Κείμενο-απάντηση των «Χωραφιών Αλληλεγγύης» στο άρθρο της κ. Βαρβάρας Παπαδοπούλου

«Μια απάντηση στη Βαρβάρα Παπαδοπούλου, πρώην (πολύ πρώην) αλληλέγγυα στην κατάληψη προσφύγων του 5ου Σχολείου, για το πρόσφατο άρθρο της με τίτλο ‘‘Χαμένες ευκαιρίες’’ στην Εφ.Συν. στις 06.09.2019

Μας λέει λοιπόν η Β.Π. σ’ αυτό το άρθρο της, με το οποίο φιλοδοξεί να τους ξεσκεπάσει όλους… και την πρώην κυβέρνηση και τη νυν και τους ‘‘από προοδευτική θέση’’(sic), μεταξύ άλλων: το εγχείρημα των χωραφιών της αλληλεγγύης στη Βοιωτία, εγχείρημα για το οποίο, κατά την ταπεινή γνώμη όλων εμάς που συμμετέχουμε, έχουν κοπιάσει και παλέψει εδώ και τρία χρόνια πάμπολλοι πρόσφυγες καθώς και έλληνες αλλά και ξένοι αλληλέγγυοι -ας μας επιτραπεί, στην πράξη- ‘‘στην πράξη δεν ήταν παρά προϊόν βίαιης κολεκτιβοποίησης προσφύγων που κατά καμία έννοια δεν επέλεξαν ελεύθερα να καλλιεργούν χωράφια για το κοινό καλό’’. Δεν μας λέει όμως από πού έλκει την πληροφορία η κ. Παπαδοπούλου.

Σίγουρα δεν πάτησε ποτέ το πόδι της στα χωράφια στο Καπαρέλι, στις αυτοδιαχειριζόμενες λαϊκές αγορές της πλατείας Εξαρχείων και Ναυαρίνου ή στην αγορά χωρίς μεσάζοντες της πλ. Δρακοπούλου ή ακόμα στα κοινωνικά παντοπωλεία όπου διαθέτουμε τα προϊόντα των χωραφιών για να δει μόνη της αυτούς τους πρόσφυγες, που προσάγονται βιαίως, να συμμετέχουν σ’ όλα τα στάδια της διαδικασίας κι όχι μόνο στην καλλιέργεια των χωραφιών. Μα ακόμα κι αν κάποιος άλλος καλοθελητής τής το σφύριξε , δεν μπήκε στον κόπο να το ελέγξει ώστε να μη γελοιοποιηθεί; Αφενός. Και αφετέρου, όσο μικρή κι αν είναι η πένα της ΒΠ κι όσο αβασάνιστα κι αν καταφέρεται κατά του εγχειρήματός μας, σίγουρα το βλάπτει. Είναι αυτό στις προθέσεις της;

Στην παλιά της προσωπική επίθεση κατά συντρόφου μας που από την αρχή έως σήμερα στήριξε με όλους τους τρόπους, και την κατάληψη του 5ου Λύκειου και τα χωράφια της αλληλεγγύης, χρησιμοποιούσε το προσωνύμιο ‘‘πατερούλης’’. Τώρα πέρασε στη βίαιη κολλεκτιβοποίηση. Το φαιδρό του πράγματος είναι μια τάση στη σταλινοφιλολογία, το σοβαρό αλλά και ανεξήγητο είναι μια χρονίζουσα προσωπική εμπάθεια. Τα αποτελέσματά της έχουν μια χαρά φανεί χρήσιμα σε πολλούς, θέσει αντιπάλους μας στην προσφυγική υπόθεση και όχι μόνον, όπως τον κ. Καμίνη τότε, το 2016, αλλά και διάφορα εθνικοσάιτ, που κατά καιρούς ανακαλύπτουν το πόνημα της ΒΠ. Οσο για το αβίαστα προκύπτον συμπέρασμά της, πως η ανάγκη για στέγη και στοιχειώδη ασφάλεια οδηγεί τους ανθρώπους να σκύβουν το κεφάλι … στους «προσφυγοπατέρες» που στα λόγια αρνιούνται τις ιεραρχίες, … προκαλούμε τη ΒΠ να πάρει την απάντησή της από τους ίδιους τους… σκυμμένους, τους πρόσφυγες που μετέχουν στο εγχείρημα, και προσβάλλονται επίσης απ’ αυτήν την τοποθέτηση, και να βρει το θάρρος να ανακαλέσει. Θα ήταν κι αυτό μια επίδειξη αλληλεγγύης…

