Από τη στιγμή που το επίσημο power ranking της FIBA, δηλαδή η εκτίμηση για τη δυναμικότητα των ομάδων που στάθηκαν στην εκκίνηση του 18ου Παγκόσμιου Κυπέλλου, διαψεύστηκε πανηγυρικά και τα τρία μεγάλα φαβορί, οι ΗΠΑ, η Σερβία και η Ελλάδα, δεν έφτασαν ούτε καν μέχρι τη ζώνη των μεταλλίων, αυτόματα, δικαίωμα να ονειρεύονται την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου απέκτησαν και οι τέσσερις ομάδες που έφτασαν στο Πεκίνο και σήμερα δίνουν τη μάχη των ημιτελικών.
Ισπανία εναντίον Αυστραλίας (11.00, ΕΡΤSPORTS) και Γαλλία εναντίον Αργεντινής (15.00, ERTSPORTS) συγκροτούν δύο ζευγάρια αμφίρροπα, ισορροπημένα και σαφώς ανταγωνιστικά, κάτι που σημαίνει ότι, μετά τις εκπλήξεις που προηγήθηκαν, κανείς δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά για το ποιες θα είναι οι δύο φιναλίστ του μεγάλου τελικού της Κυριακής που θα αναδείξει τον νέο παγκόσμιο πρωταθλητή και κατά συνέπεια τους δύο που θα διεκδικήσουν το χάλκινο μετάλλιο στον μικρό τελικό που θα προηγηθεί.
Και οι τέσσερις έχουν το πλεονέκτημα ότι έχουν ήδη εξασφαλίσει τον μίνιμουμ στόχο τους, που ήταν η απ’ ευθείας πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2020, αλλά νιώθουν πως πλέον έχουν μπροστά τους μια μεγάλη ευκαιρία. Ο καθένας με τα «όπλα» του.
Την αυλαία ανοίγει η μονομαχία της Αυστραλίας με την Ισπανία. Η Αυστραλία, που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της στην τετράδα, βασισμένη στον δαιμόνιο πλέι μέικερ των Σπερς, Πάτι Μιλς, μέχρι τώρα βρίσκει τον τρόπο να συνδυάσει ταχύτητα και σκληρότητα και να νικάει παιχνίδια που κρίνονται στη λεπτομέρεια.
Δίπλα στον Μιλς στέκονται με συνέπεια δύο αξιόπιστοι περιφερειακοί, όπως ο Τζο Ινγκλς των Τζαζ και ο Μάθιου Ντελαβεντόβα των Καβαλίερς, ενώ κάτω από το καλάθι τις περισσότερες μάχες κερδίζει ο σέντερ των Σανς, Ααρον Μπέινς, ο οποίος ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τον Ικαρο Καλλιθέας.
Οι περισσότεροι παίκτες που έχει στα χέρια του ο 50χρονος τεχνικός Αντρέι Λεϊμάνις έχουν μεγάλη ευρωπαϊκή εμπειρία, κάτι που σημαίνει ότι δεν χρειάστηκαν πολύ χρόνο να προσαρμοστούν στους κανόνες που παίζεται το παιχνίδι σε αυτές τις διοργανώσεις.
Από την άλλη η Ισπανία, παρότι έφτασε στην Κίνα, στη μετά Ναβάρο και Ρέγες εποχή, χωρίς τον τραυματία ηγέτη της Πάου Γκασόλ, βασισμένη στην ομοιογένεια και στο μέταλλο που δείχνει τα τελευταία 15 χρόνια θα προσπαθήσει να επαναλάβει τον άθλο του 2006 στη Σαϊτάμα. Ο Ρίκι Ρούμπιο των Σανς, πιο ώριμος από ποτέ, έχει πάρει τα ηνία και δίνει ρυθμό που φαίνεται ότι μπορούν να ακολουθήσουν σουτάροντας οι παλιοί, Σέρχιο Γιουλ και Ρούντι Φερνάντες της Ρεάλ, αλλά και ο Βίκτορ Κλαβέρ της Μπαρτσελόνα.
