ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Γαλλία και Γερμανία διαφωνούν ως προς το μέλλον του ΝΑΤΟ αλλά συγκλίνουν στη διαπίστωση για την επείγουσα ανάγκη για σημαντική αύξηση των αμυντικών δαπανών της Ευρώπης.

Την ίδια στιγμή στο Βερολίνο φαίνεται να κατανοούν ότι η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής απαιτεί επενδύσεις ασύμβατες με τη μόνιμη δημοσιονομική περιοριστική πολιτική.

Επιπλέον, η κλιματική αλλαγή και η αντιμετώπισή της θα είναι, απ’ ό,τι φαίνεται, ο ζητούμενος κοινός παρονομαστής συγκυβέρνησης των Χριστιανοδημοκρατών με τους Πράσινους που προβάλλει ήδη σε δημοσκοπήσεις και αναλύσεις σαν το επόμενο κυβερνητικό σχήμα.

Πέραν όμως των παραπάνω, κυρίαρχο γεγονός παραμένει ότι η οικονομία της Γερμανίας βρίσκεται στο κατώφλι της ύφεσης, μια σκληρή πραγματικότητα που παραμερίζει ιδεολογικές αγκυλώσεις και θέτει ως επείγουσα προτεραιότητα τη διαμόρφωση και υλοποίηση ενός προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.

Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν πίσω από τη σημερινή περιχαράκωση και ακινησία της ευρωπαϊκής πολιτικής του Βερολίνου ωριμάζουν οι προϋποθέσεις για μια αυτοδιόρθωση, η οποία στη συνέχεια θα επιτρέψει μεταρρυθμίσεις στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε συνολικά.

Πριν από μισό αιώνα, το 1969, η Δυτική Γερμανία υπό τη νέα κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών–Πρασίνων με καγκελάριο τον Μπραντ δρομολογούσε την Οστπολιτίκ, που ήταν ένας απεγκλωβισμός από την ψυχροπολεμική αντιπαράθεση, μια καθυστερημένη προσαρμογή στη δυναμική της ύφεσης και της ειρηνικής συνύπαρξης που είχαν διαμορφώσει οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ.

Μέχρι τότε η Δυτική Γερμανία είχε αυτοεγκλωβιστεί στην ακινησία με μέτρα που θυμίζουν το φρένο χρέους, το «Μαύρο Μηδέν» που επέβαλε ο Σόιμπλε και περιφρουρεί ευλαβικά σήμερα ο Σολτς. Ηταν το περίφημο «Δόγμα Χαλστάιν», σύμφωνα με το οποίο η Δυτική Γερμανία διέκοπτε αυτόματα τις διπλωματικές σχέσεις με όποια χώρα αναγνώριζε την Ανατολική Γερμανία…

Θα βρεθούμε σήμερα μπροστά στο παράδοξο, για το μέλλον της Ε.Ε. – ευρωζώνης, ό,τι δεν πέτυχε ο Μακρόν με τη συνεχή πίεση που ασκεί στο Βερολίνο από την εκλογή του μέχρι σήμερα, να το πετύχει ο Τραμπ με την απαξίωση της Ευρώπης, την υποτίμηση της κλιματικής αλλαγής και τις αναταράξεις που προκαλεί στο παγκόσμιο εμπόριο;