Πρωτοπόρος της γελοιογραφικής σάτιρας από τα μέσα του 18ου αιώνα και πρόδρομος των έντυπων σκίτσων που ακολούθησαν τη μεγάλη έκρηξη των εφημερίδων 100 χρόνια αργότερα, ο William Hogarth έχει μείνει στην ιστορία ως ζωγράφος και γελοιογράφος για πολλά από τα έργα του. Το πιο γνωστό μάλλον είναι ένα τετράπτυχο με τίτλο «Οι τέσσερις φάσεις της σκληρότητας» (1751) που αποτυπώνει την, νομοτελειακή για τον Hogarth, πορεία της ζωής ενός αδίστακτου εγκληματία. Στο πρώτο μέρος, ο πρωταγωνιστής ως παιδί βασανίζει ένα ανυπεράσπιστο σκυλάκι, στο δεύτερο ως ενήλικος έχει τσακίσει το άλογό του στο ξύλο και του έχει βγάλει το μάτι, στο τρίτο έχει ληστέψει και δολοφονήσει μια νέα γυναίκα αλλά έχει συλληφθεί και στο τέταρτο… Στο τέταρτο σχέδιο με τον ειρωνικό τίτλο «Η επιβράβευση της σκληρότητας», ο Hogarth φαίνεται να εκδικείται τον ώς τότε θύτη και δράστη αποτρόπαιων πράξεων. Ο βασανιστής και δολοφόνος έχει πια εκτελεστεί, στον λαιμό του βρίσκεται ακόμα το σκοινί της κρεμάλας και είναι πια βορά του ιατρικού κατεστημένου.

Σε μια εικόνα που ανακαλεί στη μνήμη παλαιότερα χαρακτικά αποτύπωσης ιατρικών πράξεων αλλά ακόμα και το «Μάθημα Ανατομίας» του Ρέμπραντ, ο Hogarth σχεδιάζει τον νεκρό πρωταγωνιστή του να τεμαχίζεται και να ανατέμνεται από μια ομάδα γιατρών που δεν διστάζουν να βεβηλώσουν το πτώμα. Ηταν, άλλωστε, συνήθης πρακτική της εποχής τα πτώματα των εκτελεσθέντων να παραδίδονται στο πανεπιστήμιο και να χρησιμοποιούνται στα μαθήματα ανατομίας και στις ιατρικές έρευνες. Την καρδιά του νεκρού του Hogarth είναι έτοιμο να καταβροχθίσει ένα σκυλί, τα έντερά του χύνονται σε έναν κουβά, το μάτι του ξεριζώνεται με ένα μαχαίρι, η κοιλιά του ορθάνοιχτη αποκαλύπτει το εσωτερικό της. Σε μια αίθουσα που κοσμούν σκελετοί ενώ σε μια γωνιά της, ανθρώπινα κρανία και κόκαλα βράζουν σε ένα τσουκάλι ως αποτρεπτικές λεπτομέρειες προς τους επίδοξους εγκληματίες.

Αυτή είναι η επίσημη «ερμηνεία» του έργου, διδακτική και χαιρέκακη. Υπάρχει όμως κι άλλη μία. Αυτή που πιθανολογεί ότι το τέταρτο στάδιο της σκληρότητας είναι η θανατική ποινή και η χυδαιότητα της συμπεριφοράς των γιατρών που αποκτηνωμένοι και στεγνοί από κάθε συναίσθημα «όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν». Τέτοια εκδικητικότητα είναι χειρότερη από κάθε πράξη σκληρότητας.