Κινούνται πιο άνετα γιατί νιώθουν τη σιγουριά που τους προσφέρει η παρουσία του πρωταθλητή του ΝΒΑ με τους Ράπτορς, Μαρκ Γκασόλ, αλλά και η ορμή των αδελφών Ερνανγκόμεθ, του Γουίλι (Σάρλοτ) και του Χουάντσο (Νάγκετς), όπως και η πολυετής παρουσία στον πάγκο του Ιταλού Σέρτζιο Σκαριόλο, ο οποίος έχει αναλάβει επικεφαλής του ισπανικού αναπτυξιακού προγράμματος και έχει παράλληλη απασχόληση μια θέση ασίσταντ στους Ράπτορς.
Στον δεύτερο ημιτελικό θα φάνε τα μουστάκια τους οι «εξολοθρευτές» των φαβορί που ήρθαν από την Ντογκουάν. Η ανανεωμένη Γαλλία έσπασε ένα αήττητο σερί 58 αγώνων που κατείχαν οι ΗΠΑ μετά την ήττα της Σαϊτάμα (2006) από την Ελλάδα, με ένα σύνολο που συνδυάζει αθλητικότητα και ωριμότητα.
Με πέντε ΝΒΑers, προεξάρχοντος του θηριώδους κορυφαίου αμυντικού της περσινής χρονιάς Ρούντι Γκομπέρ των Σανς, που έκανε… αλοιφή την αδύναμη γραμμή ψηλών των Αμερικανών, και γύρω του σουτέρ του επιπέδου του Εβιάν Φουρνιέ (Μάτζικ), του Νικολά Μπατούμ (Χόρνετς) και πλέι μέικερ όπως ο Φρανκ Ντιλικινά (Νικς) ο οποίος έχει πίσω του τη σιγουριά του μπαρουτοκαπνισμένου από την Ευρωλίγκα Νάντο ντεΚολό (από την ΤΣΣΚΑ στη Φενέρμπαχτσε), έχουν βαλθεί να ξεπεράσουν τα κατορθώματα των προκατόχων τους, Τόνι Πάρκερ και Μπορίς Ντιό, που άφησαν ως παράσημο το χάλκινο του 2014 στη Μαδρίτη υπό τις οδηγίες του 56χρονου Βενσάν Κολέ, που έχει ριζώσει στον πάγκο των «τρικολόρ».
Η δε Αργεντινή, που κατέκτησε το μοναδικό χρυσό της στην πρώτη διοργάνωση του 1950 στο Μπουένος Αϊρες και τελευταία φορά που πήρε μετάλλιο σε Παγκόσμιο ήταν το ασημένιο στην Ινδιανάπολη (2002), είναι η μοναδική της παρέας χωρίς εν ενεργεία ΝΒΑer.
Με νέο ηγέτη τον κωλοπετσωμένο βραχύσωμο πλέι μέικερ της Ρεάλ Μ., Φακούντο Καμπάτσο, που σμπαράλιασε την άμυνα της Σερβίας στον προημιτελικό, μένει πιστή στις αρχές της χρυσής ομάδας των Ολυμπιακών της Αθήνας (Τζινόμπιλι, Νοτσιόνι και σία).
Την εκπροσωπεί ως πηγή έμπνευσης και σημαία ο 39χρονος πλέον Λουίς Σκόλα, ο οποίος έγινε ήδη θρύλος (πρώτος σε συμμετοχές και δεύτερος σκόρερ στα Παγκόσμια). Σκληρότητα, άγνοια κινδύνου, μπασκετικό θάρρος και θράσος στην υπηρεσία της ομάδας που μπορεί να υστερεί σε βάθος, αλλά ο κόουτς Σέρτζιο Ερνάντεζ βρίσκει λύσεις από έναν συνδυασμό παικτών που διακρίνονται στην ισπανική λίγκα, όπως ο Λαπροβίτολα που πήγε φέτος στη Ρεάλ και οι Γκαρίνο και Βιλντόζα που ψήθηκαν στην Μπασκόνια.
