Στα ντουβάρια

Οι Βέλγοι διατηρούν τη συνήθεια να κατουρούν στα ρείθρα των οδών και στα πεζοδρόμια. Στις Βρυξέλλες, μάλιστα, εκκεντρικοί ξεναγοί εξωραΐζουν το γεγονός, παρουσιάζοντάς το στους τουρίστες ως ιδιότυπη, αρωματική ατραξιόν της ευρύτερης περιοχής. Εκείνοι εντυπωσιάζονται από την ανήκουστη συμπεριφορά των κατοίκων και την αποδίδουν στο ότι νέοι και γέροι αντιγράφουν εμμονικά το Μάνεκεν Πις, το μπρούτζινο αγαλματίδιο – σύμβολο της πόλης, το οποίο παριστάνει σγουρόμαλλο αγόρι να ουρεί εν είδει σιντριβανιού πλάι στην Γκραν Πλας. Στήνουν καραούλι, λοιπόν, να φωτογραφήσουν τους απρεπείς και οι τολμηρότεροι δεν διστάζουν να τους μιμηθούν, ιδίως τις βραδινές ώρες, οπότε αραιώνει η κίνηση πεζών και πυκνώνει η ροή αλκοόλ στην ουροδόχο κύστη.

Υπάρχουν και χειρότερα. Σχετικές εικόνες ουδόλως τυγχάνουν άγνωστες παρ’ ημίν. Σε πόλεις και χωριά σύμπασας της ελληνικής επικράτειας βλέπουμε συχνά υπαίθριους επιδειξίες κατρουλήδες να καμαρώνουν για τους καταρράκτες που εκβράζουν στις γωνιές οι αποχετευτικοί αγωγοί του ουροποιητικού τους συστήματος. Κι όταν δεν τους αντιλαμβανόμαστε διά της οράσεως, η όσφρηση δεν μας αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για τη δράση τους, καθώς διασχίζουμε ανύποπτοι τους τόπους του εγκλήματος το επόμενο πρωινό. Ελαχίστως με παραξένεψε, τουτέστιν, η ανάρμοστη έξη που προσδίδει αλλιώτικη χάρη στην πρωτεύουσα της Ε.Ε.

Ραντιστήρια κανονικά Βαλόνοι και Φλαμανδοί, αλλά τους δικαιολογώ απολύτως. Ανθίστηκα τη γενεσιουργό αιτία της εκλεπτυσμένης τους διαστροφής από την πρώτη νύχτα της εκεί παραμονής μου. Το δίκτυο ύδρευσης των Βρυξελλών παράγει ακατάλληλα προς πόσιν προϊόντα. Στα μπακαλικάκια Τούρκων μεταναστών, τα οποία μένουν ανοικτά ώς τις μικρές ώρες, εκάστη φιάλη αφρώδους ύδατος πωλείται προς 1,30 ευρώ, ενώ αντίστοιχη ποσότητα εκλεκτού βελγικού ζύθου μόλις προς 70 λεπτά. Ντόπιοι και ξένοι δεν μοστράρονται για κορόιδα. Αντί νερό, πίνουν μπίρες, που από ένα σημείο και πέρα, ως γνωστόν, σωρεύουν ορμητικούς ποταμούς στην ουρήθρα κι αν δεν έχεις εύκαιρη τουαλέτα, εκτοξεύεις τους πίδακες όπου βρεθείς. Την πάτησα κι εγώ, που αποφεύγω να ξεχαρμανιάζω σε κοινή θέα.

Αντιθέτως εις την ημεδαπή, ΕΥΔΑΠ και λοιποί πάροχοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους καταναλωτές μπιρ παρά. Ανεπίτρεπτη φθήνια. Το επισήμανε εσχάτως νεοφιλελεύθερης κοπής σχολιαστής και νεόκοπος πολιτευτής, όστις, καίτοι άκρως ευρωπαϊστής, φέρει το λαϊκότροπο όνομα Μπάμπης. Τι υπονοεί ο ποιητής; Ισως ότι το νερό της δικής μας βρύσης, από τα καθαρότερα παγκοσμίως, δέον όπως εκποιηθεί σε πολυεθνικές, να το καταντήσουν να μην πίνεται, ώστε να πλασάρουν και εμφιαλωμένο. Και ασφαλώς να ανακοστολογηθεί. Να πωλείται εφεξής σε τιμές μπίρας και δη εισαγωγής. Αλλά κι ο αέρας που αναπνέουμε δεν είναι άδικο να διατίθεται δωρεάν; Το τσάμπα δεν το εκτιμάς. Ενώ, αν τον πληρώναμε, θα τον προστατεύαμε κι απ’ τους ρύπους. Ετσι θα γίνουμε επιτέλους Ευρώπη. Να παραταχθούμε κατά μέτωπον στα ντουβάρια, όχι για κατούρημα, αλλά για να βαράμε πάνω τους την γκλάβα μας με τους εθνοσωτήρες που εκλέγουμε.