To Παγκόσμιο Κύπελλο μπάσκετ της Κίνας το κέρδισε το στοίχημα

Τo Παγκόσμιο Κύπελλο μπάσκετ της Κίνας το κέρδισε το στοίχημα, και με τον εαυτό του, και «με τους άλλους». Εξελίχθηκε σε μία διοργάνωση με τεράστιο (αγωνιστικό) ενδιαφέρον που υπηρέτησε το άθλημα, δίνοντάς του πτυχές που κινούνται στη σφαίρα του άξιου για περαιτέρω διερεύνηση.

Η Lady Hope πιστεύει πως ενδεχομένως να λένε οι φίλοι του μπάσκετ στο μέλλον Κίνα 2019, και πέρα από τα εξειδικευμένα που κυριάρχησαν ευλόγως (π.χ. αποτυχίες ΗΠΑ, Σερβίας, Ελλάδας, ρεσιτάλ Σκόλα κοκ) η γενική αίσθηση θα είναι και ευχάριστη και ικανή για δημιουργικές αναμνήσεις.

Αν κλείσει κάποιος τον ήχο και βάλει μία ταινία στο κάτω μέρος της τηλεόρασης που δείχνει το σκορ και τις ομάδες που αγωνίζονται στα νοκ άουτ ματς που έγιναν ήδη στα κινεζικά γήπεδα, θα καταλάβει (από την εικόνα και μόνο) πολύ εύκολα ποιες ομάδες ξεχώρισαν και γιατί.

Πώς δημιουργήθηκαν, δηλαδή, πάνω στα παρκέ οι «ταχύτητες» με βάση την αγωνιστική ισχύ και κυρίως γιατί ξεχώρισαν αυτές της «πρώτης ταχύτητας» από εκείνες των πιο κάτω. Γιατί, άλλο πράγμα καλή ομάδα, και άλλο πολύ καλή ομάδα. Ειδικά στην εποχή που δεν υπάρχει καμία «αχτύπητη»…

Προχώρησαν πολύ, λοιπόν, εκείνες οι ομάδες που παρουσίασαν αρκετή «γαλαντομία» στο παρακάτω πακέτο. Αστείρευτη ενέργεια, που κρατάει μέχρι το τέλος των αγώνων. Καταμερισμός δυνάμεων και χρόνων συμμετοχής παικτών, με γνώμονα να πάρεις από τον καθένα αυτό που είναι εφικτότερο.

Από τον πρωτοκλασάτο εκείνα που χρειάζονται για να γίνει η υπέρ σου διαφορά, από τον ρολίστα τις δέουσες ανάσες που θα σε κρατήσουν εντός πλάνου εκεί που χαμηλώνεις τον πήχη. Σουτ, όχι ως αποκλειστική επιλογή (αδυναμίας), αλλά ως καταλυτική πρακτική που «απελευθερώνει» τις άλλες. Δηλαδή, να ξέρει ο αντίπαλος πως μπορείς να σουτάρεις εξίσου καλά με το να έχεις κι άλλους τρόπους για να φτάνεις στην επίτευξη πόντων. Διαρκής κίνηση από εκείνους που δεν έχουν τη μπάλα με στόχο τη δημιουργία ρηγμάτων και απώλειας του σημείου ισορροπίας της άμυνας.

Το μπάσκετ έχει σε κάθε εποχιακή συγκυρία τα δικά του χαρακτηριστικά, που επικρατούν και δίνουν τον τόνο του γενικού. Προσαρμόζονται οι ομάδες σε αυτά ή τα διαμορφώνουν; Μεγάλη κουβέντα αυτή. Σίγουρα, πάντως, μπροστά πάνε εκείνοι που κάνουν καλύτερα αυτό που κάνουν όλοι. Εκτός κι αν προκύψουν κάποιες περιπτώσεις που κάποιοι κάνουν κάτι άλλο τόσο καλά, που μπορούν να υπερισχύσουν απέναντι και στους καλύτερους του «τετριμμένου δρόμου».

Η Lady Hope είδε πως στην Κίνα το ίδιο το άθλημα είχε την ευτυχία να βρεθούν ομάδες όπως η Αργεντινή, η Αυστραλία και η Γαλλία, που απέδειξαν την τρωτότητα της Σερβίας και της συγκεκριμένης version των ΗΠΑ, αυξάνοντας την «ισπανική εφίδρωση», προσφέροντας τη δυνατότητα για ένα μεγάλο (και αλησμόνητο) τουρνουά, και ανοίγοντας ουσιώδεις μπασκετικές συζητήσεις για τον τρόπο παιχνιδιού τους…