Οργή λαού…

Οταν τον Σεπτέμβριο του 2012 ο Γιάννης Αλαφούζος ανέλαβε τα ηνία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, εκτός από τον στόχο της μείωσης του χρέους και της αποφυγής της χρεοκοπίας του συλλόγου, έθεσε ως στρατηγική επιλογή την πάταξη του «παρασκηνίου» της εποχής, κατηγορώντας εμμέσως πλην σαφώς τον επικεφαλής του «αιωνίου» αντιπάλου, τον Βαγγέλη Μαρινάκη.

Τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα ήταν τότε αντικρουόμενα, καθώς είχε προηγηθεί η έντονη διαμάχη των δύο ανδρών για τον ΣΚΑΪ, ως απόρροια του παραγκωνισμού του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Ολυμπιακός από το κανάλι του Φαλήρου.

Ανάμεσά τους ήταν ξεκάθαρο ότι είχαν βγει… μαχαίρια. Ουδεμία σχέση δηλαδή με το σήμερα. Την ίδια περίοδο, η ΠΑΕ Παναθηναϊκός βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Το μοντέλο της πολυμετοχικότητας είχε διαλυθεί πλήρως, αφήνοντας πίσω του υπέρογκες υποχρεώσεις, για τις οποίες άπαντες οι επιφανείς Παναθηναϊκοί γύριζαν επιδεικτικά την πλάτη. Ταυτόχρονα, η πρωτόγνωρη οικονομική κρίση των απανωτών μνημονίων είχε περάσει τις πύλες της χώρας.

Ο Αλαφούζος απέκτησε δωρεάν της «ανενεργές» μετοχές από τον Γιάννη Βαρδινογιάννη και μαζί με αυτές ανέλαβε τις υπέρογκες υποχρεώσεις που είχε αφήσει πίσω της η διάλυση της πολυμετοχικότητας των «Αμπράμοβιτς».

Ο «Mr. ΣΚΑΪ» έθεσε στόχο την οικονομική εξυγίανση και με μότο το «όλα στο φως», που φωτογράφιζε την ανατροπή του ελέγχου του παρασκηνίου από τον Βαγγέλη Μαρινάκη, κέρδισε την εμπιστοσύνη της πλειονότητας του κόσμου, όντας η μοναδική υπαρκτή επιλογή πριν από το Πρωτοδικείο και την πλήρη διάλυση της ΠΑΕ.

Οι οργανωμένοι τον στήριξαν πλήρως. Σε τέτοιο βαθμό, που αυτοπροσώπως ο Αλαφούζος μετέβη στον κεντρικό σύνδεσμο της «Θύρας 13» για να παραστεί σε αμιγώς οπαδική εκπομπή, παρότι είχαν προκύψει κάποια μεμονωμένα επεισόδια και διαφωνίες για κεντρικές επιλογές του (βλέπε πρώτη παρουσία Νταμπίζα).

Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός κινήθηκε πράγματι τα πρώτα χρόνια του Αλαφούζου με άξονα τη μείωση του χρέους, ενώ το τότε «παρασκήνιο» του ποδοσφαίρου δεχόταν απανωτά ραπίσματα, σχεδόν αποκλειστικά από τα Μέσα του Αλαφούζου. Και η ομάδα προσπαθούσε να παραμείνει ανταγωνιστική, παρά το αυτονόητα πολύ χαμηλό μπάτζετ.

Η στήριξη από τους οπαδούς έφτασε στην κορύφωσή της ενάμιση χρόνο αργότερα, μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου τον Απρίλιο του 2014, με το εμφατικό 4-1 επί του ΠΑΟΚ στον τελικό των «οργίων» του Μάρκους Μπεργκ.

Δεν κράτησε όμως για πολύ. Και ο κυριότερος λόγος ήταν ότι αντί για την πτώση τού τότε «καθεστώτος», αυτό έκανε απτόητο επίδειξη δύναμης.

Ειδικότερα, στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό της επόμενης σεζόν, η παρουσία του Βαγγέλη Μαρινάκη στη Λεωφόρο έφτανε για να προκληθούν οργή και επεισόδια. Ο Παναθηναϊκός νίκησε μεν στο γήπεδο (2-1), αλλά έχασε το ντέρμπι στα χαρτιά και μαζί του κάθε ελπίδα διεκδίκησης του πρωταθλήματος.

Λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 2015, ξεκίνησε οριστικά πια η… αρχή του τέλους της σχέσης του Αλαφούζου με τους οπαδούς του «τριφυλλιού».

