Τι θέλουν τώρα και μας τα θυμίζουν;

«Πεποίθησή μου, ότι το πρόβλημα των Ιμίων, το 1996, δεν προέκυψε τυχαία. Η τουρκική ηγεσία, τότε, θέλησε να εκμεταλλευθεί την κρίση που προκάλεσε η ασθένεια του Ανδρέα Παπανδρέου, η παραίτησή του και η εκλογή νέας ηγεσίας, για την οποία πίστεψε ότι μπορεί να την αιφνιδιάσει. Δεν αποκλείεται να υπάρξουν παρόμοιες σκέψεις στη σημερινή τουρκική ηγεσία. Η έντονη πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα, λόγω των εκλογών, δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις για δράσεις. Η Τουρκία μπορεί να θεωρήσει ότι η περίοδος αυτή προσφέρεται για να επιβάλει τις απόψεις της στα θέματα των ορίων…» (αιγιαλίτιδας ζώνης όσο και υφαλοκρηπίδας). Από συνέντευξη του Κώστα Σημίτη, πρωθυπουργού, μη αιρετού ακόμα, εκείνη την περίοδο, στην «Καθημερινή» της Κυριακής.

Τι θέλει και μας τα θυμίζει ο κ. Σημίτης, που, οσάκις κρίνει το κατ’ αυτόν κρίσιμο και ωφέλιμο στον τόπο, παρεμβαίνει στον δημόσιο λόγο. Η ιδιότητα του πρώην πρωθυπουργού, αγνοώ πόση και τι είδους «ασυλία»… εκφράσεως του παρέχει. Για το κάποτε κόμμα του, ας κάνει ό,τι νομίζει· δεν μας πέφτει λόγος που λένε. Αλλά επί θεμάτων γενικώς εθνικών, οι παρεμβάσεις του, όπως η εν προκειμένω, δεν είναι δα και αποστάγματα πολιτικής σοφίας.

Ενδεικτικά μόνο, στο απόσπασμα που σταχυολόγησα:

1. Είναι βέβαιος ότι η τότε τουρκική ηγεσία μόνο «πίστεψε ότι μπορεί να αιφνιδιάσει» τη νέα τότε ελληνική ηγεσία; Ή μήπως την αιφνιδίασε; Το λιγότερο!
2. Στα σημερινά, η «έντονη πολιτική αντιπαράθεση λόγω εκλογών», θεωρεί ότι περιέχει κάτι ιδιαίτερο που μπορεί να καταστήσει τη χώρα εθνικά ευάλωτη; Γιατί κάτι τέτοιο δεν διακρίνεται.
3. Στην κόψη του ξυραφιού των σχέσεων Τουρκίας (Ερντογάν) με ΗΠΑ (Τραμπ) με αιτία τους ρωσικούς πυραύλους, βρίσκει πως είναι κατάλληλη στιγμή να «αναλύσει» τα ελληνοτουρκικά εν συνόλω; Παύση.