Ο νόμος πρέπει και να πείθει

«Υπάρχει νόμος…», σου λέει ο άλλος. «Και ο νόμος πρέπει να τηρείται…». Σύμφωνοι, αλλά ο νόμος πρέπει και να πείθει. ‘Η οι συνθήκες μέσα στις οποίες εφαρμόζεται, με βάση κάποιον νόμο, ένα έκτακτο μέτρο, πρέπει να πείθουν τον καλούμενο να ακολουθήσει αυτό το έκτακτο μέτρο (να τηρήσει τον νόμο δηλαδή) ότι ορθώς εφαρμόζεται. Ποιο είναι το κριτήριο; Ενα και μόνο πιστεύω: αυτό που γενικά δεχόμαστε ως κοινή λογική.

Ενα προσωπικό παράδειγμα: Το πρωί της Τετάρτης, ανηφόρισα, όπως σχεδόν κάθε πρωί, στον Υμηττό. Σκοπός μου, να φτάσω μέχρι το Μοναστήρι Καισαριανής. Είχα δει πρωτύτερα στον καιρό, στο Διαδίκτυο, πως ο αέρας ήταν αρκετά ζωηρός, 40 με 45 χιλιόμετρα την ώρα, είναι και καλοκαίρι, σκέφτηκα ότι υπάρχει πιθανότητα απαγόρευσης. Πράγματι, στην Κατεχάκη, μπλόκο και ο νεαρός της Δασικής, ευγενέστατος: «Λυπάμαι. Δόθηκε απαγορευτικό. Και για πεζούς!». Του είπα: «Καταλαβαίνω. Το είχα φανταστεί. Ευχαριστώ!» και έκανα μεταβολή. Με ευχαρίστησε και αυτός «για την κατανόηση». Ωραία πράγματα. Απλά. Μια άλλη Ελλάδα. Που, ευτυχώς, υπάρχει. Λίγο στην άκρη, στο περιθώριο των «σοβαρών» γεγονότων. Πάντως, υπάρχει.

Είχα, εννοείται, τρόπο να παρακάμψω τη νόμιμη οδό (εδώ και κυριολεκτικά) και να την κάνω από τα μονοπάτια. Να την κάνω «διά της πλαγίας», από το «παράθυρο». Ξέρω τον Υμηττό αρκετά. Πριν από δύο χρόνια, σε απαγορευτικό πέραν της λογικής, εκτός τόπου και χρόνου, που δεν το ήθελε ούτε θεός ούτε διάβολος, μια ανεύθυνη ανευθυνότητα ενός «υπεύθυνου προϊσταμένου» που, φαίνεται, το βράδυ ξενύχτησε με πονόδοντο, είπα «δεν πάτε να…» και την έκανα κανονικότατα από το μονοπάτι. Προκλητικά μάλιστα επέστρεψα, επίτηδες, από το μπλόκο, να με δουν τα «όργανα», που δεν ήταν και υποδείγματα ευγενείας. Ευχές για καλό καλοκαίρι!