Η είδηση είναι τόσο δυσοίωνη όσο απίστευτη μοιάζει: η Ιερά Σύνοδος καθιερώνει «μέρα του αγέννητου παιδιού». Αν αναρωτιέστε τι είναι ετούτο πάλι και προς τι ο εορτασμός, ως αγέννητο παιδί ορίζει το έμβρυο και η στόχευση είναι να αμφισβητηθεί πλέον ευθέως το δικαίωμα στην άμβλωση.
Πρόκειται για την απόλυτη δικαίωση των πιο αντιδραστικών εκκλησιαστικών και παραεκκλησιαστικών κύκλων, που δεν έχουν σταματήσει να μάχονται κατά του δικαιώματος στην άμβλωση από το 1986 που πέρασε και στην Ελλάδα ο σχετικός νόμος και για έναν θρίαμβο του σκοταδισμού που δεν κατόρθωσε ποτέ κανείς -ούτε καν επί εποχής Χριστόδουλου.
Η σχετική εγκύκλιος με αριθμό πρωτοκόλλου 5721/2018 και ημερομηνία 9 Ιουλίου είδε το φως της δημοσιότητας χθες και αναφέρει πως το ανώτατο όργανο της ορθόδοξης εκκλησίας, στις 26 Ιουνίου, κατόπιν εισήγησης που έκανε η «Ειδική Συνοδική Επιτροπή γάμου, οικογένειας, προστασίας του παιδιού και δημογραφικού προβλήματος» στις 10/5, καθιερώνει τη σχετική μέρα και αποφασίζει να διανείμει προς άπασα κατεύθυνση σχετική επιστολή του κινήματος «Αφήστε με να ζήσω!» προς ενημέρωσιν του χριστεπωνύμου πληρώματος.
Από τις 7 Ιουλίου, μοιάζει σαν η χώρα ολόκληρη να έχει μπει σε χρονοκάψουλα: ο θρησκευτικός όρκος που επέλεξε να δώσει η νέα κυβέρνηση προβάλλεται από ορισμένα ΜΜΕ ως ένδειξη επιστροφής στην κανονικότητα, ο κ. Μητσοτάκης συναντιέται με τον αρχιεπίσκοπο και ακυρώνουν τη Συμφωνία Κράτους – Εκκλησίας που συνομολόγησε ο ίδιος ο κ. Ιερώνυμος με τον απελθόντα πρωθυπουργό, ο εγνωσμένου μίσους Ανθιμος αναγορεύεται εν κρυπτώ επίτιμος διδάκτορας στο πανεπιστήμιο, η υπουργός Παιδείας θέτει ως προτεραιότητα το «να κάνουμε το μάθημα των Θρησκευτικών ελκυστικό» και κάνει λόγο για «ιεροδιδασκάλους» στα σχολεία, το Αγιον Ορος χαιρετίζει τη νέα κυβέρνηση και δοξολογεί τον νέο πρωθυπουργό.
Και τώρα η Ιερά Σύνοδος ικανοποιεί ένα αίτημα υπέρ του «αγέννητου παιδιού» και κατά των γυναικών, που ανοίγει τον δρόμο για ευθεία πλέον αμφισβήτηση στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας.
Η μέρα για το «αγέννητο παιδί» θα είναι η πρώτη Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. Εμπνευστής της πρωτοβουλίας παρουσιάζεται το αυτοπροσδιοριζόμενο ως κίνημα «Αφήστε με να ζήσω!», μια από τις πολλές οργανώσεις κατά των αμβλώσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες.
Στο «κίνημα», κατά δήλωσή του, συμμετέχουν 19 Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία Αθηνών και η «Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος» (ΑΣΠΕ), ενώ ως σκοπός του παρουσιάζεται «η προώθηση του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής από τη σύλληψή της και η προάσπιση των δικαιωμάτων του αγέννητου παιδιού (…) και η αποτροπή των Εκτρώσεων μέσω της σωστής ενημέρωσης».
