(Σας) Διαβάζω, αλλά δεν!

Εκανε προσπάθεια. Γύριζε το κεφάλι από δω, το γύριζε από κει, έπαιρνε κάτι περίεργες στάσεις γιογκίστικες -μεταξύ αυτοκεφαλοκλειδώματος και κατακόρυφου-, με τα πολλά τη λυπήθηκα. Αρχικά παραξενεύτηκα, μετά νόμιζα ότι ίσως είναι κάποιες ειδικές ασκήσεις για το αυχενικό, εν τέλει κατάλαβα. Προσπαθούσε να δει τι βιβλίο διαβάζω. Το στρέφω προς την ίδια.

«Πάω σε μία λέσχη ανάγνωσης, γι’ αυτό» μου λέει ευγενικά. Με χαρά άρχισα να της μιλάω για το βιβλίο και ώς και μπλοκάκι έβγαλε κι άρχισε να σημειώνει εκδόσεις και συγγραφέα και τίτλο. Σχετικά γρήγορα ήρθε και η αναμενόμενη ερώτηση: «Εσείς με τι ασχολείστε;» Της απαντώ, επίσης με χαρά, καθώς μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω για την εφημερίδα μας. «Α, σας διαβάζω!» μου λέει -χαμόγελο! «Αλλά δεν… Ούτε σας αγοράζω, ούτε…» -χαμόγελο εσβήσθη. «Κάθε πρωί διαβάζω όλα τα σάιτ, από το Πρώτο Θέμα μέχρι εσάς για να ενημερωθώ πλήρως» -ώς εδώ καλά. «Αυτό που δεν μπορώ, όμως, είναι όταν κάνουν το άσπρο μαύρο! Εκεί πια, αγανακτώ!» -ώς εδώ, ακόμα καλύτερα.

Ακόμα καλύτερα, έως την επόμενη ατάκα: «Μα είναι δυνατόν να είναι αριστερός ο Τσίπρας; Σας το λέω εγώ, μία Αριστερή, που έχω τελειώσει και Πάντειο και είμαι και Αριστερή και ξέρω. Χειρότερος ήταν από τον τωρινό. Πολύ χειρότερος!»… -σιωπή.

«Απορώ γιατί υπάρχουμε ακόμα οι δημοσιογράφοι» θυμήθηκα τα λόγια του υπέροχου φίλου Ιάσονα Τριανταφυλλίδη. «Αφού όλοι οι Ελληνες θεωρούν πως διαβάζοντας πέντε πράγματα -χωρίς καν να βλέπουν ποιος υπογράφει- τα ξέρουν όλα, έχουν άποψη για όλα, κάθονται και τη γράφουν κιόλας στα διάφορα φέισμπουκ και δεν σηκώνουν και αντίρρηση. Οπότε, γιατί υπάρχουμε ακόμη;» Ελα μου ντε!

Κάτι ο Ιάσονας, κάτι η εν λόγω, κάτι ήρθε κι έσπασε μέσα μου. Προς στιγμήν ταλαντεύτηκα στον ρυθμό του συρμού και της ξαφνικής υπαρξιακής μου κρίσης και τελικά αποφάσισα ν’ ακολουθήσω την άποψη της κυρίας. Δε μπορεί, σκέφτηκα, Αριστερή είναι, είναι και της Παντείου, κάτι παραπάνω θα ξέρει! Εψαξα λοιπόν και βρήκα κάποια από τα ωραία (ωραιότερα της κυβέρνησης Τσίπρα) πράγματα που μάθαμε τους τελευταίους σχεδόν 3 μήνες επί κυβέρνησης Κυριάκου.

Κατ’ αρχάς η Μακεδονία μπορεί να είναι ελληνική, αλλά και η Βόρεια Μακεδονία είναι Βόρεια Μακεδονία. Πάνε οι δηλώσεις περί «προδοσίας Τσίπρα», πάει και η προεκλογική στήριξη στους «Μακεδονομάχους». Οι «ψυχικά νοσούντες» αντιστασιακοί (κατά Δόμνα Μηχαηλίδου, υφυπουργό Εργασίας!) κρύφτηκαν στα λαγούμια τους, οι αφάνες και τ’ αμπέχονα των άπλυτων Συριζαίων σταμάτησαν να κυκλοφορούν -επιτέλους!- στους δρόμους (κατά Αννα Παναγιωταρέα, ειδική σύμβουλο στο υπ. Πολιτισμού!), όσοι δεν πληρώνουν εισιτήριο στο μετρό είναι «αποβράσματα», συριζέικα προφανώς (κατά Κ. Α. Καραμανλή, υπουργό Μεταφορών!) και αυτά τα «σκουπίδια», πρόσφυγες και μετανάστες, «ρουφήχθηκαν ως σκόνη από τη σκούπα της αστυνομίας» (κατά τον Στ. Μπαλάσκα, αρχισυνδικαλιστή της ΠΟΑΣΥ!).

Το καλύτερο όμως όλων (και όλων των εποχών μη σου πω) το είπε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Προχθές στη σύσκεψη του ΟΗΕ στις ΗΠΑ. Δυστυχώς, όλοι εστίασαν στα λόγια του για το Μάτι και κανείς δεν παρατήρησε την επόμενη ακριβώς φράση του: «Ο σεβασμός για τον φυσικό κόσμο ήταν βασικός πυλώνας πολλών Ελλήνων φιλοσόφων, οι οποίοι κατανόησαν τις συνέπειες της διατάραξης της ισορροπίας μεταξύ ανθρώπου και φύσης». «Ωστόσο οι αρχαίοι Ελληνες δεν είχαν πρόσβαση σε επιστημονικά δεδομένα, έκαναν μόνο υποθέσεις. Εμείς δεν έχουμε αυτή τη δικαιολογία, όμως δεν έχουμε αναλάβει δράση».

Ακουσα καλά; Δεν είχαν οι αρχαίοι Ελληνες πρόσβαση σε επιστημονικά δεδομένα;

Από πού να το πιάσω η δόλια; Από τον Αριστοτέλη που θεμελίωσε τον μαθηματικό λογισμό, από τον Αρχιμήδη, τον Αρίσταρχο… από πού; Να πρωτοπώ τι; Να νιώσω πώς; Που αυτή η ομιλία θα μείνει εις τους αιώνας των αιώνων και όσοι την ακούν, θα καταλαβαίνουν τι ακριβώς; Καλά, στο Χάρβαρντ δεν του τα ‘μαθαν, Δημοτικό δεν πήγε;

Πάγωσε το αίμα μου, σκίστηκαν τα πτυχία μου, στράγγιξε η απ’ τ’ αρχαία κόκαλα βγαλμένη γνώση μου. Και τότε ήταν που ένιωσα πραγματικά το νόημα των λόγων της κυρίας: «(Σας) Διαβάζω, αλλά δεν!»