Ενθύμηση αγαπημένη*

Σε είδα να ανεβαίνεις στα μπεντένια του κάστρου. Αέρινη παρουσία, σαν τις κοπέλες στις ζωγραφιές της φίλης σου, της Νίκης. Δεν γινόταν να απουσιάσεις. Ο δάσκαλος κι ο δημιουργός δεν απουσιάζουν ποτέ απ’ ό,τι αγαπούν και απ’ ό,τι έχουν κοπιάσει για να δημιουργηθεί.

Ηρθες μαζί με το φεγγάρι του Αυγούστου, την αιολική Σελάνα της Μυτιλήνης κατά τον προπάτορά μας ποιητή. Περίμενες ν’ αρχίσουν να παίζουν οι μουσικοί, έτσι ώστε οι ακροατές να είναι συγκεντρωμένοι, να έχουν την προσοχή τους στο κομμάτι που παρουσιάζεται. Ηταν το «Σακόν για βιολί και πιάνο σε σολ ελάσσονα» του Τομάζο Αντόνιο Βιτάλι, με τη Δανάη Ντάρκεν στο πιάνο και τον Κιρίλ Τρουσόφ στο βιολί. Ενα εξαιρετικό ντουέτο νεαρών ερμηνευτών κλασικής μουσικής. Εκεί στη Μήθυμνα της Λέσβου, στο 5ο Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Μολύβου.

Πώς γύρισε ο κύκλος του χρόνου πέντε φορές! Θυμήσου, Φωτεινή, ήταν ανήμερα Δεκαπενταύγουστος του ’15 όταν με προσκάλεσες στο λιμανάκι του χωριού για να συζητήσουμε «κάτι πολύ ενδιαφέρον και δημιουργικό», όπως είπες και συμπλήρωσες, «θα σου αρέσει». Μαζί και τ’ άλλα μέλη της οργανωτικής επιτροπής· με σημαντική πρωτοτυπία: ήταν όλες κυρίες! Η Λητώ, η Ραλού, η Δέσποινα, η Αφροδίτη, η Ελπη. Πάνω στην προβλήτα, στο εκατόχρονο μαγαζί, κι από πάνω μας το φεγγάρι, σαν τον πίνακα του Σπύρου Βασιλείου.

Τη συζήτησή μας απασχόλησε το εκπαιδευτικό μέρος του φεστιβάλ. Πώς οι μαθητές του νησιού θα έρθουν σε επαφή με την κλασική μουσική και θα την αποδεχτούν. Για τέσσερα χρόνια το «Μουσικό κλειδί», το πρόγραμμα, ξεκλείδωσε τις μαθητικές ψυχές. Νεαροί βιρτουόζοι μουσικοί επισκέφθηκαν πολλά σχολεία του νησιού, έπαιξαν μουσική, συζήτησαν με τους μαθητές, γνώρισαν τον τόπο μας, τον πολιτισμό και την ιστορία του.

Τα ερωτήματα κι οι επιφυλάξεις έφευγαν ένα ένα. Κάτι το ωραίο έγινε στις εκπαιδευτικές μουσικές συναντήσεις των χρόνων αυτών. Μόνο δεν συνενώσαμε τη μουσική με τη λογοτεχνία. Μένει ακόμα να γίνει κι η «εαρινή μουσική σύναξη» ανάμεσα στα Μουσικά Σχολεία των νησιών της περιοχής μας.

Περασμένα μεσάνυχτα κατηφορίσαμε στα λιθόστρωτα δρομάκια του Μολύβου, ώς το σπίτι σου, στον Πλάτανο. Ηταν ώρα να ποτίσουμε τα βασιλικά, τους κατιφέδες, τις αρμπαρόριζες, τα γεράνια και να ταΐσουμε τις γάτες σου. Στον απέναντι καφενέ οι μουσικάντες στο πάλκο, σαν τον παλιό καιρό, παίζουν πανηγυριώτικους σκοπούς. Ανάμεσά τους «τα ξύλα», τον τοπικό σκοπό του νησιού. Οι διαφορετικές μουσικές φεύγουν από τα όργανα, τις σηκώνει ψηλά ο αγέρας, τις συνενώνει και τις εξακτινίζει στο άπειρο του Σύμπαντος· προς εσένα.

* Στη μνήμη της φίλης Φωτεινής Φραγκούλη

** συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας