«Πανσπερμία ενδιαφέροντος» υπάρχει

H «ώρα της κρίσης» έφτασε. Οι πρώτες ελληνικές εθνικές εκλογές μετά τον Σεπτέμβριο του 2015 διεξάγονται αυτή την Κυριακή. Πρόκειται για κάπως παράξενες εκλογές.

Λίγο το προχωρημένο καλοκαίρι (με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται), αρκετά το αποτέλεσμα των (πολύ) πρόσφατων ευρωεκλογών και πάρα πολύ το γεγονός πως οι περισσότεροι στο σήμερα δεν βρίσκουν κάτι που να τους ικανοποιεί και να τους παρακινεί όπως παλιότερα, και έτσι βρισκόμαστε μπροστά σε μία περίεργη κατάσταση.

Παρότι τα κόμματα πασχίζουν για το αντίθετο, στην Ελλάδα του σήμερα ο ψηφοφόρος μάλλον επιλέγει κυρίως για την αποφυγή των χειρότερων σε προσωπικό επίπεδο. Όπως φυσικά τα ορίζει αυτά τα χειρότερα ο καθένας μέσα του…

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ίσως, είναι μεγαλύτερο όσο ποτέ τα τελευταία χρόνια, αλλά η «θολότητα των προοπτικών» το επισκιάζει και αυτό… Τα «χρόνια της οργής» (2010-2015) τον παλμό τον όριζε το πάθος της εναντίωσης. Ύστερα επικράτησε ένα άλλο κλίμα, που συνέβαλε στην άκομψη εξοικείωση με την πραγματικότητα.

Η επόμενη μέρα στη χώρα (πρέπει να) είναι το βασικό ζητούμενο, όχι μόνο των εκλογών, αλλά κάθε διαδικασίας που αφορά στο δημόσιο πεδίο. Όμως, αυτή η επόμενη μέρα δεν είναι υπόθεση συνθημάτων ή γενικόλογων αναφορών. Τα κόμματα, άλλωστε, θα εστιάσουν σε αυτά τα σημεία που (θεωρούν πως) θα δημιουργήσουν θετικές εντυπώσεις. Στις σιωπές και στις ντρίμπλες τους, πάντως, κρύβεται ένας μικρός θησαυρός. Απλά, αυτός δεν φαίνεται να ανήκει σε πολλούς…

Φαινομενικά θα μπορούσε να κάνει κάποιος λόγο για «εκλογές αδιαφορίας», όσον αφορά στο μέσο μαζικό υποσυνείδητο. Κάτι τέτοιο, όμως, είναι επιφανειακό και εν τέλει λανθασμένο και επικίνδυνο (σαν λογική). Ίσως κάποιοι να βολεύονται με το να περάσει στα μουλωχτά το πράγμα. Ίσως η αδρανοποίηση του κοινωνικού παράγοντα ή η απομάκρυνση από τις όποιες σοβαρές αγωνιστικές του παραδόσεις, να είναι ένας βασικός στόχος.

Αδιαφορία δεν υπάρχει, τουλάχιστον σε όσους καταλαβαίνουν τι γίνεται στη χώρα από το 2010 έως σήμερα. Αλλού είναι το πρόβλημα. Οι αμφιβολίες της ξεθωριασμένης ελπίδας είναι πιο έντονες από το όποιο φως εκπέμπουν οι φωτεινοί σηματοδότες ενός καλύτερου αύριο…

Πώς μπορεί να κάνει κάποιος λόγο για αδιαφορία στους καιρούς που βιώνουμε; Τα πολύπλευρα μέτωπα είναι ορθάνοιχτα και αυτοί που ενδιαφέρονται αμέτρητοι. Επί της ουσίας, ενδιαφέρονται οι ξένοι θεσμοί, οι ξένες πρεσβείες, oι διάφοροι επιχειρηματικοί κύκλοι, το πολιτικό προσωπικό της χώρας, όσοι δουλεύουν στο δημόσιο, όσοι κάνουν το ίδιο στον ιδιωτικό τομέα, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι απλήρωτοι, και πάει λέγοντας.

Δίχως πολλές περιστροφές, ολόκληρο το κοινωνικό σώμα ενδιαφέρεται για το πού θα πάνε τα πράγματα στο άμεσο μέλλον. Και όλοι (πρέπει να) έχουν προσδοκίες βελτίωσης της καθημερινότητάς τους. «Πανσπερμία ενδιαφέροντος» υπάρχει, γιατί έχουν στενέψει τα περιθώρια…

Oι συγκεκριμένες εκλογές δεν είναι κάτι το καταληκτικό, ούτε καν ένα πέρασμα. Αλλά, ακόμα ένας σταθμός σε μία πορεία αρκετά κακοτράχαλη, και με ποικιλομορφία στα εμφανιζόμενα φαινόμενα. Αυτό που καταλαβαίνουν πλέον οι περισσότεροι είναι πως οι δυνάμεις που ευαγγελίζονται μία διαφορετική τροπή είναι μουδιασμένες.

Τα βασικά τους επιχειρήματα δεν αρκούν για να πείσουν και να δώσουν μία ολοκληρωμένη εικόνα που θα «ανοίξει ορίζοντες» στη σκέψη και στις συνδιαμορφώσεις. Ενώ τα μακροπρόθεσμα και τα βαθύτερα μοιάζουν σαν «μυστικά για μυημένους». Όχι γιατί «δεν είναι ο καιρός τους», αλλά γιατί μάλλον δεν πιστεύουν τόσοι πολλοί πως έχει νόημα μία τέτοια κουβέντα.

Σε τέτοιες συγκυρίες αναδεικνύονται-αποδεικνύονται οι πραγματικοί χαρακτήρες όλων και αποσαφηνίζεται -έστω και ισχνότερα από όσο χρειάζεται η ίδια η κοινωνία- το πού μπορούμε να δείξουμε λίγη εμπιστοσύνη…

Σε αυτή την περίεργη και δύσκολη συγκυρία, που τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά θυμίζουν νωχελικές κινητικότητες προς εξ-ασφάλιση (που όμως θα αποδειχτεί πολύ σύντομα βασική παράμετρος για όψιμες απ-ασφαλίσεις) φαίνεται πως οι βασικές και κυρίαρχες τάσεις ορίζουν ένα προνομιακό πεδίο για τον αφιλτράριστο συντηρητισμό. Τα ξερά χόρτα είναι τόσα πολλά, ενώ στα χλωρά έχει αυξηθεί ο κίνδυνος «γλιστρημάτων».

Το όραμα μίας άλλης κοινωνίας παραμένει προς ώρας πόθος και όχι άμεσο ζητούμενο. Τώρα έχει πιο μεγάλη σημασία να το υπερασπιζόμαστε. Και στις κάλπες; Και στις κάλπες, λοιπόν…