Ματούλα με λιακάδα, Ματούλα με βροχή

«Σας ευχαριστώ όλους που είστε εδώ παρά το μπουρίνι!» λέει η Ματούλα στο μικρόφωνο και κάπως έτσι ξορκίζει όλους τους φόβους μας για την επικείμενη βροχή.  

Βράδυ της περασμένης Τρίτης και η Τεχνόπολη είναι γεμάτη «πιστούς» διαφόρων ηλικιών. «Πιστούς», γιατί είναι δύσκολο να περάσεις τυχαία από μια συναυλία της Ματούλας Ζαμάνη, εκτός κι αν σε παρέσυρε εκεί κάποιος ήδη μυημένος σ’ αυτήν την ξεχωριστή τελετουργία.

Μια τελετουργία την οποία συνθέτουν τα τραγούδια του Θανάση (Παπακωνσταντίνου), που έχει τόσο μοναδικά ερμηνεύσει η Ζαμάνη, μαζί με τον δικό της προσωπικό ήχο, τον επηρεασμένο από τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά και τα βουνά της Ηπείρου.

Η συναυλία της έμοιαζε με το όνειρο ενός κοριτσιού που θέλει να μοιραστεί με τους φίλους της αυτά που έχει μέσα στην ψυχή της. Λέξεις βλάχικες και πότε πότε αγγλικές, στίχοι ποιητικοί και μουσικές που ξεσηκώνουν, drag queen και ράπερ σε εμφανίσεις-έκπληξη, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα εμφανώς «χειροποίητο» που όπως μας είπε το πήγε «κουτρουβαλιστά μη μας πιάσει η βροχή».

Κι όταν ήρθαν οι πρώτες ψιχάλες, πάνω σ’ ένα πλήθος που τραγουδούσε ήδη ενωμένο «Καίγομαι καίγομαι», δεν έμοιαζε πια με ατυχία, αλλά με γιορτή. Όπως κάθε τι που μοιράζεται από ανθρώπους σε ανθρώπους γενναιόδωρα και ειλικρινά. Όπως κάθε συναυλία αυτής της συντροφιάς των καλλιτεχνών που έχουν καταφέρει να τους φωνάζουμε με το μικρό τους.