Eσωστρεφή και αθόρυβο τον θεωρούσαν όλοι τον Σταύρο Καπλανίδη. Αλλά όταν, μετά τη νεανική του «Les amants terribles» του 1985, επέστρεψε το 2009 στη μυθοπλασία, μια ωραία κωμωδία γύρισε, με λίγη πάντως μελαγχολία, την «Καντίνα», σε σενάριο του Σταύρου Τσιώλη με τον Αλέξανδρο Λογοθέτη. Είναι ο δεύτερος πολυαγαπημένος Σταύρος, που θρηνεί μέσα σε μερικούς μήνες το ελληνικό σινεμά. Ο Σταύρος Καπλανίδης πέθανε τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, σε ηλικία 74 χρόνων, αφού πάλεψε με τον καρκίνο.
Με δρόμο προσωπικό και ταινίες σημαντικές και αναγνωρισμένες στο είδος τους, κυρίως ντοκιμαντέρ, έζησε συγχρόνως μια ωραία, πλούσια περιπέτεια στον χώρο του σινεμά που ξεκίνησε από το Παρίσι, όπου πήγε για σπουδές, έζησε τον Μάη του ’68 και διαμορφώθηκε από συναντήσεις και εμπειρίες -χάρη στη σχέση του με την Ανιές Βαρντά προβλήθηκε, άλλωστε, το 2017 στο Ινστιτούτο Γκέτε για πρώτη φορά στην Ελλάδα η ταινία της «Ναυσικά» (1970), μια ιδιαίτερη και προσωπική αναφορά της στη χούντα.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1975 ο Σταύρος Καπλανίδης έκανε το δικό του σινεμά και δούλεψε στο σινεμά των άλλων. Ελλήνων («Μεγαλέξανδρος» του Αγγελόπουλου, «Λούφα και Παραλλαγή» του Περάκη κ.ά.) και ξένων, αφού πολύγλωσσος και γοητευτικός δεν υπήρξε σχεδόν καμία μεγάλη ξένη ταινία που να γυριστεί στη χώρα μας, χωρίς να συμμετέχει κι αυτός από διάφορα πόστα, κυρίως στη διεύθυνση παραγωγής. Ατέλειωτες και συναρπαστικές οι ιστορίες από τις συναντήσεις του με μεγάλους σταρ από τα γυρίσματα της «Fedora» του Μπίλι Γουάιλντερ, του «Εξπρές του Μεσονυχτίου» του Αλαν Πάρκερ, του «Μαντολίνου του Λοχαγού Κορέλι» του Τζον Μάντεν.
Από την άλλη, οι Ελληνες συνομιλητές του ήταν ο Τσιώλης, ο Τορνές, ο Αβδελιώδης. Και ήξερε να τους κλείνει και να τους αναδεικνύει μέσα από το δικό του έργο, αφού τα τρία κινηματογραφικά ντοκιμαντέρ που γύρισε (ανάμεσα στα πολλά τηλεοπτικά), κέρδισαν βραβεία στη Θεσσαλονίκη και θα μείνουν ζωντανά για πολλά χρόνια, έχοντας το καθένα στο κέντρο του μια εμβληματική προσωπικότητα. «Σταύρος Τορνές, ο φτωχός κυνηγός του Νότου»(1994), «Play it again, Χρήστο» (2007, φυσικά για τον Χρήστο Βακαλόπουλο) και «Anna Wich: Φωτογράφος» (2013, για τη Γερμανίδα σύντροφό του, που έκανε την Ελλάδα σπίτι της).
Κατάφερε, έστω και βαριά άρρωστος, με τη βοήθεια του Χρόνη Θεοχάρη, να ολοκληρώσει και να δει πριν φύγει από τη ζωή το τελικό cut του ντοκιμαντέρ «Τέο Ρόμβος από τον Σταύρο Καπλανίδη», που καλύπτει τη φιλία του από τα παιδικά τους χρόνια και την κοινή του διαδρομή με τη γνωστή προσωπικότητα (βιβλιοπώλης, εκδότης) του εναλλακτικού, αναρχικού χώρου των Εξαρχείων. Η ταινία προοριζόταν για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου και ελπίζουμε να προβληθεί τον Μάρτιο.
Τέλος, ο Σταύρος Καπλανίδης ήταν η ψυχή του «The Book’s Journal», υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του. Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 11 στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.