Σε ανακοίνωση που εξέδωσε χθες, πανηγυρίζει για την απόφαση της Ιεράς Συνόδου, ευχαριστώντας προσωπικά τον αρχιεπίσκοπο «για την ιστορική αυτή απόφαση»: «με την καθιέρωση της Ημέρας υπέρ της Ζωής του Αγέννητου Παιδιού, αποδίδεται τιμή στο παιδί από την πρώτη κιόλας στιγμή της ύπαρξής του, στιγμή κατά την οποία, ενώ είναι μόνο ένα μονοκύτταρο έμβρυο, είναι ήδη άνθρωπος με αιώνια αξία και προοπτική, και τίθεται υπό την προστατευτική αγκαλιά της Εκκλησίας μας».
Οι οργανώσεις
Με το ελληνικό «κίνημα» κατά των αμβλώσεων έχει ασχοληθεί με σειρά ερευνών η ερευνητική ομάδα του Ιού της Ελευθεροτυπίας -από την εποχή ακόμα που οι κινήσεις αυτές ήταν περιθωριακές και ουδείς φανταζόταν πως θα έρθει η μέρα που ατζέντα τους θα υιοθετούνταν με τον πιο επίσημο τρόπο από την ορθόδοξη εκκλησία.
Ολες αυτές οι οργανώσεις υιοθετούν την ίδια ρητορική, όπου το έμβρυο ονομάζεται «ο ασθενής μας», «παιδί» ή «αγέννητο παιδί», «μωρό» και η έγκυος γυναίκα αναφέρεται ως «μητέρα». Το «κίνημα» δουλεύει ακάματα υπέρ του έθνους (σ.σ. κρατάμε τη γραφή τους), όπως παρουσιάζει τη δράση του στην ιστοσελίδα του: «ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ σωστά τις ΓΥΝΑΙΚΕΣ –και της εφηβικής και προεφηβικής ηλικίας νέες, αλλά και γενικά τούς ΝΕΟΥΣ–, ώστε να μην καταλήξουν ΠΟΤΕ στην τραγική ΕΚΤΡΩΣΗ, ούτε τη χειρουργική ούτε τη φαρμακευτική».
Εκτός όμως του «φόνου» καθεαυτόν, το «κίνημα» καταγγέλλει και «την πρώιμη έκτρωση – φόνο» «με οποιαδήποτε μορφή αντισυλληπτικών χαπιών, με το “χάπι επόμενης ημέρας”, το “σπιράλ”». Στο «έγκλημα», μας λέει, «συνυπεύθυνοι είναι και οι άνδρες – σύζυγοι, αλλά και “σύντροφοι”, όπως και οι ιατροί – φαρμακοποιοί και λοιποί συνεργούντες» και καλεί «κάθε ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΓΑΜΗ, αλλά και ΕΓΓΑΜΗ, που αντιμετωπίζει πειρασμό ή κίνδυνο ΕΚΤΡΩΣΕΩΣ να επικοινωνήσει με τον ΠΑ.ΣΥ.Π.Α.Π., που συστεγάζεται και συνεργάζεται με την “ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ” (Π.Ε.ΦΙ.Π.) και με το κίνημα “Αφήστε με να ζήσω!”». Και όχι μόνο αυτό, αλλά καλεί και τους πολίτες να επικοινωνούν μαζί τους αν «γνωρίζουν εγκύους που κινδυνεύουν να οδηγηθούν σε έκτρωση» -αλήθεια, για να κάνουν τι οι ταλιμπάν «υπέρ της ζωής»;
Η Διεθνής Μέρα του Αγέννητου Παιδιού (International Day of the Unborn Child) καθιερώθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’ (1920-2005) και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου για να συμπίπτει με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.
Ο ποντίφικας θεωρούσε τη μέρα αυτή ως μια «θετική επιλογή υπέρ της ζωής και της εξάπλωσης μιας κουλτούρας για τη ζωή, που να εγγυάται τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε κάθε περίπτωση».
Οι εορτασμοί για το αγέννητο παιδί ξεκίνησαν από χώρες της Λατινικής Αμερικής με ισχυρή καθολική παράδοση, όπως το Ελ Σαλβαδόρ (1993), η Αργεντινή (1998) και η Χιλή (1999) και η Γουατεμάλα (1999) – τελευταίο, μόλις το 2018, υιοθέτησε τον εορτασμό το Πουέρτο Ρίκο.
