ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ο Μακρόν αποφάσισε να κινηθεί επιθετικά σε ένα προνομιακό πεδίο της Λεπέν: τα προβλήματα και τις παρενέργειες που προκύπτουν για τα λαϊκά στρώματα από τη μετανάστευση.

Πρόκειται για ακόμη ένα βήμα στη συνολική αλλαγή γραμμής πλεύσης του προέδρου της Γαλλίας.

Την άνοιξη του 2017 κέρδισε την προεδρική εκλογή, με αντίπαλο τη Λεπέν στον δεύτερο γύρο, ως κεντρώα μετάλλαξη των Σοσιαλιστών, μια γραμμή που πρώτος χάραξε ο Ολάντ μετά τις ευρωεκλογές του 2014.

Σήμερα, με σαφές και αδιαμφισβήτητο κεντροδεξιό πολιτικό στίγμα, ο Μακρόν προσπαθεί να διεμβολίσει την εκλογική βάση του Εθνικού Συναγερμού της Λεπέν με τη συνταγή που χρησιμοποίησε ο Σαρκοζί το 2007 απέναντι στο Εθνικό Μέτωπο του Λεπέν.

Οπως και στα υπόλοιπα ανοιχτά μέτωπα που διαχειρίζεται, η στροφή Μακρόν είναι οριοθετημένη, καθώς δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υιοθετήσει την ξενόφοβη και κατασταλτική ρητορική που σφράγισε την εκστρατεία του Σαρκοζί το 2007.

Το αποτέλεσμα μπορεί να προεξοφληθεί από τώρα: περιορισμένη εμβέλεια στην εκλογική βάση της Ακροδεξιάς, με ταυτόχρονη φθορά του προφίλ του ηγέτη ενός ευρύτατου μετώπου κατά του λαϊκισμού στην Ευρώπη.

Αλλωστε, μεταξύ Ολάντ και Σαρκοζί κινήθηκε και κινείται ο Μακρόν στις μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές που παρουσίασε ως προαπαιτούμενα για την επανεκκίνηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Το ευρωπαϊκό του όραμα απονευρώθηκε από τη Γερμανία, ενώ η κοινωνική αναταραχή που κυριαρχούσε στα τέλη του 2018–αρχές 2019 με σημείο αναφοράς τα «κίτρινα γιλέκα», τον υποχρέωσε σε αναδίπλωση με βαρύ δημοσιονομικό κόστος.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: Βρυξέλλες και Βερολίνο καταγράφουν τα μέτρα ως απόκλιση από τη δέσμευση προσαρμογής της Γαλλίας στο Σύμφωνο Σταθερότητας, ενώ ταυτόχρονα η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι παρούσα και έτοιμη να τεθεί εκτός ελέγχου ανά πάσα στιγμή.

Μεταξύ Ολάντ και Σαρκοζί, η κεντρώα υπέρβαση Μακρόν αυτοακυρώνεται.

Οπως και οι δύο προκάτοχοί του, ο Μακρόν ανακαλύπτει ότι, με δεδομένη την ακινησία του Βερολίνου στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση, δεν μπορεί να ζητά θυσίες από τους συμπατριώτες του στο όνομα της Ευρώπης.

Πρόκειται για σαφές αδιέξοδο του μακρονισμού που δεν παρακάμπτεται με ψηφοθηρικούς τακτικισμούς.