ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Φιλήμων Καραμήτσος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Εκεί ψηλά στα όρη, τα βουνά, «πατρίδες των απόντων», ο τόπος μιλάει ακόμα. Αλλο τι ακούς εσύ και τι καταλαβαίνεις κι άλλο τι μεταφράζεις από τους ήχους που φτάνουν στ’ αυτιά σου. Αν φτάνουν… Μόνο τα αυτοκίνητα φτάνουν παντού πια, εποχούμενοι φτάνουμε και στις απώτατες ακροκορυφές της Πίνδου, κι ό,τι δούμε είδαμε κι ό,τι ακούσαμε ακούσαμε. Οι «φράχτες κι οι φωλιές των βράχων κρατούν ακόμα βογκητά», γράφει ο ποιητής.

Τον Χρήστο Μπράβο δεν τον πρόλαβα, έφυγε το 1987 στα 39 του χρόνια. Κάπου εκεί που έπιανα εγώ την Αριστερά, ένας δρόμος που μου ’φερνε για πολλά χρόνια σαν ανεμοδίνες, σκόρπιες πολλές νέες λέξεις και καινούργιες διαδρομές μέχρι να τις τιθασεύσω και να βρω τα δικά μου βήματα. Λέμε…

Κάπου εκεί, σε παλιά τεύχη του «Πολίτη» και σε ανθολογίες πρωτοδιάβασα νομίζω ποιήματά του και αργότερα σε αναφορές που φανέρωναν ότι δεν λησμονήθηκε η γραφή του. Αργότερα, ήρθε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου για να κάνει τραγούδια με στίχους του στον «Βραχνό προφήτη», το ένα από το ποίημα για τον φωτογράφο και τον ληστή Γκαντάρα που ήθελε να φωτογραφηθεί το 1923.

Κι ήταν μία περίοδος που για να πάμε στο χωριό της Ελένης, στον Σαραντάπορο Ελασσόνας, θέλαμε να αποφύγουμε τη δυσβάσταχτη Κατάρα και είχε ανοίξει ένα πέρασμα, η «Σάρα» μετά τη Μηλιά Μετσόβου και ταξιδεύαμε από τα Γιάννενα, με τα τραγούδια στο αυτοκίνητο, στα Γρεβενά και μετά στη Δεσκάτη, τον γενέθλιο τόπο του Μπράβου και μετά στην Ακρη και κάτω από τον Μεταξά Κοζάνης, μέχρι τελικά στον Σαραντάπορο. Περνάγαμε δηλαδή από τους τόπους που γεννήθηκαν και έδρασαν ληστές σαν τον Γκαντάρα και τον Γιαγκούλα και πιάναμε τις ιστορίες τους για εκείνα τα μαύρα χρόνια που στα βουνά ο κόσμος πείναγε και κάποιος έπρεπε να του δώσει μια βοήθεια και η ζωή πέρναγε δύσκολη κι ήρθαν χρόνια μετά οι Γερμανοί κι οι συνεργάτες τους και τα ’καψαν όλα τα χωριά της Πίνδου και το μαύρο έγινε ακόμα πιο μαύρο στον Εμφύλιο μέχρι που έκλεισαν οι κύκλοι. Αν έκλεισαν ποτέ…

Τα κομμένα κεφάλια, οι εκτελέσεις, τα δάκρυα, τα χαμένα όνειρα, η φτώχεια, πολλή φτώχεια… Τι να πρωτοπρολάβουν να πουν και οι λέξεις.

Ακόμα, όμως, μιλάει ο τόπος και πρέπει να στήσεις αυτί να τον ακούσεις, όσο κι αν καλύφθηκαν όλα κάτω από τις καινούργιες πλακόστρωτες πλατείες και τα σύγχρονα σπίτια και τους μεγάλους δρόμους.

Το έργο του ποιητή Χρήστου Μπράβου, που κρατάει ακόμα ατόφια τη φωνή του τόπου, βρίσκεται σε μία ολοκληρωμένη έκδοση από το «Μελάνι» («Βραχνός προφήτης, Ποιήματα και κριτικά κείμενα 1981-1987») με μία εξαιρετική δουλειά από τον Χρήστο Δανιήλ στο επίμετρο και τη βιβλιογραφία, καταφέρνοντας να μας γνωρίσει, να μας συστήσει ξανά, έναν ποιητή που κουβαλάει τους ήχους της μέσα Ελλάδας. Οσο βαστάνε ακόμα…