Πρόσφυγες και αλληλέγγυοι στα «Χωράφια Αλληλεγγύης» – Refugee Village for Freedom»

Η ανταπάντηση της κ. Βαρβάρας Παπαδοπούλου

«Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ της αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Ξέρουν, έτσι, ότι το πρόσωπο που στην παραπάνω επιστολή περιγράφεται ως ένας σύντροφος που ‘‘από την αρχή έως σήμερα στήριξε με όλους τους τρόπους και την κατάληψη του 5ου Λυκείου και τα χωράφια της αλληλεγγύης’’ δεν πρόκειται για κάποιον που ‘‘στήριξε’’ αυτά τα εγχειρήματα, αλλά ήταν ο βασικός εμπνευστής και η απόλυτη ηγετική μορφή τόσο του 5ου Λυκείου και άλλων καταλήψεων στέγης προσφύγων και μεταναστών όσο και των Χωραφιών της Αλληλεγγύης.

Μπορεί άραγε ο συντάκτης της επιστολής να διαψεύσει ενώπιον αλληλέγγυων και προσφύγων που βίωσαν από μέσα την κατάληψη του 5ου ότι δεν εξαρτάτο από το πρόσωπο αυτό η παραμονή ή η αποπομπή ενός πρόσφυγα από το σχολείο; Μπορεί να πείσει με λογικά επιχειρήματα ότι η εξαιρετική ιδέα της καλλιέργειας γης από πρόσφυγες, η στέγαση και η σίτιση των οποίων, ωστόσο, κρίνεται από την εύνοια ενός ανθρώπου (που δεν είναι πρώτος μεταξύ ίσων), είναι αυθαίρετο να χαρακτηριστεί ως βίαιη κολλεκτιβοποίηση;

Στην επιστολή ψέγομαι διότι παλαιότερη κριτική παρέμβασή μου -ουσιαστικά το σκεπτικό της αποχώρησής μου από το 5ο- χρησιμοποιήθηκε εκ των υστέρων από άλλους κύκλους (προσωπικά το αγνοώ). Μας λένε, λοιπόν, στα ίσια ότι δεν πρέπει να κάνουμε την παραμικρή κριτική δημόσια, μη τυχόν και χρησιμοποιηθεί αργότερα από λάθος κύκλους.

Ως προς τον ειρωνικό χαρακτηρισμό μου ως ‘‘πολύ πρώην’’ αλληλέγγυας πρέπει να ευχαριστήσω το συντάκτη της επιστολής που άθελά του επισημαίνει ότι δεν είμαι χθεσινή στον κόσμο της αλληλεγγύης και να υπενθυμίσω ότι χάρη σε ‘‘πολύ πρώην’’ αλληλέγγυους στήθηκε και δεν διαλύθηκε το Σχολείο στο κρίσιμο πρώτο διάστημα όταν όλα ξεκίνησαν εκ του μηδενός, με 24ωρη δουλειά, σε συνθήκες χάους. ‘‘Πολύ’’ ή ‘‘λιγότερο πρώην’’ έχουν καταθέσει τον εαυτό τους.

Κάποιοι Ελληνες αλλά και ξένοι αλληλέγγυοι έχουν μπερδέψει τα προσωπικά τους όνειρα και οράματα με αυτά των προσφύγων ή πιστεύουν ότι μπορούν να τους μπολιάσουν με τις δικές τους ιδέες, πράγμα απολύτως νόμιμο και ευκταίο υπό τον όρο ότι οι συμμετέχοντες πρόσφυγες δεν βρίσκονται σε σχέση εξάρτησης και έχουν γνήσιο δικαίωμα επιλογής.

Σύντροφοι, είμαστε στην ίδια όχθη ως προς το όραμα και στην ακριβώς απέναντι ως προς τον τρόπο πραγματοποίησής του.

Βαρβάρα Παπαδοπούλου»