To Satisfaction έγινε 54 ετών!

Ήταν 12 Ιουνίου του 1965 όταν οι Rolling Stones κυκλοφορούσαν ένα τραγούδι που δεν το… πίστευαν ιδιαίτερα, όμως έμελλε να αλλάξει τόσο τη δική τους ιστορία, όσο και της pop μουσικής εν γένει.

Το κομμάτι αυτό ήταν το περίφημο “Satisfaction”, μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες όλων των εποχών και ένα εμβληματικό κιθαριστικό riff από τον Keith Richards. 

Ο κιθαρίστας των Stones έχει επανειλημμένα μιλήσει για το πώς συνέθεσε έναν από τους ύμνους του συγκροτήματός του. Σε μια από τις πιο ξεκαρδιστικές διηγήσεις του έχει δηλώσει πως, καθώς επέστρεφε εξουθενωμένος στο ξενοδοχείο του στη Φλόριντα έπειτα από μία συναυλία του είχε κολλήσει ένα riff στο μυαλό. «Το θαύμα ήταν ότι εκείνο το μαγνητόφωνο Philips έμεινε ανοικτό να καταγράφει. Ξαναγύρισα πίσω την ταινία και ήταν δύο λεπτά του κομματιού και μετά άλλα 40’ με εμένα να ροχαλίζω», διηγείται. Εκείνο το βράδυ, πάντως, ο Richards δεν γνώριζε πως είχε δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες όλων των εποχών. 

Ακόμη κι ο ίδιος δεν είχε πεισθεί ότι εκείνη η φράση, που ξεπήδησε σαν απόηχος του τραγουδιού 30 Days του Chuck Berry, θα μπορούσε να έχει κάποιο μέλλον. Την επομένη, ο Richards, μόλις 21 ετών τότε, έδειξε στον συνομήλικό του τραγουδιστή του συγκροτήματος, Mick Jagger, το τραγούδι, ο οποίος κουνώντας το κεφάλι του, συναίνεσε να το δουλέψουν, αλλά χωρίς μεγάλη πεποίθηση για το τελικό αποτέλεσμα. 

Ο αρχικός στίχος I don’t get no satisfaction, έγινε I can’t get no satisfaction, και οι υπόλοιποι στίχοι άρχισαν να ρέουν αβίαστα στο μυαλό τους, δίπλα στην πισίνα του Jack Tar Harrison Hotel, με τη σκληρή γλώσσα τους και τις προκλητικές εικόνες που περιγράφουν. 

Είναι στίχοι που εκφράζουν απόλυτα την εικόνα των Stones το μακρινό 1965: νεαροί επαναστάτες, με μεγάλο μουσικό ταλέντο και τάση για να δημιουργούν προβλήματα. Ο Jagger είχε αναδειχθεί εκείνη την περίοδο σε κοινωνικό σχολιαστή, ενάντια στους περιορισμούς της κοινωνίας, στις επιταγές του καταναλωτισμού και στα στερεότυπα της διαφήμισης. Ο λόγος του είναι λιγότερο ποιητικός και περισσότερο άμεσος και κυνικός, όμως μπορεί να συνεπάρει εκατομμύρια νέους που ταυτίζονται με τους στίχους του.

O Keith Richards, όμως, δεν ήταν ευχαριστημένος. Θεωρούσε το τραγούδι μονότονο και θέλει περισσότερα πνευστά. Το ηχογραφεί πολλές φορές, όμως, όπως λένε και οι στίχοι του «Δεν μπορεί να αισθανθεί ικανοποίηση». Η λύση έρχεται από τον πιανίστα Ian Stewart, ο οποίος του προτείνει να χρησιμοποιήσει το μαγικό κουτί του… fuzz. Ο νέος ήχος στην κιθάρα, πείθει τον Richards, ο οποίος δεν εμπιστευόταν μέχρι τότε ιδιαίτερα τα πετάλια που παραμορφώνουν το ήχο. 

Όλη η μπάντα χτίζει τον ήχο γύρω από τη μελωδία αυτή και πλέον από εκείνη τη στιγμή και μετά, η μοίρα των Stones δεν θα είναι πια η ίδια.

Πάντως, ο Keith Richards έχει ακόμη αμφιβολίες και οι Stones αποφασίζουν να ψηφίσουν για το εάν θα κυκλοφορήσουν το κομμάτι. Το 45αρι με το “Satisfaction” κυκλοφορεί και συναρπάζει όλον τον κόσμο και συνεχίζει να ενθουσιάζει ακόμη 

τον κόσμο μετά από 54 χρόνια.

Ένα τραγούδι το οποίο έχουν διασκευάσει εκατοντάδες καλλιτέχνες και συγκροτήματα, από την σπουδαία Aretha Franklin μέχρι τους Residents. 

Τα χρόνια πέρασαν και οι Rolling Stones είναι ακόμη παρόντες. Έχουν, όμως, βρει την απαραίτητη… ικανοποίηση μετά από μία χρυσή καριέρα και τα επαναστατικά λόγια έχουν υποχωρήσει αισθητά δίνοντας τη θέση τους σε μεγάλες περιοδείες, πανάκριβη ζωή και σημαντική έκθεση σε lifestyle στήλες και μέσα ενημέρωσης…