Ο ντροπιαστικός αποκλεισμός από την Καμπάλα στη Λεωφόρο προκάλεσε την είσοδο 400 ατόμων στο γήπεδο, με παίκτες να γλιτώνουν στο τσακ τον ξυλοδαρμό και τον Αλαφούζο έντρομο να αποχωρεί εν μέσω προπηλακισμών και «γαλλικών».

Αυτό ήταν. Το γυαλί είχε ραγίσει για τα καλά και δεν θα κολλούσε ξανά. Κατόπιν, εμφανίστηκε η λαίλαπα Στραματσόνι και η εμμονή του Αλαφούζου να τον στηρίζει, εκτοξεύοντας το υφιστάμενο χρέος.

Μετά την ήττα με 3-0 στο Φάληρο από τον Ολυμπιακό, τον Νοέμβριο του 2016, εκτυλίχθηκαν σκηνές απείρου κάλλους στο Κορωπί.

«Να σηκωθείς να φύγεις. Εχεις μικρύνει την ομάδα σε όλα τα επίπεδα. Οπως βρήκες την άκρη με την αδειοδότηση του ΣΚΑΪ δίνοντας ένα σωρό εκατομμύρια και “σκίζεις” την κυβέρνηση, έτσι να δώσεις άλλα τόσα και για την ομάδα και να την κάνεις πρωταθλήτρια. Τέλος…» ήταν οι πιο λάιτ απ’ αυτές, μπροστά σε παίκτες και προπονητή.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι οριστικά και αμετάκλητα δεν προήλθε μετά τα απανωτά επεισόδια στα εντός έδρας ντέρμπι που ακολούθησαν, αλλά με την αιφνιδιαστική στάση πληρωμών που ο ίδιος κήρυξε τον Σεπτέμβριο του 2017.

Εξαιτίας «συστημάτων και νοοτροπιών που εμποδίζουν τη χώρα μας να έχει ένα κανονικό, ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο», «φωτογραφίζοντας» αυτή τη φορά, εμμέσως πλην σαφώς, τον Ιβάν Σαββίδη.

Το καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας που εφάρμοσε με πρωτοφανή επιχειρηματικό κυνισμό, σε συνδυασμό με το τάιμινγκ που το επέλεξε και την άνευ προηγουμένου κριτική που ασκούσε στην κυβέρνηση, αλλά και την άρδην αλλαγή στάσης σε σημείο ταύτισης πολιτικών επιδιώξεων με τον πρώην «εχθρό» ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού, έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα. Η οργή πλέον ξεχείλιζε.

Ο κόσμος αγκάλιασε μεν την ακέφαλη και απλήρωτη ομάδα, οι ιαχές «εμείς θα σε κρατήσουμε, Παναθηναϊκέ» δονούσαν την ατμόσφαιρα στη Λεωφόρο, αλλά έξω απ’ αυτό γινόταν το «έλα να δεις».

Υβριστικά πανό εναντίον του υψώθηκαν σε όλο τον Ελληνισμό, από την Αθήνα, την Κόρινθο, το Αγρίνιο και τα Χανιά έως την Κύπρο και την Αμερική.

Τον Ιούλιο του 2018 έγινε «ντου» στον τελικό του «Survivor», στο Αλσος Γαλατσίου, και δύο φορές τον χειμώνα του ίδιου έτους υπήρξαν δεκάδες οπαδοί έξω από την προσωπική του κατοικία με υβριστικά συνθήματα και φέιγ βολάν εναντίον του.

Πέρυσι το καλοκαίρι, τα «μωρά του Δώνη» και οι επιδόσεις τους στο πρώτο μισό της σεζόν αρκούσαν για να βάλουν προσωρινό φρένο, αλλά το φετινό άθλιο ξεκίνημα της ομάδας επανέφερε στην επιφάνεια τη συσσωρευμένη οργή των τελευταίων ετών.

Η «Θύρα 13» θα απέχει, για πρώτη φορά επί των ημερών του, από ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και ανήμερα της κυριακάτικης «μητέρας των μαχών» οι οπαδοί του Παναθηναϊκού θα πραγματοποιήσουν ειρηνική μηχανοκίνητη πορεία διαμαρτυρίας απαιτώντας την εδώ και τώρα αποχώρησή του από την ΠΑΕ και την παραχώρηση των μετοχών στον Ερασιτέχνη.