Στο προπερασμένο τεύχος, με αφορμή τον θάνατο του μεγάλου γελοιογράφου και δημιουργού κόμικς Mordillo, δημοσιεύσαμε μια ιστορία του χωρίς λόγια με έναν δήμιο που κατευθύνεται τραγουδώντας προς τον τόπο εργασίας του, κόβει διεκπεραιωτικά και με συνοπτικές διαδικασίες το κεφάλι του θύματός του και επιστρέφει ατάραχος στις υπόλοιπες ασχολίες του. Παραλληλίσαμε τότε την ιστορία με την άποψη της Χάνα Αρεντ περί της Κοινοτοπίας του Κακού, άποψη που διατυπώθηκε με ρηξικέλευθο τρόπο στο βιβλίο της «Ο Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ».
Μια παρόμοιας θεματικής γελοιογραφία ανέβασε ο Αρκάς στο διαδίκτυο λίγες ημέρες αργότερα με ακόμη έναν δήμιο να αιτιολογεί στον μελλοθάνατο, ωμά και κυνικά, την πράξη του και κατ’ επέκταση την εργασία του. «Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή» σύμφωνα με τα ευρέως αποδεκτά. Κι έτσι βγαίνουν λάδι οι εργαζόμενοι, ό,τι δουλειά κι αν κάνουν για να βγάλουν το ψωμί τους.
Είναι αλήθεια κάτι τέτοιο; «Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή εκτός από του μπάτσου και του βουλευτή» είχε πει ο Τζίμης Πανούσης με το γνωστό του χιούμορ, πριν από χρόνια, σε συνέντευξή του (Κατερίνα Ζάννη, aixmi.gr, 17-10-2012). Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πολλές ακόμα δουλειές αλλά για την οικονομία του λόγου ας αρκεστούμε σε αυτήν του μπάτσου. Ας περιοριστούμε ακόμη περισσότερο σε αυτήν του ματατζή που κραδαίνει το κλομπ του και επιτίθεται.
Με αφορμή την ειρηνική πορεία μερικών δεκάδων ανθρώπων που χτυπήθηκαν στο Κουκάκι πριν από λίγες ημέρες από τους ματατζήδες, η ρήση του Πανούση διατηρείται πάντα επίκαιρη. Αυτοί που κατεβάζουν ρόπαλα σε κεφάλια άλλων ανθρώπων, ανυπεράσπιστων και άοπλων, χωρίς οι ίδιοι να απειλούνται ή να κινδυνεύουν, εμπίπτουν στην Κοινοτοπία του Κακού; Αυτοί που έδερναν αλύπητα έναν άστεγο στα Εξάρχεια, αυτοί που κρατούσαν τον Ζακ στο έδαφος μέχρι να ξεψυχήσει, γυρίζουν τα βράδια στο σπίτι τους και συνεχίζουν τη ζωή τους σαν να μην τρέχει τίποτα; Είναι χρήσιμοι πολίτες; Μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά τους; Εχουν κοινωνικές ευαισθησίες; Θα έπινες μαζί τους, βρε αδερφέ, έναν καφέ με ψιλοκουβεντούλα; Τολμώ να απαντήσω πως όχι. Εδώ δεν μιλάμε για την Κοινοτοπία του Κακού. Αλλά για την Κοινοτοπία της θεσμοθετημένης κρατικής βίας. Αφού δεν την ξερίζωσε η προηγούμενη κυβέρνηση θα την αισθανθούμε ακόμα πιο οδυνηρά στο πετσί μας.
