρου Μαξίμου, του ζήτησε διευκρινίσεις για το θέμα Φιλιππάκου και μαζί με αυτές και την παραίτησή του.

Οι ίδιοι κύκλοι έλεγαν στην «Εφ.Συν.» ότι «η παραίτηση δόθηκε αμέσως από τον υφυπουργό για να διευκολύνει τον πρωθυπουργό» και ότι «ήταν μια δύσκολη απόφαση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη λόγω της μακροχρόνιας φιλίας που υπήρχε. Ομως ο πρωθυπουργός βάζει πάνω απ’ όλα αυτό που είναι σωστό». Οσο για τον συνεργάτη του κ. Διαματάρη, τον Τ. Φιλιππάκο, σύμφωνα με τους κυβερνητικούς κύκλους, η θέση του ήταν μετακλητού υπαλλήλου και ως εκ τούτου παύει αυτοδίκαια με την παραίτηση του υφυπουργού.

Ο ίδιος ο Αντ. Διαματάρης, στη σχετική δήλωσή του, επιλέγει να μην πει λέξη και να μη δώσει καμία εξήγηση για τα ζητήματα τα οποία υποχρέωσαν τον πρωθυπουργό να τον οδηγήσει σε παραίτηση, επιχειρώντας να αποδώσει την αποπομπή του σε «προσωπικές επιθέσεις», δηλώνοντας ότι παραιτείται «με πόνο ψυχής».

Ειδικότερα ο υφυπουργός Εξωτερικών ξεκινάει τη δήλωση της παραίτησής του λέγοντας ότι «ασχολούμαι με τα θέματα της Ομογένειας επί δεκαετίες. Μόνο μου μέλημα όλα αυτά τα χρόνια είναι η προσφορά στον Ελληνισμό. Γι’ αυτό με μεγάλη τιμή αποδέχθηκα την πρόταση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να αναλάβω το χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού Εξωτερικών αρμόδιου για τα θέματα του Απόδημου Ελληνισμού».

Και συνεχίζει: «Τις τελευταίες ημέρες δέχομαι προσωπικές επιθέσεις που λειτουργούν αποπροσανατολιστικά, με σκοπό να πλήξουν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, τον οποίο αγαπώ και εκτιμώ, καθώς και να υπονομεύσουν το έργο μου. Για τον λόγο αυτό, υπέβαλα, με πόνο ψυχής, στον Κυριάκο Μητσοτάκη την παραίτησή μου από τη θέση του υφυπουργού Εξωτερικών για τον Απόδημο Ελληνισμό».

Ωστόσο η υπόθεση Διαματάρη έχει προκαλέσει αντιδράσεις και στο εσωτερικό της Ν.Δ. Ενδεικτική είναι η τοποθέτηση του Νικήτα Κακλαμάνη (ΕΡΤ), ο οποίος ρωτήθηκε για το θέμα της ψευδούς δήλωσής του για το μεταπτυχιακό και απάντησε ότι «ο κάθε υπουργός και υφυπουργός της οποιασδήποτε κυβέρνησης, εάν συμβαίνουν τέτοια είδους πράγματα -δεν είμαι σε θέση εγώ να τα γνωρίζω και να σας τα βεβαιώσω- πρέπει να αξιολογήσει μόνος του αν έχει τιμήσει ή αν δεν έχει τιμήσει την εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό του ο πρωθυπουργός». Με άλλα λόγια, υπέδειξε στον υφυπουργό Εξωτερικών τον δρόμο της παραίτησης.

Φιάσκο

Την είδηση της παραίτησης Διαματάρη σχολίασε ο ΣΥΡΙΖΑ, αναφέροντας ότι «ο πρωθυπουργός της αριστείας παρακολουθεί εδώ και μία εβδομάδα ως τροχονόμος το φιάσκο με τον υφυπουργό του» και καταλήγοντας ότι «έπρεπε ο ίδιος ο κ. Διαματάρης να παραιτηθεί, ζυγίζοντας «με πόνο ψυχής» το προσωπικό κόστος στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες από τον διασυρμό του ίδιου και της κυβέρνησής του».

Θέση στο ζήτημα πήρε και το ΚΙΝ.ΑΛΛ., δηλώνοντας ότι «η παραίτηση Διαματάρη, μετά τον σάλο που προκάλεσε η αποκάλυψη ότι ψευδώς δήλωσε μεταπτυχιακό του Columbia που δεν έχει ολοκληρώσει, δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση και προσωπικά τον πρωθυπουργό» και συμπληρώνοντας ότι «παρά τη θύελλα συζήτησης που ξεσήκωσε το θέμα, ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει πάρει ακόμη θέση για μια σειρά από προσωπικές του επιλογές που αθροίζονται ως πρόχειρες και αναξιοκρατικές, επιβεβαιώνοντας ότι οι διακηρύξεις του περί “αριστείας” δεν ήταν παρά μία ακόμα προεκλογική σημαία ευκαιρίας».