Ετσι απλά. Να καλωσορίσουμε τα παιδιά μας, τους μαθητές μας, τους μικρούς και νεαρούς συμπολίτες μας, τα εγγόνια μας στη νέα τους σχολική χρονιά. Χωρίς γκρίνιες και κλάψες. Σαν μια νέα αρχή, ένα νέο ξεκίνημα. Με την ευχή να έχουν υγεία και κέφι τα παιδιά, δύναμη και καρτερία οι γονείς, έμπνευση και πειθώ οι δάσκαλοι· όποιας βαθμίδας· πιστεύω ότι στον άξιο εκπαιδευτικό, όποιες ηλικίες και αν διδάσκει, αρμόζει ο τιμητικός τίτλος του δάσκαλου.
Τα υπόλοιπα είναι λόγια. Της κυβέρνησης, που λέει (ή θα πει) ότι όλα πήγαν καλά με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, τα βιβλία ήταν στα θρανία και οι εκπαιδευτικοί στις θέσεις τους, κάποια, ελάχιστα, κενά που σημειώθηκαν θα καλυφθούν όπου να ’ναι (όχι… όπως να ’ναι, μη γίνει και καμιά παρεξήγηση· αν και δεν βλέπω τη σημερινή κυβέρνηση για «παρεξηγιάρα»· κάνει μια επανόρθωση κι έχει το κεφάλι της ήσυχο· τι περιέχει το κεφάλι είναι συζητήσιμο). Της αντιπολίτευσης, αξιωματικής και ελάσσονος που θα λέει ακριβώς τα αντίθετα ή, στην καλύτερη περίπτωση, θα «κρούει κώδωνα» προειδοποιήσεων για κακά μαντάτα· ήδη χθες είχαμε την πρώτη διαμαρτυρία (ΕΛΜΕ Πειραιά) και την άλλη βδομάδα ακολουθεί και δεύτερη (Αναπληρωτές).
Το θέμα είναι, πιστεύω, τα παιδιά να μπούνε στις αίθουσες με όσο λιγότερους περισπασμούς γίνεται και με όσο περισσότερο κέφι μπορούν, με τους παλιούς και νέους φίλους, με τους συμμαθητές τους, και τους δασκάλους τους, για γνώση και παιχνίδι. Αυτά συμβαδίζουν. Οποιοι δεν το καταλαβαίνουν, δεν ξέρουν πού τους πάν’ τα τέσσερα…
ΥΓ. Συνηθίζεται, σε ανάλογες περιπτώσεις, από αβρότητα, ακόμα και υπερβολικά, να λέμε επί θανάτου: «Ηταν μεγάλη απώλεια». Ο θάνατος του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα ήταν μεγάλη απώλεια. Υπάρχουν και οι αναντικατάστατοι!
