Η τηλεόραση, ο Βαρουφάκης, η Αριστερά

Πολλοί ψηφοφόροι κατά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές τον τίμησαν με την ψήφο τους, αντιπαρερχόμενοι τη συμβατική [εκ του ασφαλούς] εκκεντρικότητά του με αποτέλεσμα το κόμμα του να εισέλθει στη Βουλή των Ελλήνων.

Τι παραξενιά είναι αυτή, να εμφανίζεται, μετά της συζύγου του μάλιστα, στην τηλεοπτική οθόνη και να μιλάει περί ανέμων και υδάτων με τον χαριεντιζόμενο μαζί τους τηλεπαρουσιαστή; Δύο τινά:

α) έλλειψη σοβαρότητας και

β) αδιαφορία για τους ψηφοφόρους αλλά και την πολιτική ως τέχνη του άρχειν και άρχεσθαι. Ισως φυσιογνωμιστές και ψυχαναλυτές να μας διαφωτίσουν και με άλλα, προέχει όμως το πρώτο τι [η έλλειψη σοβαρότητας].

Τι να πει κανείς. Ο κόσμος καίγεται και ο Βαρουφάκης τον χαβά του. Ετσι κι αλλιώς, είπε, δεν τον έχει πάρει και τόσο στα ζεστά τον ρόλο του, δεν τον ενδιαφέρει καυτά η ενασχόλησή του με την πολιτική. Καλά, ας το πει όμως ξεκάθαρα ότι μάλλον παίζει με τη συγκυρία και την αναγνωρισιμότητά του στη σφαίρα της επικοινωνίας.

Λόγο έχει, ευφυής είναι, ξέρει τι του γίνεται· ας επιχειρήσει την ώσμωση με τον λαό και ας αφήσει τις εξυπνάδες και τις αστικού τύπου συμπεριφορές και στάσεις ζωής -καταντά κουραστικό. Δεν μπορεί από πουθενά να φυλαχτεί κανείς -η εκκεντρικότητα δεν είναι «εναλλακτικότητα» [εάν στέκεται ο δεύτερος όρος, έστω και με εισαγωγικά].

Δεν είναι εύκολη η καθημερινή συνάφεια, το ξέρουν καλά αυτό οι ποιητές και μας έχουν προειδοποιήσει -αλλά άμα περπατάς με τη μύτη ψηλά πώς να αντιληφθείς τι γίνεται γύρω σου, αφού δεν βλέπεις παρά τις φαντασιώσεις σου;

Και πώς θα ανανεώσεις [εάν είναι εφικτό κάτι τέτοιο] τη συκοφαντημένη αλλά και από μόνη της υποβαθμισμένη Αριστερά; Και όχι την Αριστερά ως φρόνημα αλλά ως πολιτικό κόμμα που διεκδικεί την εξουσία και μάλιστα με αξιώσεις. Βέβαια το μείζον είναι σε περιπτώσεις σαν αυτή του αρχηγού του ΜέΡΑ25 να αποβληθεί [να απορριφθεί] η έννοια της αυθεντίας (Αλεξάντερ Κοζέβ:

Αυθεντία είναι η δυνατότητα που έχει ένας φορέας της να επιδράσει επάνω σε άλλους [ή σ’ έναν άλλο] χωρίς αυτοί οι άλλοι να αντιδράσουν, παρότι έχουν αυτή τη δυνατότητα – «Η έννοια της αυθεντίας», εκδόσεις Κουκκίδα). Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, θα διαιωνίζεται η «δημοκρατία» των ολίγων και το αλαλούμ στις πολιτικές διεργασίες και τη σύγκρουση ιδεών, ανύπαρκτων ούτως ή άλλως στην «τωρινότητά» μας [και στη θλίψη μας].

Θα πει κανείς: «Αυτό μας μάρανε, η τηλεοπτική εμφάνιση του ζεύγους Βαρουφάκη;» Εμ το ένα δεν μας μαραίνει [συμπεριφορά Βαρουφάκη], το άλλο δεν μας μαραίνει [τα φτωχά ελληνικά του Τσίπρα π.χ.], τι σόι Αριστερά γυρεύουμε, υπερηφανευόμενοι μάλιστα πολλοί ότι είναι αριστεροί, ακόμη και τώρα;

Χρειάζεται μια «σύγχρονη» προσπάθεια για να δει κανείς την Αριστερά με άλλα μάτια, απαιτείται [σχεδόν] όχι να προέρχεται κάποιος απαραιτήτως από τον λαό, αλλά να γνωρίζει, να συναγελάζεται με τον λαό αυτόν [ταλαίπωρο, χειραγωγούμενο άλλοτε και ενίοτε τολμηρό ή και σοφό]. Συμβαίνει όμως να έχουμε ξεχάσει οι πλείστοι ποιοι ακριβώς συνθέτουν τον λαό -εκτός εάν η μανία μας για εξουσία δεν μας επιτρέπει μια τέτοια γνώση.