Τα χαρτοπωλεία είχαν γεμίσει είδη γραφικής ύλης: μολύβια, χρώματα, τετράδια, γόμες, ξύστρες, έφευγε ο Αύγουστος με μελτέμι. Σε δέκα μέρες άνοιγαν τα σχολεία.
Ηθελε να αγοράσει δυο-τρία στιλό. Είχε πάντα στιλό και σημειωματάριο στην τσάντα της και, παρ’ όλο που δούλευε στον υπολογιστή, δεν μπορούσε να μην κρατάει γραφική ύλη. Ακόμη και όταν έβγαινε έξω για διασκέδαση. Μέσα στο τσαντάκι της υπήρχε πάντα ένα κομμάτι χαρτί διπλωμένο και ένα στιλό.
Στη μεγάλη τσάντα, μαζί με τη φωτογραφική μηχανή και το τηλέφωνο, υπήρχαν και τα δύο παραδοσιακά μέσα γραφής για να διασώσουν ό,τι κατέβαζε η κεφαλή της, ό,τι την έπνιγε τις νύχτες και ό,τι ήθελε διακαώς να πει, αλλά είτε δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή είτε φοβόταν ότι οι αντιδράσεις που θα προκαλούσαν θα ήταν πιο ισχυρές από ό,τι μπορούσε να αντέξει. Ή, ακόμη χειρότερα, δεν θα είχαν κανέναν αντίκτυπο…
Στο τέλος κάθε χρονιάς, αγόραζε ένα καινούργιο σημειωματάριο ή ημερολόγιο.
Το πρωί, ετοιμάζοντας την τσάντα της για τη δουλειά, κοίταξε ξανά το δικό της: ήταν τόσο ταλαιπωρημένο, κι ας ήταν ακόμη Σεπτέμβριος: τσακισμένες σελίδες, κιτρινίλες, κόκκοι άμμου που δεν έφευγαν με τίποτα.
Ηταν δώρο. Το θυμόταν καινούργιο και καθαρό, ποιος της το έδωσε, πότε, με τις σελίδες του έτοιμες να δεχτούν ραντεβού, τηλεφωνικούς αριθμούς και λίστες με αγορές. Μα περισσότερο από όλα, τα γραπτά της, με μια ευρεία έννοια: μικρές εξομολογήσεις, απολογίες, απολογισμούς, μονολόγους προς ανώνυμους κι επώνυμους παραλήπτες, και λέξεις-κλειδιά, για πάσα χρήση. Ηταν το μόνο πράγμα που δεν θα ήθελε ποτέ να πέσει σε ξένα χέρια.
Δεν έκρυβε κρατικά μυστικά, ούτε μεγαλεπήβολα σχέδια, δεν υπήρχαν εκεί αριθμοί τραπεζικών λογαριασμών ή κωδικοί καρτών. Το περιεχόμενό του, παντελώς άχρηστο για όλο τον υπόλοιπο κόσμο, ήταν πολύ πολύτιμο, πολύ ακριβό και αναντικατάστατο για εκείνη: ήταν η βιβλιοθήκη της μνήμης και των συναισθημάτων της, των συγκινήσεων που την έκαναν να τρέμει -από χαρά ή προσμονή, αλλά και από βαθιά θλίψη ή απογοήτευση. Αλίμονο αν έπεφτε σε ξένια χέρια. Δεν είχε σημασία αν ο απρόσκλητος αναγνώστης καταλάβαινε κάτι από τα γραφόμενα. Αυτό που την τρόμαζε στην απώλειά του ήταν ότι μαζί του θα χανόταν και η μνήμη… Και τότε τι θα απογινόταν χωρίς αυτήν;
Ο μέγας Κολομβιανός Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έλεγε ότι «η ζωή δεν είναι αυτή που ζούμε, αλλά αυτή που θυμόμαστε για να τη διηγούμαστε» και κείνη είχε προικιστεί με αυτό το δώρο και ταυτόχρονα εφιάλτη: να θυμάται αυτά που όταν τα έζησε υπήρξαν σημαντικά, τα λόγια που άλλαξαν τη ζωή της. Δεν τα διηγούνταν πάντα, αλλά διέτρεχαν όλη τη ζωή της, είτε ως συμβουλές είτε ως πηγές ακαριαίων συναισθηματικών εξάρσεων, θετικών ή αρνητικών.
Στεκόταν μπροστά στον πάγκο του χαρτοπωλείου με τα τετράδια, που πια δεν ήταν μόνο μπλε σκούρα με πανομοιότυπες ετικέτες, αλλά και κόκκινα και πράσινα και ροζ και κίτρινα.
«Τώρα τα παιδιά έχουν άλλο χρώμα τετράδιο για κάθε μάθημα, για να μην τα μπερδεύουν», της εξήγησε η πωλήτρια. «Να σας βοηθήσω; Εχετε μαζί σας τη λίστα του παιδιού σας;»
Χαμογέλασε στην πωλήτρια.
«Χρειάζομαι ένα τετράδιο για μένα» της είπε. «Θα πάρω ένα κίτρινο».
«Α, πρόχειρο τετράδιο χρειάζεται το παιδάκι σας», είπε η πωλήτρια.
«Οχι, το θέλω για μένα και δεν το θέλω για πρόχειρο. Πόσο κάνει;»
«Εξήντα λεπτά. Ελάτε παρακαλώ στο ταμείο».
Πήρε και στιλό, πλήρωσε και πριν φύγει η πωλήτρια τη ρώτησε: «Γιατί διαλέξατε το κίτρινο και όχι άλλο χρώμα;»
«Για να καθαρογράψω από το δικό μου πρόχειρο και να σώσω τα μαθήματα μνήμης που κάνω», απάντησε χαμογελώντας ενώ έβαζε τη γραφική ύλη στην τσάντα της. «Εχω πρόχειρα πολλών χρόνων με υλικό που πρέπει να διασωθεί». Η πωλήτρια την κοίταξε ανέκφραστη.
Κλείνοντας την πόρτα πίσω της, για να μη χάνεται η δροσιά του κλιματιστικού, αναρωτήθηκε: «Γιατί δεν της είπα απλώς ότι μου αρέσει το χρώμα;»
