Σχεδόν είκοσι χρόνια πριν, στο στάδιο της προανάκρισης για την απόπειρα δολοφονίας κατά του Δ. Κουσουρή, για την οποία καταδικάστηκε αμετάκλητα ο τότε υπαρχηγός της Χ.Α. «Περίανδρος», μέλος της οργάνωσης που κλήθηκε να καταθέσει σχετικά με το περιστατικό είπε στην αστυνομία ότι κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα βρισκόταν σε κάμπινγκ όπου είχε πάει με τη φίλη του, το επώνυμο της οποίας δεν γνώριζε, δεν γνώριζε τη διεύθυνση κατοικίας της, ούτε και το τηλέφωνό της, δεν γνώριζε το όνομα της ταβέρνας όπου έφαγε 4-5 φορές, δεν γνώριζε παρά μόνο το μικρό όνομα του φίλου που ήταν μαζί παρέα και, επίσης, δεν γνώριζε ούτε πού μένουν οι γονείς και τα αδέλφια του, που κατά τα άλλα θα επιβεβαίωναν το άλλοθί του. Γνώριζε, δηλαδή, μετά δυσκολίας το όνομά του.
Αυτό μου θύμισε η απολογία του Ν. Μιχολολιάκου σήμερα.
Καταδίκασε τη βία, αποποιήθηκε πράξεις και ιδέες, εξέθεσε όλους τους συγκατηγορούμενούς του και θυμόταν ή γνώριζε ελάχιστα πράγματα σχετικά με την οργάνωση την οποία «γέννησε» και της οποίας υπήρξε ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός εδώ και δεκαετίες.
Η ιστορία της Χρυσής Αυγής θα αποτελεί πάντα ένα μαύρο σημείο της ελληνικής Πολιτείας και των μηχανισμών της, που αδράνησαν, με τόσο ακραίο και τραγικό τρόπο, απέναντι στην οργανωμένη, συστηματική, μακρόχρονη και βαριά εγκληματική της δράση.
Η ιδιότυπη ασυλία και η ατιμωρησία, την οποία επί χρόνια απόλαυσε η Χ.Α., κόστισαν ανθρώπινες ζωές και παρήγαγαν «κανονικότητες» τραυματικές για το πολίτευμα. Η Δικαιοσύνη έχει μια μοναδική ιστορική ευκαιρία να επανορθώσει αυτό που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στη δική της ανοχή.
* Δικηγόρος
