O Dave Sim είναι ένας πανέξυπνος δημιουργός κόμικς. Η εμβληματική σειρά «Cerebus» που δημιουργούσε επί σχεδόν 30 χρόνια (1977-2004) και ολοκληρώθηκε όταν συμπλήρωσε 300 τεύχη, όπως ήταν το αρχικό πλάνο του καλλιτέχνη, θα μείνει στην ιστορία των κόμικς ως μια από τις πιο σημαντικές και μακροβιότερες αυτοεκδόσεις και ως μια ιδιαίτερα επιδραστική παρωδία του ηρωικού και υπερηρωικού είδους.

Ο Dave Sim, εδώ και χρόνια, έχει αποκαλύψει ακόμη μία πτυχή του εαυτού του: αυτήν του ρατσιστή, σεξιστή, μισογύνη, ομοφοβικού και επιθετικού καλλιτέχνη. Από τότε που σταμάτησε να σχεδιάζει τις ιστορίες του λόγω μιας πάθησης των χεριών του και επέλεξε να χρησιμοποιεί σχέδια του Gustave Dore από την εικονογράφηση της Θείας Κωμωδίας του Δάντη (με έναν, ομολογουμένως, ευφυέστατο τρόπο) στα οποία προσαρμόζει μπαλονάκια λόγου συνθέτοντας αλλόκοτα αλλά ενδιαφέροντα κολάζ, η θεματολογία του έχει «ξεφύγει» ως προς τα επαναλαμβανόμενα ρατσιστικά παραληρήματα.

Αποκορύφωμα ήταν το τεύχος με τίτλο «The LGBTQetc People» στο οποίο βγάζει όλα του τα απωθημένα ενάντια στην εξωτερίκευση της διαφορετικότητας. Ειρωνικά, αντικαθιστά τη λέξη «MAN» στον τίτλο του εξωφύλλου με τη λέξη «PEOPLE» για να σατιρίσει τη δήθεν υπερβολή της πολιτικής ορθότητας σε θέματα ταυτότητας, φύλου, προσδιορισμού κ.λπ. Και στο εσωτερικό του one-shot τεύχους ξεσπαθώνει ενάντια στους υπέρμαχους της αποδοχής της διαφορετικότητας χρησιμοποιώντας όλα τα επιχειρήματα της χυδαίας alt-right λογικής που δεν αρκείται στην καταγγελία όσων δεν της αρέσουν, αλλά πασχίζει να παρουσιαστεί και ως θύμα κάποιων σκοτεινών μειοψηφιών.

Μια εικόνα, 358 λέξεις

Αυτή η τακτική εφαρμόζεται εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ, αλλά εσχάτως έχει πολλούς εκφραστές και στην Ευρώπη και, φυσικά, στην Ελλάδα. Η alt-right προσέγγιση της πολιτικής δεν είναι απλώς συντηρητική και, οπωσδήποτε, δεν είναι κοινωνικά φιλελεύθερη. Είναι αλλεργική στις μειονότητες, στους ξένους, στις γυναίκες, στους Εβραίους, στους μαύρους, στους gay, στις λεσβίες, σε οτιδήποτε ξεφεύγει από το πρότυπο «λευκός, straight, άνδρας». Και η αλλεργία αυτή εμφανίζεται με σκληρή ειρωνεία απέναντι στους αδύναμους που παρουσιάζονται ως θύτες ενώ είναι τα θύματα της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας. Η ίδια alt-right πολιτική ατζέντα έχει θέσει ως προτεραιότητά της την εύρεση των καλλιτεχνών που θα την εκπροσωπήσουν και θα τη «διαφημίσουν». Και αυτοί δεν θα είναι ο Σεφερλής και ο Γαϊτάνος. Αλλά διανοούμενοι όπως ο Dave Sim και οι εγχώριοι ομοϊδεάτες του.