Δεν είπα να το πάω συνδικαλιστικά σήμερα και να σχολιάσω την πανελλαδική απεργία της Τετάρτης για το αναπτυξιακό πολυνομοσχέδιο και πώς χτυπάει τις συλλογικές συμβάσεις και άλλα δικαιώματα των εργαζομένων. Αυτό το κάνουν άλλοι και πολύ καλύτερα. Είπα σήμερα να δω μέσα από το περιθώριο της απεργίας ποιες ήταν οι επιδράσεις στην κοινωνική ζωή της πόλης, όπως τις είδα και τις παρατήρησα στο δίωρο πρωινό μου περπάτημα, που αγγίζει και την ώρα αιχμής.
Πρώτη παρατήρηση: Μποτιλιάρισμα. Ασφυκτικό. Σημειωτόν τα αυτοκίνητα, και στη γέφυρα της Κατεχάκη, από και προς Καισαριανή, και χαμηλά στην Καισαριανή, που είναι από τις βασικές εισόδους στην Αθήνα για τους εξ ανατολών. Μποτιλιάρισμα και προφανής δυσκολία στο παρκάρισμα (μανούβρες, παρεμπόδιση άλλων αυτοκινήτων κ.λπ.). «Πόσα αυτοκίνητα άραγε να κυκλοφορούν;», αναρωτήθηκα.
Παλαιότερη στατιστική που είδα (ΕΛΣΤΑΤ 2014) δίνει οχήματα περίπου όσα και οι κάτοικοι (υπάρχουν και οχήματα ακατάγραφα, αλλά και… ανασφάλιστα· πολλά!): 9.904.286 κάτοικοι (νόμιμοι! Απογραφή 2011), πάνω από 8 εκατομμύρια τα (νόμιμα) αυτοκίνητα στην Ελλάδα. Στην Αττική, πάνω από το ένα τρίτο του συνόλου· τότε, το 2014, 2,9 εκατ., ανάμεσά τους και ταξί και λεωφορεία, που δεν κάνουν μόνο μια διαδρομή τη μέρα. Ασφαλώς στην πενταετία 2014-2019 θα προστέθηκαν κι άλλα (στατιστική προσέγγιση: πάνω από 25% νέα οχήματα κάθε δεκαετία).
Παρατήρηση δεύτερη: Η μεγάλη αξία –απόλυτα βεβαιωμένη τη μέρα της απεργίας– των μέσων μαζικής μεταφοράς, όλων γενικώς, και η συναφής υποχρέωση της πολιτείας να τα συντηρεί, να τα ανανεώνει, κυρίως, να μην τα πετάξει στα σκουπίδια κάποιας ιδιωτικοποίησης!
Παρατήρηση τρίτη και… φαρμακερή: Τόσος συνωστισμός (που παρατηρώ να ανεβαίνει σταδιακά από πέρσι το καλοκαίρι), δείχνει χώρα που, αρέσει-δεν αρέσει, έχει αρχίσει να παίρνει στροφές αρκετά πριν από τις 7 Ιουλίου! Σωστά;
