Η διορατική διαχείριση του προσφυγικού

Η φρίκη του πολέμου, που είναι γέννημα του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, μαζί με τη φτώχεια και τη δυστυχία που φέρνει η στυγνή εκμετάλλευση των αδύνατων από την παγκόσμια ολιγαρχία και τα συμφέροντά της οδηγούν εκατομμύρια δυστυχισμένους ανθρώπους στη φυγή από τη γη τους.

Ανθρωποι σε απόγνωση, μόνοι ή με τους αγαπημένους τους, φορτώνονται όπως όπως σε σαπιοκάραβα, σε φουσκωτά ή σε κοντέινερ επιτήδειων διακινητών, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τη φτώχεια, τη δυστυχία και τον θάνατο.

Δημιουργεί εύλογη απορία σε κάθε υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο η εχθρική αντίδραση πολλών Νεοελλήνων που με κάθε τρόπο θέλουν να εκδιώξουν τους δυστυχισμένους συνανθρώπους τους, προβάλλοντας σαθρές και ρατσιστικές δικαιολογίες για πληθυσμιακή και θρησκευτική αλλοίωση από τον συγχρωτισμό με τους ξένους. Ενώ είναι πασίγνωστο πόσο σημαντική ήταν στην ανάπτυξη του πολιτιστικού επιπέδου της Ελλάδας αλλά και της ενδογενούς παραγωγικότητας η προσφορά των χιλιάδων προσφύγων που ήρθαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, όπως και η εξαιρετικά μεγάλη συμβολή της αθρόας αποδοχής προσφύγων και μεταναστών στην ανάπτυξη των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Αυστραλίας και πολλών άλλων χωρών.

Ο πληθυσμός της χώρας μας φθίνει χρόνο με τον χρόνο. Εχουμε οι περισσότεροι συγκεντρωθεί στις μεγάλες πόλεις. Είμαστε μια χώρα με έναν πληθυσμό που γερνάει. Τα τελευταία χρόνια η αίσθηση ότι στις μεγαλουπόλεις βρίσκονται οι μεγάλες οικονομικές ευκαιρίες έκανε πολλούς Ελληνες, κυρίως νεαρούς, να εγκαταλείψουν την επαγγελματική ενασχόληση με την πρωτογενή παραγωγή στην επαρχία και να συγκεντρωθούν στα μεγάλα αστικά κέντρα. Μεγάλες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης εκχερσώθηκαν με τεράστιες επιπτώσεις στην πρωτογενή παραγωγική αυτονομία και φυσικά στη δυναμικότητα της ελληνικής οικονομίας. Πολλά χωριά παραμένουν εγκαταλειμμένα με ανεκμετάλλευτες εκτάσεις γης.

Περισσότερα από 200 έρημα χωριά βρίσκονται διάσπαρτα σε όλη τη χώρα, σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, βάσει της τελευταίας απογραφής πληθυσμού. Ειδικότερα, από τους 13.272 οικισμούς της χώρας, οι 4.597 έχουν μόνιμο πληθυσμό έως 49 κατοίκους, ενώ σε άλλους 3.995 οικισμούς ζουν μόλις 50-199 άτομα («Καθημερινή», 5-5-2007). Και όμως, δυσφορούμε και οργιζόμαστε όταν προσεγγίζουν κατατρεγμένοι συνάνθρωποί μας τα θαλάσσια και χερσαία σύνορά μας. Οπως δήλωσαν μάλιστα χωρίς ντροπή και κάποιοι υπερπατριώτες (Βρασνά), δεν θα μολύνουμε μ’ αυτούς την καθαρότητα του γνήσιου ελληνικού αίματός μας (τεράστιο λάθος από βιολογικής πλευράς). Μένει κανείς άναυδος από τη βαθιά άγνοια και την αλλοτρίωση πολλών συμπατριωτών μας.

Στις μέρες μας, ξανάρχονται κατατρεγμένοι συνάνθρωποί μας που ζητούν καταφύγιο και ενώ τους βλέπουμε να πλησιάζουν θαλασσοπνιγμένοι ρισκάροντας τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους, εμείς, φτάνοντας σε όρια απανθρωπιάς, βλακείας και ρατσιστικού παροξυσμού, τους απωθούμε με βία. Αυτούς που καταφέρνουν εντέλει να αποβιβαστούν, αντί να τους φιλοξενήσουμε, τους μαντρώνουμε σε στρατόπεδα και τους ταλαιπωρούμε με γραφειοκρατικές διαδικασίες, για να εξακριβώσουμε ποιος έχει το προφίλ(sic) του πρόσφυγα και ποιος του λαθρομετανάστη που πρέπει να «επαναπροωθηθεί».

Είτε όμως ο λόγος που αναγκάζει απελπισμένους ανθρώπους να αναζητούν καταφύγιο είναι η φτώχεια, είτε είναι ο πόλεμος, είτε η δουλεία και η βία, εμείς αντί να τους ταλαιπωρούμε και να ψάχνουμε με κουτοπονηριά για το προφίλ τους, ας τους αγκαλιάσουμε διανέμοντάς τους ισότιμα στη χώρα μας με τους τόσους υποβαθμισμένους οικισμούς. Και αυτούς που το επιθυμούν ας τους εντάξουμε στην κοινωνία μας χορηγώντας τους χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες την ελληνική υπηκοότητα. Είναι σίγουρο ότι με τη δημιουργική συνεισφορά τους και τη βοήθειά μας θα αναπτύξουν την πρωτογενή και όχι μόνο παραγωγή πολλών υποβαθμισμένων περιοχών της χώρας μας.

Το προσφυγικό ζήτημα ήρθε για να μείνει. Οι πρώτες δυσκολίες στη διευθέτηση των προσφύγων με τον χρόνο θα αμβλυνθούν και είναι δεδομένο ότι, μακροπρόθεσμα, η πληθυσμιακά φθίνουσα και γερασμένη χώρα μας θα κερδίσει την ανταμοιβή της και θα μπολιαστεί από την είσοδο στην κοινωνία μας ανθρώπων που είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους νέοι και έχουν το θάρρος να παλεύουν με τις αντιξοότητες.

Είναι συνεπώς φυσικό η Ελλάδα να εξελιχθεί πληθυσμιακά, δημιουργικά και παραγωγικά με την αξιοποίηση της διαφορετικής κουλτούρας, της ποικιλίας των δεξιοτήτων και της αναμφισβήτητης ψυχικής δύναμης των νέων συγκατοίκων και συμπατριωτών μας, που είναι δεδομένο ότι θα συμβάλουν αποφασιστικά στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας.

* αρχιτέκτονας-βιομηχανικός σχεδιαστής