Γνωστό παίγνιον γνώσεων στο κινητό ακινητοποιεί εσχάτως τον φίλο μου τον Αντρέα, που σπαταλά εμμονικά τις μέρες του –και τις νύχτες– σκυφτός στην οθόνη του σμάρτφον. Υποψιάζομαι, όμως, πως ασκείται περισσότερο σε κεκαλυμμένη σύσφιγξη των σχέσεων με εκπροσώπους του αντίθετου φύλου, παρά σε αμφοτέρωθεν ευγενή άμιλλα περί τη Γεωγραφία, την Πολιτική, τον Πολιτισμό και τα Αθλητικά. Οι συμπαίκτριές του επιλέγουν συνήθως την κατηγορία «σώμα και υγεία», εικάζοντας ότι εκείνος εμφανώς υστερεί και τον αποτελειώνουν με τα «σελέμπριτις» περί τα οποία έχει μαύρα μεσάνυχτα. Προσπαθεί να ρεφάρει ο Αντρίκος καταφεύγοντας στην Ιστορία, που κατέχει αρκούντως χάρη στις άλλοτε στενές επαφές με τον εξπέρ του είδους Μήτσο Γεωμηλάτο. Ωστόσο, οι κοπέλες στην άλλη πλευρά του ασύρματου σύρματος λαβώνουν ενίοτε τη χρονολογία της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου ή της Μάχης της Δουνκέρκης, υποχρεώνοντάς τον σε οδυνηρές ήττες.
Ραπίσματα στην παραπαίουσα ματαιοδοξία του. Στη θέση του θα κινούσα γη και ουρανό να μου λάχει αντίπαλος με ιστορικές γνώσεις εφάμιλλες της Νίκης Κεραμέως. Διότι μπορεί η υπουργός Παιδείας να διαπνέεται από το ιδεολόγημα της «αριστείας» και να διέπρεψε ενδεχομένως στα Χάρβαρντ, αλλά, να με συμπαθούν οι ψηφοφόροι της, από Ιστορία δεν σκαμπάζει γρυ. Δεν έχει δε την παραμικρή επίγνωση της κατάστασής της. Τουτέστιν εκτίθεται ανεπανόρθωτα, συντάσσοντας, επ’ αφορμή των εθνικών επετείων, φλογερές πατριωτικές επιστολές προς τη μαθητιώσα και τη σπουδάζουσα νεολαία, αποκαλύπτοντας την εξόφθαλμη αφλογιστία και την πενία της. «Την 28η Οκτωβρίου 1940 […] στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου» γράφει «οι Ελληνες αποφάσισαν να υψώσουν το ανάστημά τους και να αντιταχθούν…». Παραμονές του Πολέμου δεν τη λες την 28η Οκτωβρίου του ’40, καθώς επίσημη έναρξή του θεωρείται η 1η Σεπτεμβρίου 1939, οπότε το Γ΄ Ράιχ εισέβαλε στην Πολωνία.
Υπενθυμίζουν οι ιστοριοδίφες ότι στους δεκατέσσερις ολόκληρους μήνες που μεσολάβησαν η σβάστικα, εκτός από τη Βαρσοβία, υψώθηκε διαδοχικά στο Αμστερνταμ, τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και πλείστες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αφού ο Χίτλερ ήδη από τον Μάρτιο του 1938 προσάρτησε χωρίς χρήση όπλων την Αυστρία, τον Σεπτέμβριο τη Σουδητία και λίγο αργότερα την υπόλοιπη Τσεχοσλοβακία. Εξοργίζεται, ως καθ’ ύλην αρμόδια, η Κεραμέως επειδή εισέρχονται στα ΑΕΙ πρωτοετείς με χαμηλές βαθμολογίες κι έφαγε την κεραμίδα να επαναφέρει τη βάση του «δέκα». Κατά τις διακρίσεις της στην Ιστορία η ίδια θα συγκέντρωνε στις Πανελλήνιες το πολύ 1.939 μόρια και θα πετύχαινε μετά βίας στο Τμήμα Ιχθυοκαλλιέργειας Ανω Μύτικα Ολύμπου. Περιέχει κι άλλα μαργαριτάρια η επίμαχη ανιστόρητη επιστολή. Η «έμφυτη τάση του λαού μας για ισχύ, ως επαναλαμβανόμενο μοτίβο», επί παραδείγματι, αντιπαραβάλλεται προς τα παραβρασμένα μακαρόνια που έρεαν, αντί αίματος, στις φλέβες των Ιταλών. Οσο για τα περί «λαϊκισμού», η παραχάραξη του παρελθόντος αποτελεί την πλέον κραυγαλέα μορφή του.
